Μπάρμπαρα Κρούγκερ: Άτιτλο (Περηφάνια και Περιφρόνηση) - Untitled (Pride and Contempt)
ΚΠΙΣΝ
Η πρώτη ατομική έκθεση της εμβληματικής Αμερικανίδας Μπάρμπαρα Κρούγκερ στην Ελλάδα, μιας καλλιτέχνιδας που σχολιάζει με κριτική ματιά τη σύγχρονη κουλτούρα μέσα από έργα που συνδυάζουν την εικαστική και τη γραπτή γλώσσα.
Η έκθεση «Άτιτλο (Περηφάνια και Περιφρόνηση) - Untitled (Pride and Contempt)» περιλαμβάνει δεκατρία νέα έργα μεγάλης κλίμακας ειδικά σχεδιασμένα για τον δημόσιο χώρο του ΚΠΙΣΝ και θα διαρκέσει έως την 1η Νοεμβρίου 2026.
Πυρήνας της έκθεσης είναι μια τοιχογραφία μήκους 90 μέτρων στο κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, στην οποία αποτυπώνεται με αιχμηρό τόνο η φράση «ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ».
Στην απέναντι πλευρά του Καναλιού του ΚΠΙΣΝ, διάσπαρτες στην Εσπλανάδα, ορθώνονται ανάμεσα στα δέντρα μεγάλες μεταλλικές κατασκευές που φέρουν τολμηρά μηνύματα. Πρόκειται για ακόμη μία έκθεση με διεθνές καλλιτεχνικό στίγμα στον δημόσιο χώρο του ΚΠΙΣΝ.
Γιάννης Ψυχοπαίδης: Τοπία της Μνήμης
Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή
Ο σημαντικός Έλληνας καλλιτέχνης Γιάννης Ψυχοπαίδης έκανε την εμφάνισή του στο εικαστικό προσκήνιο μέσα στο κλίμα φιλελευθερισμού της δεκαετίας του 1960, ως εξέχον μέλος της ομάδας των Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών. Ήδη από το ξεκίνημα της πορείας του, τα έργα του αποτελούσαν απτά δείγματα μιας νεοπαραστατικής στροφής που γινόταν αισθητή σε παγκόσμια κλίμακα και αναπόφευκτα είχε φτάσει και στην Ελλάδα. Η γονιμότητα και η παραγωγικότητά του στον νεοπαγή νεορεαλιστικό χώρο οφείλεται, εν μέρει ίσως, στη σύζευξη δυο κόσμων: της ελληνοπρεπούς και της δυτικότροπης εικαστικής παιδείας. Ένα σταυροδρόμι δυο κόσμων που, χωρίς να συγχέονται, του επέτρεψαν γόνιμες διαδραστικές καλλιτεχνικές ανταλλαγές, ενισχύοντάς τον ώστε να σταθεί ενάντια στα φαινόμενα του βίαιου εκβιομηχανισμού και της χωρίς μέτρο κατανάλωσης. Η έκθεση χαρτογραφεί την καλλιτεχνική πορεία του Ψυχοπαίδη από το 1962 έως σήμερα, μέσα από περίπου 70 έργα. Ιδιαίτερη σημασία συνιστά το γεγονός ότι πρόκειται για έργα τα οποία ο ίδιος ο καλλιτέχνης επέλεξε να κρατήσει για την ιδιωτική του συλλογή και προσφέρουν μια σπάνια, εσωτερική ματιά στο έργο και τις επιλογές του.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Γιάννης Ψυχοπαίδης: Τοπία της Μνήμης» εδώ.
