Ο Κουέντιν Ταραντίνο παρουσίασε σε πρόσφατη συνέντευξή του μια προσωπική λίστα με ταινίες που ξεχωρίζει από τον 21ο αιώνα, επιλέγοντας μία ταινία ανά σκηνοθέτη.
Μιλώντας στο podcast του συγγραφέα και σεναριογράφου Bret Easton Ellis, ο Αμερικανός σκηνοθέτης εξήγησε ότι σημείωσε «ό,τι του ήρθε πρώτο στο μυαλό», χωρίς να αφιερώσει πολύ χρόνο για να δημιουργήσει μία «οριστική» κατάταξη.
Πρόκειται για μια καθαρά προσωπική, ανεπίσημη λίστα, στην οποία φυσικά δεσπόζουν αρκετές ιδιαίτερα βίαιες ταινίες. Προς το παρόν έχει δημοσιοποιήσει τις θέσεις 11 έως 20, συνοδεύοντας κάθε επιλογή με σύντομο σχόλιο, ενώ η επόμενη δεκάδα θα αποκαλυφθεί στο επεισόδιο της Τετάρτης.
Ακολουθούν οι δέκα τίτλοι που έχουν ανακοινωθεί μέχρι στιγμής, μαζί με τα βασικά σημεία από όσα είπε ο Ταραντίνο.
11. «Battle Royale», σκηνοθεσία Kinji Fukasaku
Ο Ταραντίνο επιλέγει το ιαπωνικό θρίλερ του 2000, το οποίο αφηγείται έναν θανατηφόρο «αγώνα» επιβίωσης ανάμεσα σε μαθητές που βρίσκονται απομονωμένοι σε νησί. Πολλοί έχουν επισημάνει τις ομοιότητες με τη μεταγενέστερη σειρά βιβλίων και ταινιών «Hunger Games».
Ο ίδιος κατηγορεί ανοιχτά την συγγραφέα της σειράς για αντιγραφή, λέγοντας ότι οι κριτικοί βιβλίου θεώρησαν το έργο «πρωτότυπο», επειδή δεν είχαν δει την ιαπωνική ταινία, ενώ οι κριτικοί κινηματογράφου αναγνώρισαν αμέσως τη συγγένεια.
12. «Big Bad Wolves», σκηνοθεσία Aharon Keshales, Navot Papushado
Πρόκειται για ισραηλινό θρίλερ γύρω από την απαγωγή και ανάκριση ενός υπόπτου για δολοφονίες ανηλίκων. Ο Ταραντίνο επαινεί το σενάριο και τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα, σημειώνοντας ότι η ταινία πηγαίνει πιο μακριά από το «Prisoners» του Ντενί Βιλενέβ, με τόνο που θεωρεί πιο «τολμηρό».
13. «Jackass: The Movie», σκηνοθεσία Jeff Tremaine
Ο σκηνοθέτης χαρακτηρίζει την ταινία ως αυτή που τον έκανε να γελάσει περισσότερο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Θυμάται ότι στα γυρίσματα του «Kill Bill» έβαλε το συνεργείο να δει το φιλμ, επειδή θεωρούσε πως ήταν εξαιρετικά αστείο από την αρχή έως το τέλος.
14. «The School of Rock», σκηνοθεσία Richard Linklater
Ο Ταραντίνο θυμάται να βλέπει την ταινία στον κινηματογράφο, σχολιάζοντας την εξαιρετικά θετική αντίδραση του κοινού στην αίθουσα. Σημειώνει ότι η συνεργασία του Τζακ Μπλακ με τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ και τον σεναριογράφο Μάικ Γουάιτ έδωσε ένα αποτέλεσμα που του θυμίζει κλασικές αθλητικές κωμωδίες, όπως το «Bad News Bears».
15. «The Passion of the Christ», σκηνοθεσία Mel Gibson
Για την αμφιλεγόμενη ταινία του Μελ Γκίμπσον, ο Ταραντίνο στέκεται κυρίως στον τρόπο που απεικονίζεται η βία, χαρακτηρίζοντας τη σκηνοθεσία «εξαιρετική». Παραδέχθηκε, όμως, ότι σε ορισμένες από τις βίαιες σκηνές γέλασε πολύ, εξηγώντας ότι αυτή είναι η φυσική του αντίδραση στο ακραίο gore.
16. «The Devil’s Rejects», σκηνοθεσία Rob Zombie
Ο Ταραντίνο βλέπει την ταινία ως εξέλιξη του στυλ του Ρομπ Ζόμπι, με στοιχεία βίαιου αμερικανικού western και horror, τα οποία, όπως λέει, δεν υπήρχαν με αυτή τη μορφή πριν. Αναφέρει ότι ο Ζόμπι «τελειοποίησε» μια φωνή που είχε πρωτοεμφανιστεί στο «House of 1000 Corpses» και ότι το ύφος αυτό έχει πια αναγνωρίσιμο αποτύπωμα και σε άλλες ταινίες.
17. «Chocolate», σκηνοθεσία Prachya Pinkaew
Εδώ επιλέγει μια λιγότερο γνωστή στο ευρύ κοινό ταινία πολεμικών τεχνών από την Ταϊλάνδη. Τον εντυπωσιάζει η φυσική δράση και οι σκηνές μάχης, αναφέροντας ότι η νεαρή πρωταγωνίστρια προετοιμάστηκε για χρόνια για τον ρόλο και ότι οι σκηνές kung-fu είναι από τις καλύτερες που έχει δει.
18. «Moneyball», σκηνοθεσία Bennett Miller
Για το βιογραφικό φιλμ που διαδραματίζεται στον χώρο του μπέιζμπολ, ο Ταραντίνο στέκεται στην ερμηνεία του Μπραντ Πιτ. Τη χαρακτηρίζει μία από τις αγαπημένες του πρωταγωνιστικές ερμηνείες των τελευταίων δύο δεκαετιών, υποστηρίζοντας ότι ο ηθοποιός «κουβαλά» την ταινία στις πλάτες του.
19. Cabin Fever, σκηνοθεσία Eli Roth
Ο Ταραντίνο ξεχωρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του φίλου και συνεργάτη του Ίλαΐ Ροθ για τον συνδυασμό χιούμορ και σπλάτερ. Αναφέρει ότι η ένταση που χτίζεται στο πρώτο μέρος οδηγεί σε ένα τελευταίο εικοσάλεπτο με ιδιαίτερα μαύρο χιούμορ και ότι, παρότι το «Hostel» μπορεί να θεωρηθεί η πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Ροθ, αυτή παραμένει η προσωπική του αγαπημένη.
20. «West Side Story», σκηνοθεσία Steven Spielberg
Για τη νέα εκδοχή του μιούζικαλ, ο Ταραντίνο λέει ότι η ταινία δείχνει πως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ παραμένει ικανός για πολύ δυναμικό σινεμά. Τη θεωρεί από τις πιο «ζωντανές» ταινίες του σκηνοθέτη τα τελευταία χρόνια και κάνει μια έμμεση σύγκριση με τον Μάρτιν Σκορσέζε, λέγοντας ότι δεν μπορεί να θυμηθεί αντίστοιχο επίπεδο ενέργειας στο έργο του Σκορσέζε στον 21ο αιώνα. Εκφράζει επίσης την έκπληξή του στο πόσο του άρεσε ο Άνσελ Έλγκορτ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
