Μια μικροσκοπική μελέτη υπολειμμάτων που βρέθηκαν σε χειρουργικά εργαλεία από έναν τάφο της δυναστείας Μινγκ στην ανατολική Κίνα παρείχε την πρώτη άμεση χημική απόδειξη για τη χρήση αναισθητικών την περίοδο αυτή.
Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι Κινέζοι γιατροί τον 14ο αιώνα είχαν αναπτύξει προσεκτικές μεθόδους για τη χρήση τοξικών φυτικών ενώσεων με σκοπό τη μείωση του πόνου κατά τη διάρκεια ιατρικών επεμβάσεων.
Οι ερευνητές εξέτασαν ένα ζευγάρι σιδερένια ψαλίδια και λαβίδες που ανασύρθηκαν από τον τάφο του γιατρού Σια Κουάν στο Τσιανγίν, στην επαρχία Τσιανγκσού. Ο τάφος χρονολογείται από το 1348 έως το 1411 μ.Χ., κατά την πρώιμη περίοδο της δυναστείας των Μινγκ.
Η ανάλυσή τους ανίχνευσε ίχνη ακονιτίνης, ενός τοξικού αλκαλοειδούς που παράγεται από φυτά του γένους Aconitum, γνωστού και ως λυκόχορτο.
Τι ανέδειξε η έρευνα στα χειρουργικά εργαλεία της δυναστείας των Μινγκ
Οι αρχαιολόγοι μελετούν εδώ και καιρό υπολείμματα από αρχαία φάρμακα, καλλυντικά και ψυχοδραστικές ουσίες. Ωστόσο, τα υπολείμματα κινεζικής ιατρικής σπάνια διατηρούνται σε ποσότητες επαρκείς για τυπικές εργαστηριακές αναλύσεις. Για να ξεπεράσουν αυτό το πρόβλημα, η ομάδα χρησιμοποίησε μια μη καταστροφική μέθοδο απεικόνισης ικανή να αναγνωρίζει μικροσκοπικά χημικά ίχνη χωρίς να καταστρέφει τα αντικείμενα.
Η μέθοδος επέτρεψε στους ερευνητές να εξετάσουν υπολείμματα που ήταν ακόμα προσκολλημένα στα εργαλεία. Τα μοτίβα κατανομής στα ψαλίδια και τις λαβίδες υποδηλώνουν ότι υγρό φάρμακο εκτοξεύθηκε στις μεταλλικές επιφάνειες κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ένωση πιθανότατα εφαρμόστηκε απευθείας στο δέρμα του ασθενούς πριν από τις τομές.
Ιστορικά κινεζικά ιατρικά κείμενα περιγράφουν παρασκευάσματα με βάση την ακονιτίνη που χρησιμοποιούνταν για την ανακούφιση του πόνου. Η ουσία είναι εξαιρετικά δηλητηριώδης και επηρεάζει το νευρικό και το καρδιαγγειακό σύστημα. Οι αρχαίοι γιατροί είχαν συνειδητοποιήσει αυτούς τους κινδύνους και ανέπτυξαν μεθόδους για τη μείωση της τοξικότητας. Αναφορές από την περίοδο Μινγκ περιγράφουν τη βράση του φυτού με ξύδι ή τη συνδυαστική χρήση του με άλλα συστατικά, όπως τα φασόλια mung, προκειμένου να μετριαστούν οι βλαβερές επιδράσεις πριν από τη χρήση.
Μέχρι τώρα, τα στοιχεία για αυτές τις πρακτικές προέρχονταν μόνο από γραπτές πηγές. Η νέα ανάλυση παρέχει φυσικές αποδείξεις που συνδέονται άμεσα με χειρουργικά εργαλεία.
Τα ίδια τα εργαλεία αποκαλύπτουν επίσης λεπτομέρειες σχετικά με την ιατρική πρακτική κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Μινγκ. Οι αναλύσεις έδειξαν ότι και τα δύο αντικείμενα κατασκευάστηκαν κυρίως από κράματα σιδήρου που περιείχαν πάνω από 95% σίδηρο. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι αυτό αντανακλά τις υψηλές τοπικές δεξιότητες στη μεταλλουργία και την κατανόηση των πρακτικών αναγκών της χειρουργικής. Αν και τα εργαλεία διαφέρουν από τον σύγχρονο χειρουργικό εξοπλισμό, τα σχήματά τους υποδηλώνουν σκόπιμο σχεδιασμό κατάλληλο για την κοπή και το χειρισμό ιστών.