Μανώλης Μπίτζος: Μετέωρες Ελπίδες
Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων
Το έργο του Μανώλη Μπίτζου εντάσσεται στη σύγχρονη ευρωπαϊκή αφαίρεση και αναπτύσσεται ως μια συστηματική διερεύνηση της ζωγραφικής επιφάνειας ως πεδίου εγγραφής, μνήμης και κατασκευής. Οι οριζόντιες ζώνες, οι γραμμικές χαράξεις και οι συγκεντρωμένες χρωματικές εντάσεις συγκροτούν ένα δυναμικό σύστημα σχέσεων που οργανώνει την εμπειρία του θεατή, ενεργοποιώντας έννοιες όπως η πορεία, η μετάβαση και η αβεβαιότητα. Κεντρικό σημείο αναφοράς της έκθεσης αποτελεί η θάλασσα, ως βιωματικό και συμβολικό πεδίο. Η έκθεση αναπτύσσεται ως ένα ενιαίο περιβάλλον, όπου τα έργα συνδέονται μεταξύ τους μέσα από μορφολογικές και εννοιολογικές συγγένειες, διαμορφώνοντας ένα πεδίο εμπειρίας που καλεί τον θεατή σε μια ενεργή και σωματική πρόσληψη. Η θέαση εξελίσσεται ως διαδικασία περιήγησης, όπου η εγγύτητα και η απόσταση αποκαλύπτουν διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης, ενισχύοντας την αίσθηση του ανοιχτού και του ακαθόριστου.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Μανώλης Μπίτζος: Μετέωρες Ελπίδες» εδώ.
Όλα όσα γνωρίζω είναι ένας δανεικός χάρτης
Συλλογή Ειρήνης Παναγοπούλου
Η έκθεση διερευνά την πρακτική του συλλέγειν ως μέσον για να κατανοήσουμε ποιες ιστορίες προστατεύονται, ποιες εκτίθενται και ποιες αποθηκεύονται. Αμφισβητώντας τα κληροδοτημένα συστήματα ταξινόμησης και ιεράρχησης που επιβάλλονται από τις κυρίαρχες ιδεολογίες, η έκθεση προτείνει νέους, απελευθερωμένους τρόπους προσέγγισης της γνώσης και της ερμηνείας του κόσμου. Ερευνώντας τα εργαλεία και τις μεθόδους των μουσειολογικών πρακτικών, η έκθεση αμφισβητεί τις νόρμες που ελέγχουν τον τρόπο με τον οποίο τα αντικείμενα, τα ανθρώπινα τεχνουργήματα και τα δημιουργήματα της φύσης ταξινομούνται, κατηγοριοποιούνται και εκτίθενται. Μέσω των βιτρινών και των πάνελ αποθήκευσης, αυτά τα συστήματα διαμορφώνουν την αντίληψή μας για την ιστορία, περιορίζοντάς την ταυτόχρονα σε συγκεκριμένες διαστάσεις χώρου και χρόνου. Περιβεβλημένη από γυαλί, προσομοιάζοντας σε ενυδρείο, η έκθεση μεταμορφώνεται σε ένα δοχείο που ελέγχει και διαφυλάττει τη συλλογή. Ταυτόχρονα, προβάλλει τη συνθήκη συνεχούς κίνησης του ενυδρείου, ενεργοποιώντας ένα δυναμικό οικοσύστημα στο οποίο ο θεατής συμμετέχει ενεργά. Οι ρόλοι αντιστρέφονται, τα αντικείμενα γίνονται υποκείμενα και η αφήγηση επεκτείνεται πέρα από τα επιβαλλόμενα όρια. Σε αυτόν τον χώρο, οι επισκέπτες καλούνται να αμφισβητήσουν, να διαγράψουν και να ξαναγράψουν τους δικούς τους «χάρτες» μέσω της αλληλεπίδρασής τους με τη Συλλογή Ειρήνης Παναγοπούλου. Συγκεντρώνοντας ένα ευρύ φάσμα υλικών από αρχεία και ιστορικούς χάρτες έως έργα κορυφαίων Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών, η έκθεση διαρθρώνεται σε έξι ενότητες, τα «Marginalia».
