ΠΟΡΤΡΕΤΟ: Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός της ΕΛΑΣ… Ακούγεται σαν ανταπόκριση από ένα παράλληλο σύμπαν που ο κόσμος έχει γυρίσει τούμπα (και βέβαια τα social media δεν έχασαν την ευκαιρία να κάνουν πάρτι με ένα τέτοιο απρόσμενο δώρο), φυσικά όμως δεν πρόκειται για την Ελληνική Αστυνομία, ούτε για τον ιστορικό ΕΛΑΣ, αλλά για το νέο κόμμα αυτής της εβδομάδας: την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη.
Υψηλοί συμβολισμοί, πολλαπλές αναγνώσεις: Πολλαπλές σε βαθμό σύγχυσης και σε επίπεδο φάρσας. Ο ίδιος βεβαίως θεωρείται ζογκλέρ των συμβολισμών αλλά αυτό το ακρωνύμιο παραείναι ίσως «πολυδιάστατο» και φορτωμένο με αντίρροπους και σχιζοειδείς συνειρμούς, φέρνοντας νοσηρά στο μυαλό τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Ακούγεται ως «Ελλάς» πάντως και δεν είναι τυχαίο που στην ομιλία του ο Α.Τσίπρας έκανε λόγο για «έναν νέο πατριωτισμό που συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική δικαιοσύνη».
Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την εμφάνισή του με την Ακρόπολη ως επιβλητικό φόντο και υπό τους ήχους του «Bella Ciao», ενός ιστορικού άσματος που τα τελευταία χρόνια έχει ξεγυμνωθεί από το πολιτικό και ιδεολογικό του φορτίο και ακούγεται, σε διάφορες εκδοχές, οπουδήποτε σχεδόν, από φιέστες ποδοσφαιρικών ομάδων μέχρι παιδικά πάρτι.
Μα ΕΛΑΣ; Εκτός των άλλων, δεν είναι καπαρωμένο το «domain»; Ίσως να διασώζεται από το ότι άλλο το «ΕΛ.Α.Σ.» του νέου κόμματος και άλλο το «ΕΛ.ΑΣ.», που είναι εδώ και δεκαετίες το επίσημο ακρωνύμιο της Ελληνικής Αστυνομίας. Θα έχει ένα ενδιαφέρον πάντως να δούμε πώς αντιμετωπίζει το όνομα του νέου φορέα η σχετική νομολογία περί ονομάτων που προκαλούν σύγχυση με κρατικούς θεσμούς ή με το ίδιο το όνομα της χώρας, πέρα από τις αντιδράσεις (ένθεν και ένθεν) που προκαλεί η ευθεία παραπομπή στον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό.
Τι διεκδικεί το νέο κόμμα; Τα ηνία στην αναμόρφωση του άστατου κομματικού τοπίου και την κυριαρχία στον αντιπολιτευτικό χώρο (κεντρο)αριστερά της κυβέρνησης. Μια νέα, βελτιωμένη «κυβερνώσα αριστερά της Νέας Εποχής» με μπλε και κόκκινους κόκκους (τα επίσημα χρώματα του νέου κόμματος που αποτελούν φόρο τιμής, όχι στην Ελλάδα και στην Αριστερά φερ’ ειπείν, αλλά στην Μπαρτσελόνα, που είναι «κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος», όπως η ΕΛ.Α.Σ είναι «κάτι παραπάνω από ένα κόμμα»). Βασικά, στοχεύει μέχρι τις εκλογές να έχει πλασαριστεί στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων του κοινού, το οποίο βλέπει να αυξάνονται οι επιλογές του, όχι όμως και οι προσδοκίες του.
Και το ΠΑΣΟΚ; Μια ιδέα θα μπορούσε να είναι η διάλυση και η άμεση επανίδρυσή του με άλλο όνομα (το έχει ξανακάνει άλλωστε): το rebranding είναι της μόδας.
Μεγάλες προσδοκίες, ήπιοι τόνοι: Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την εμφάνισή του με την Ακρόπολη ως επιβλητικό φόντο και υπό τους ήχους του Bella Ciao, ενός ιστορικού άσματος που τα τελευταία χρόνια έχει ξεγυμνωθεί από το πολιτικό και ιδεολογικό του φορτίο και ακούγεται, σε διάφορες εκδοχές, οπουδήποτε σχεδόν, από φιέστες ποδοσφαιρικών ομάδων μέχρι παιδικά πάρτι. Κατά την ομιλία του ήταν άνετος και χαλαρός, παρά το γεγονός ότι έπρεπε συχνά να κοιτάει χαμηλά (όχι από ταπεινοφροσύνη, αλλά επειδή εκεί βρισκόταν το autocue), παραδίδοντας ένα ισορροπημένο performance – πιο πολύ TEDx παρά «πόντιουμ».
Νέο brand, νέα συνθήματα: Μεταξύ άλλων, ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε για την ανάγκη μιας «ηθικής επανάστασης», ενός «σοκ εντιμότητας και δημοκρατίας» και μιας «νέα μεταπολίτευσης».
Φουρτούνες και ναυάγια: «Δεκάξι χρόνια μετά τη χρεοκοπία, μας εξουσιάζουν και πάλι εκείνοι που μας βούλιαξαν», είπε κάποια στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας ανεβάζοντας κάπως τους τόνους, ενώ δήλωσε επίσης ότι στο νέο εγχείρημα «θα είμαστε όλοι μαζί συνταξιδιώτες, γιατί τις μεγάλες θάλασσες δεν τις έχουμε ακόμη ταξιδέψει». Αυτό το τελευταίο το εννοούσε προφανώς ως μια συναρπαστική προοπτική, ακούστηκε όμως και λίγο ανησυχητικό, όπως και η ιδέα μιας «νέας μεταπολίτευσης».
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε στην ομιλία; Πιο πολύ ως ένα φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την Πνύκα, ως κάτι «αρχέγονο», ως ένα κρίκος της ιστορικής αλυσίδας «των μεγάλων ρευμάτων του προοδευτικού κινήματος: του ΕΑΜ, της Εθνικής Αντίστασης, της ΕΔΑ, των αγώνων για Δημοκρατία και Ειρήνη, του ΠΑΣΟΚ, των πρώτων χρόνων της Αλλαγής, της Πρώτης Φοράς Αριστερά».
Επιμύθιο: Ως επίσημη παρουσίαση ενός νέου και φιλόδοξου πολιτικού φορέα και ως θριαμβευτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο (στην ομιλία του ανάφερε πολλές φορές τη χθεσινή, αυτομάτως «ιστορική», ημερομηνία), ήταν ένα μάλλον χλιαρό επικοινωνιακό event σε μια ατμόσφαιρα reunion, χωρίς έντονη δυναμική αλλά και χωρίς παρατράγουδα. Η εικόνα δεν υπονόμευσε το μήνυμα, το όνομα όμως καπέλωσε στο τέλος τα πάντα. Ίσως να ήταν αυτός ο απώτερος στόχος του brand strategy, ποιος ξέρει… Μένει να φανεί αν τελικά έχουν καμιά σημασία τα ονόματα στην προεκλογική οδύσσεια που μας περιμένει.