Πληροφορίες για την ιατρική της εποχής
Η μελέτη υποστηρίζει ότι οι γιατροί της δυναστείας Μινγκ ακολουθούσαν αυστηρές διαδικασίες κατά τη χρήση της ακονιτίνης. Επειδή η ένωση αυτή μπορεί να αποβεί θανατηφόρα σε υπερβολικές ποσότητες, οι γιατροί πιθανότατα βασίζονταν σε ακριβείς μεθόδους παρασκευής και ελεγχόμενη τοπική εφαρμογή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό υποδηλώνει μια εξελιγμένη ισορροπία μεταξύ της αντιμετώπισης του πόνου και της ασφάλειας του ασθενούς.
Ο καθηγητής Κονγκτσάνγκ Ζάο του Πανεπιστημίου Northwest, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, δήλωσε ότι η τεχνολογία απεικόνισης έλυσε μια σημαντική πρόκληση στην ανάλυση υπολειμμάτων, όπου μόνο μικροσκοπικά δείγματα επιβιώνουν στα αρχαιολογικά αντικείμενα. Εξήγησε ότι η μικροσκοπία SRS επέτρεψε στην ομάδα να προσδιορίσει τη σύνθεση των υλικών και να χαρτογραφήσει την κατανομή των ενώσεων στις επιφάνειες των εργαλείων, διατηρώντας παράλληλα τα αντικείμενα.
Τα ευρήματα προσθέτουν νέα στοιχεία στην ιστορία της αναισθησίας και της χειρουργικής στην Ανατολική Ασία. Οι ιστορικοί συζητούν εδώ και καιρό το πόσο προηγμένες ήταν οι τεχνικές αντιμετώπισης του πόνου πριν από την εμφάνιση των σύγχρονων αναισθητικών τον 19ο αιώνα. Τα εργαλεία από το Τσιανγίν υποδηλώνουν ότι οι γιατροί στην Κίνα της δυναστείας Μινγκ διέθεταν λεπτομερείς φαρμακολογικές γνώσεις και πρακτική εμπειρία στη χρήση επικίνδυνων φυτικών σκευασμάτων σε ελεγχόμενο ιατρικό περιβάλλον.
Οι ερευνητές σημείωσαν επίσης ότι η ανάλυση υπολειμμάτων γίνεται ένα όλο και πιο χρήσιμο εργαλείο στην αρχαιολογία. Τα χημικά ίχνη που έχουν διατηρηθεί στα αντικείμενα βοηθούν τους επιστήμονες να ανακατασκευάσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις αρχαίες τεχνολογίες, τα εμπορικά δίκτυα, τη διατροφή και την ιατρική. Σε αυτή την περίπτωση, μικροσκοπικά υπολείμματα που έχουν απομείνει σε δύο σιδερένια εργαλεία πριν από περισσότερους από έξι αιώνες έχουν προσφέρει μια σπάνια εικόνα για το πώς οι χειρουργοί προσπαθούσαν να μειώσουν τον πόνο κατά τη διάρκεια των επεμβάσεων.
Οι συγγραφείς της μελέτης πιστεύουν ότι η εργασία αυτή καταδεικνύει πώς η επιστημονική ανάλυση αρχαιολογικών αντικειμένων συνεχίζει να αναδιαμορφώνει την κατανόηση της ιστορικής ιατρικής. Τα ίχνη που έχουν απομείνει στα ψαλίδια και τις λαβίδες υποδεικνύουν ότι οι γιατροί κατά την πρώιμη περίοδο της δυναστείας των Μινγκ δεν πραγματοποιούσαν μόνο χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά εφάρμοζαν επίσης χημικά επεξεργασμένα αναισθητικά σκευάσματα με ένα επίπεδο φροντίδας και τεχνικής γνώσης που κάποτε ήταν δύσκολο να επιβεβαιωθεί μόνο μέσω της αρχαιολογίας.
Με πληροφορίες από Archaeology News Online Magazine