Αναπλάθοντας τη μοίρα
Μουσείο Μπενάκη-Εργαστήριο Γιάννη Παππά
Στην έκθεση παρουσιάζονται σύγχρονες γλυπτικές προσεγγίσεις από φοιτητές της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, προερχόμενους από τα Εργαστήρια Μαρμαροτεχνίας, Κεραμικής, Γυψοτεχνίας, Σχεδίασης 3D και το ΙΓ’ Εργαστήριο Ζωγραφικής. Συμμετέχουν επίσης φοιτητές της Ανωτέρας Σχολής Καλών Τεχνών Μαρμαροτεχνίας Πανόρμου Τήνου, δημιουργώντας έναν δυναμικό διάλογο ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση. Διερευνάται η σχέση μεταξύ μοίρας και δημιουργίας, υλικότητας και μυθολογικής αφήγησης, αναδεικνύοντας τη γλυπτική ως μέσο ανάδειξης του τρόπου με τον οποίο οι σημερινοί φοιτητές της ΑΣΚΤ και της Καλών Τεχνών της Τήνου επαναπροσεγγίζουν τον διαχρονικό μύθο των Μοιρών, σε διάλογο με το έργο και τη διδασκαλία του Γιάννη Παππά. Μέσα από σύγχρονες εικαστικές πρακτικές, οι νέοι δημιουργοί δεν αναπαράγουν απλώς το μυθολογικό αφήγημα, αλλά το επανερμηνεύουν, θέτοντας σε κίνηση μια ζωντανή σχέση συνέχειας και μετασχηματισμού ανάμεσα στις γενιές.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Αναπλάθοντας τη μοίρα» εδώ.
Χώμα
Ελληνοαμερικανική Ένωση
Η έκθεση παρουσιάζει έργα σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών, συνεχίζοντας τον διάλογο που ξεκίνησε με την έκθεση «ΜΕΛΑΝΑ» το 2021. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί την αποτύπωση του τοπίου της ελληνικής κεραμικής σήμερα, με συμμετοχές από τη Βόρεια Ελλάδα ως την Κρήτη και από τη Θεσσαλία ως τις Κυκλάδες, την Αθήνα και την Αίγινα. Πρόκειται για μια έκθεση σύγχρονης εικαστικής κεραμικής και γλυπτικής που, ακολουθώντας την αρχική συμβιωτική ιδέα της επιμέλειας, ως συνεκτικό της ιστό προτείνει μια πολυσχιδή αισθητική και συμβολική ανάγνωση της ύλης και της φόρμας: το φυσικό χρώμα του επιλεγμένου πηλού, η θερμή σάρκα που αναπνέει και πάλλεται, μετατρεπόμενη σε ένα λιτό οργανικό πεδίο αλχημικής και γλυπτικής έκφρασης με ανεξάντλητες δυνατότητες.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Χώμα» εδώ.
Optimism, Despite Everything
Kalfayan Galleries
Σε μια εποχή στην οποία η αβεβαιότητα, οι κρίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και οι συνεχείς μεταβολές διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας, η έννοια της αισιοδοξίας αποκτά μια νέα, πιο σύνθετη διάσταση. Η έκθεση «Optimism, Despite Everything» προτείνει μια δημιουργική ανάγνωση του αισιόδοξου βλέμματος – όχι ως άκριτης πίστης στο θετικό αλλά ως στάσης που επιμένει να βρίσκει νόημα, χιούμορ και ποίηση ακόμη και μέσα στις αντιφάσεις. Τα έργα της έκθεσης κινούνται ανάμεσα στον λυρισμό, τον σουρεαλισμό και το χιούμορ, ενώ αναδεικνύεται η αισιοδοξία ως μια επινοητική και βαθιά ανθρώπινη πράξη αντίστασης. Μέσα από ποικίλες φωνές και εικαστικές γλώσσες, η έκθεση εκφράζει την πεποίθηση ότι η αισιοδοξία δεν είναι αφέλεια αλλά μια συνειδητή επιλογή: να ελπίσουμε, να φανταστούμε ξανά τον κόσμο, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Ωστόσο, δεν πρόκειται για άρνηση της πραγματικότητας. Αντιθέτως, φιλοδοξεί να λειτουργήσει όπως ένα ανοιχτό παράθυρο σε ένα δωμάτιο γεμάτο σκόνη. Ο ήλιος μπαίνει μέσα, δεν εξαφανίζει τη σκόνη αλλά θυμίζει ότι στο σκοτάδι υπάρχει πάντα φως, και όσο βλέπεις μπορείς να αντιμετωπίσεις και τη σκόνη.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Optimism, Despite Everything» εδώ.
Πάνος Χαραλάμπους: COLUMBIA - Die Ruinen von Athen
Citronne Gallery
Η έκθεση αντλεί τον τίτλο της από την ιστορική Columbia της Ριζούπολης, έναν εμβληματικό τόπο της ελληνικής δισκογραφίας. Ο καλλιτέχνης διευρύνει την έρευνά του γύρω από τη μνήμη, τον ήχο, το βίωμα και τα υλικά ίχνη της εμπειρίας. Το αποτέλεσμα παραπέμπει σε έναν ευρύτερο ακουστικό πολιτισμό, όπου η φωνή, το τραγούδι και η μουσική ενσωματώνονταν στον δίσκο. Καθώς ένας ιστορικός τόπος μετατρέπεται σε ερείπιο και, τελικά, σε υπόλειμμα, η στιγμή της κατεδάφισης του εργοστασίου της Columbia είναι καθοριστική. Έτσι, το υπόλειμμα αυτό, η επιβίωση μέσα από την απώλεια, βρίσκεται στον πυρήνα της δουλειάς του Πάνου Χαραλάμπους. Ο καλλιτέχνης αξιοποιεί τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του χώρου της γκαλερί για να ανασχηματίσει υπαινικτικά την πύλη της Columbia, δηλαδή τη μνήμη του εργοστασίου. Κατά κάποιον τρόπο, η είσοδος στον εκθεσιακό χώρο μετατρέπεται σε εισόδιο μνήμης. Μέσα σε αυτήν τη χωρική πρόταξη αναπτύσσεται το πρώτο τμήμα της σπονδυλωτής εγκατάστασης, το audio room, ενώ επάνω σε μια υπερμεγέθη τράπεζα εναποτίθενται δίσκοι βινυλίου, πικάπ, ηχεία, αρμαθιές καπνών, όστρακα, ένας βαλσαμωμένος αετός, αιχμηρά φύλλα από αθανάτους και το «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν – μια σύγχρονη, «προσωπική» νεκρή φύση.
Luke Edward Hall: Dancing with Serpents
The Breeder
Ο πολυδιάστατος Βρετανός καλλιτέχνης και designer Luke Edward Hall δραστηριοποιείται ταυτόχρονα στους τομείς της ζωγραφικής, της κεραμικής, του σχεδίου, της διακόσμησης εσωτερικών χώρων και της μόδας, υπερβαίνοντας τα όρια μεταξύ εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών. Η πρακτική του αναπτύσσεται ως μια μορφή δημιουργίας διακριτών κόσμων, καλλιεργώντας μια ζωντανή αλλά ρευστή εικαστική γλώσσα, στην οποία συγκλίνουν μυθολογία, τοπικές παραδόσεις και καθημερινή ζωή. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ποιητική ευαισθησία, ταυτόχρονα οικεία και απέραντη, όπου φιγούρες, τοπία και σύμβολα περιπλανιούνται μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού. Γοητευμένος από την αρχαιότητα, συνενώνει διαφορετικές αφηγηματικές παραδόσεις σε έναν κοινό, διαχρονικό χώρο. Οι μυθικές του μορφές επανερμηνεύονται συνεχώς ως συναισθηματικά ηχηρές παρουσίες και όχι ως απόμακρα αρχέτυπα. Μέσα από αυτό το πρίσμα, απαλύνει τις παραδοσιακές αφηγήσεις, αποκαλύπτοντας στιγμές ευαισθησίας, αισθησιασμού και ενδοσκόπησης. Οι συχνά μυθολογικές ανδρικές μορφές που πρωταγωνιστούν στο έργο του διαθέτουν μια λυρική αμφισημία που αμφισβητεί τις παραδοσιακές πατριαρχικές απεικονίσεις ηρωισμού, επιτρέποντας να αναδυθούν η τρυφερότητα και η επιθυμία. Εδώ εμπνέεται από καθημερινά και φανταστικά τοπία, παράκτιους ορίζοντες, ανοιχτές πεδιάδες και ποιμενικές σκηνές – συναισθηματικά φορτισμένοι χώροι, εδάφη συνάντησης και μεταμόρφωσης.
Soft Structures + Clinton King: Remote Viewer
George Benias Gallery
Η έκθεση «Soft Structures» συγκεντρώνει πέντε καλλιτέχνες –Dimitra Zervou, Evi Kalogiropoulou, Filippos Telesto, Theo Michael και Vassilis H.–, των οποίων οι πρακτικές κινούνται ανάμεσα στο βιτρό, το μαρμάρινο ανάγλυφο, τη ζωγραφική και το σχέδιο, προκειμένου να διερευνήσουν τις εύθραυστες αρχιτεκτονικές που συγκρατούν τη μορφή. Μέσα από διαδικασίες κοπής, διαστρωμάτωσης και συναρμολόγησης, κάθε καλλιτέχνης κατασκευάζει μορφές και χώρους που μοιάζουν ταυτόχρονα συμπαγείς και προσωρινοί, σαν να βρίσκονται διαρκώς σε διαδικασία γένεσης. Υλικά που παραδοσιακά συνδέονται με τη μονιμότητα –όπως η πέτρα και το γυαλί– επανανοηματοδοτούνται ως ρευστά και ευαίσθητα, ενώ οι ζωγραφικές και σχεδιαστικές επιφάνειες αποκτούν μια απτική, σχεδόν γλυπτική παρουσία. Σε όλη την έκθεση, σώματα, τοπία και χειρονομίες αναδύονται μέσα από θραύσματα, διατηρούμενα σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δομή και την κατάρρευση. Το «Soft Structures» προσκαλεί τους θεατές να σκεφτούν πώς η μορφή συγκροτείται όχι παρά την ευθραυστότητά της αλλά μέσω αυτής. Παράλληλα, εκτίθενται νέα έργα του Αμερικανού καλλιτέχνη Clinton King υπό τον τίτλο «Remote Viewer».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Soft Structures» εδώ.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Clinton King: Remote Viewer» εδώ.
Τάσος Παυλόπουλος: Ο ήχος της σιωπής
γκαλερί Σκουφά
Μετά από έντεκα χρόνια συνειδητής «σιγής», ο Τάσος Παυλόπουλος επανεμφανίζεται δυναμικά με αυτήν τη νέα ατομική έκθεσή του. Προλογίζοντας το ομότιτλο βιβλίο που συνοδεύει την έκθεση με ένα καυστικό και χιουμοριστικό κείμενο, και με τη μορφή απολογιστικού «μανιφέστου», γράφει μεταξύ άλλων, αναφερόμενος στο ανατρεπτικό «βλέμμα» των έργων του: «Δεν έχω να σας πω πολλά γι’ αυτά τα έργα. Σχεδόν τίποτα. Απλά, θα σας εκφράσω τον αντίλογό μου, τις αμφιβολίες μου και τις αντιρρήσεις μου μέσω της τέχνης μου. Τις αντιρρήσεις μου για τα πάντα. Τα έργα μου είναι οι αντιρρήσεις μου. Οι αντιρρήσεις μου καθιστούν τα έργα μου γεμάτα αλληγορίες, μια προβοκατόρικη παρωδία όλων των ανόητων στερεότυπων της σύγχρονης υποτιθέμενης κοινωνικής ευταξίας. Το ντανταϊστικό χιούμορ που περιέχει ολοφάνερα η τέχνη μου, κρύβοντας επιμελώς τον θυμό μου, είναι απλά μια συμβολική υπενθύμιση: πρώτον, ότι κανείς δεν είναι αθάνατος και, δεύτερον, μην καμώνεστε πως δεν βλέπετε τον Ελέφαντα στο Δωμάτιο. Την άλλη φορά, θα ζωγραφίσω μια φάλαινα φυσητήρα…».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Τάσος Παυλόπουλος: Ο ήχος της σιωπής» εδώ.
Μαρία Φιλιππακοπούλου: Λαμπρό τοπίο του χρώματος
Kourd Gallery
Τρίτη ατομική συνεργασία της καλλιτέχνιδας με την γκαλερί, η έκθεση περιλαμβάνει μια σειρά από ζωγραφικά τοπία, όπου το χρώμα πρωταγωνιστεί και διαμορφώνει έναν γαληνεμένο κόσμο, χωρίς την ανθρώπινη παρουσία και με ελάχιστα πλάσματα από το ζωικό βασίλειο. Οι καθαρές γραμμές και οι φωτεινές επιφάνειες αποτυπώνουν λόφους, ποτάμια, ουρανούς και νερά, με σαφήνεια, αφαιρετικότητα αλλά και με κολορίστικη διάθεση. Όπως σημειώνει η επιμελήτρια Ελένη Βαροπούλου: «Η ζωγραφική της Μαρίας Φιλιππακοπούλου παράγει χρωματική ρυθμολογία, έχοντας αναγάγει το χρώμα σε βασικό στοιχείο της σύνθεσης. Έλκεται από την πνευματική διάσταση της φύσης και υπογραμμίζει την πνευματικότητα του φυσικού τοπίου, δίνοντας μεγαλύτερη αξία στην ίδια την ιδέα του, παρά στην ακριβή απόδοση των συστατικών του».
Δέσποινα Καραντάνη: Βύθισις
Roma Gallery
Στα έργα της Δέσποινας Καραντάνη η ζωγραφική αναδύεται σαν ανάμνηση νερού, όχι ως εικόνα αλλά ως αίσθηση. Οπτικά πεδία εκκινούν από μνήμες θάλασσας και αόρατες γραφές, άλλοτε σαν λιμνάζοντα νερά και άλλοτε σαν ορμητικά κύματα, χαράσσουν την επιφάνεια του καμβά, αφήνοντας τα ανεξιχνίαστα ίχνη μιας δράσης που μοιάζει να έχει ήδη συμβεί και ταυτόχρονα να συνεχίζεται. Σαν μια επιφάνεια που δεν αποτυπώνει το γεγονός αλλά την ηχώ του. Το μπλε, σε πυκνές και διάχυτες εκδοχές του, συνομιλεί με γαλαζοπράσινες ποιότητες, σχηματίζοντας αλλεπάλληλα ημιδιαφανή στρώματα. Κι εκεί γεννιέται μια διττή εμπειρία, η αίσθηση της κατάδυσης σε έναν αέναο υδάτινο κόσμο και ταυτόχρονα η υπόγεια μνήμη μιας πρωταρχικής στιγμής, μιας γέννησης. Όχι απαραίτητα ανθρώπινης, αλλά μιας ζωής, ενός μικροοργανισμού, μιας γης ή ακόμη και μιας σκέψης που μόλις αρχίζει να παίρνει μορφή. Σαν μια αρχή που δεν δηλώνεται αλλά υπονοείται.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Δέσποινα Καραντάνη: Βύθισις» εδώ.
Γιάννης Τζώρτζης: Γροιλανδία: Μπλε Πάγος
a.antonopoulou.art
Η Γροιλανδία αποτελεί το μεγαλύτερο και το πιο ευαίσθητο στην κλιματική κρίση νησί του κόσμου. Μέσα από περιβαλλοντικές βιωματικές φωτογραφίες από τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και την καθημερινή ζωή των αυτόχθονων Ινουίτ της Γροιλανδίας, ο φωτογράφος δρ. Γιάννης Τζώρτζης, μέλος της Royal Photographic Society of Great Britain (RPS), αποτυπώνει τη μοναδική σχέση ανθρώπου και τοπίου. Συμμετείχε στο «πράσινο φωτογραφικό οδοιπορικό» επιστημόνων και καλλιτεχνών με τίτλο «Blue Ice» της περιβαλλοντικής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Green Project, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Γροιλανδία τον Αύγουστο του 2024, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, σε συνεργασία με τη Δανέζικη Εθνική Επιτροπή για την UNESCO. Μέσα από τις εικόνες που δημιούργησε, επιδιώκει να ενθαρρύνει την ενίσχυση της βιώσιμης ανάπτυξης των Ινουίτ αλλά και να ευαισθητοποιήσει το ευρύ κοινό με μια «οπτική κραυγή αγωνίας» για την επιτακτική ανάγκη λήψης κατεπειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση των τραγικών συνεπειών της κλιματικής αλλαγής στα μοναδικά όμορφα αλλά και εξαιρετικά ευάλωτα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στη Γροιλανδία.
Γιώργος Χαρβαλιάς: Η Ντουλάπα - Ημερολόγιο μιας κρίσης: Επτά παραλλαγές σε μια εικόνα
Batagianni Gallery
Η ντουλάπα ως τόπος, πεδίο κρίσης και μνήμης, χώρος ταυτότητας του υποκειμένου. Άδεια πουκάμισα, αντικείμενα οικεία, φορτισμένα από τη χρήση και την επανάληψη, που εδώ δεν ανήκουν πια σε κανέναν. Αιωρούνται σε μια στιγμή πτώσης που δεν ολοκληρώνεται, μια πτώση ορατή αλλά ανεπίλυτη, που διαρκεί ακόμα. Το ημερολόγιο μιας κρίσης: δεν είναι ο χρόνος μιας προσωπικής μυθολογίας, είναι ο χρόνος της επανάληψης και μετατόπισης. Επτά παραλλαγές σε μια εικόνα: Επτά απόπειρες της ίδιας εικόνας να ολοκληρωθεί, κάθε παραλλαγή μια ακόμα εγγραφή αυτής της αδυναμίας. Κάθε εικόνα επιβεβαιώνει το ανέφικτο μιας οριστικότητας, μιας σταθεροποίησης, είναι μια προσπάθεια να συγκρατηθεί κάτι που, ενώ έχει ήδη συμβεί, διαρκεί ακόμα. Κάθε εικόνα εδώ επιστρέφει διαρκώς στο ίδιο σημείο, στον τόπο ενός ψυχισμού της αβεβαιότητας. Ρούχα βγαλμένα από την ντουλάπα που άνοιξε, άδειασε, εκτέθηκε, δεν κράτησε τίποτα μέσα της.
Κωνσταντίνος Κορσοβίτης: The Scent of Salt
o.art.ath Gallery
Σειρά έργων/φωτογραφική εγκατάσταση εμπνευσμένη από τα γραπτά του Ζαν Ζενέ η οποία επικεντρώνεται σε έναν συνταξιούχο ναύτη που τον στοιχειώνει η θάλασσα. Εν μέρει εξομολόγηση, εν μέρει μυθοπλασία, εξετάζει ιδέες σχετικά με την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, τη θνητότητα, την επιθυμία και τη φύση της αντίληψης. Το έργο αντανακλά επίσης το πώς ζούμε τη ζωή μας μέσα από εικόνες – πώς ο κινηματογράφος και η φωτογραφία εισχωρούν στην εσωτερική μας ζωή και γίνονται μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Οι εικόνες έχουν σκοπό να δείχνουν οικείες και κινηματογραφικές, όπως οι σελίδες ενός ιδιωτικού ημερολογίου: απαλή εστίαση και αισθησιασμός, σαν η μνήμη και η επιθυμία να έχουν αφήσει το σημάδι τους. Μια έντονη και ιερή ακινησία. Ένα παράθυρο στον κόσμο του Ζενέ. Ένας τόπος εξομολόγησης, τιμωρίας και τρυφερότητας. Η λαχτάρα και η βία του ωκεανού, αδιαχώριστες.
