Στην ερώτηση ποιο είναι το μυστικό της ομορφιάς σας, η Σοφία Λόρεν πάντοτε απαντούσε: «Ό,τι βλέπετε το οφείλω στα μακαρόνια!». Ταυτίζομαι. Όχι για την ομορφιά, αλλά γενικά. Έχω μεγαλώσει με μακαρόνια, αν δεν υπήρχαν αυτά μάλλον θα πέθαινα από ασιτία. Όταν ήμουν μικρός δεν μου άρεσε σχεδόν τίποτα, εκτός από τα μακαρόνια, ήμουν πολύ περίεργος με το φαγητό. Τα έτρωγα σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, με σάλτσες κ.λπ., αλλά τα αγαπημένα μου ήταν αυτά που έτρωγα με τον παππού τον Βαγγέλη, σκέτα, με πολύ μαύρο πιπέρι και τριμμένη γραβιέρα.
Η αποκάλυψή ήρθε στο πρώτο μου ταξίδι στη Ρώμη, 18 χρονών, όπου έφαγα παραδοσιακή ιταλική καρμπονάρα. Μα, τι αίσθηση ήταν αυτή! Τι γεύση θεϊκή! Έπειτα από μερικά χρόνια μετακόμισα μόνιμα στη Ρώμη, όπου έζησα 9 χρόνια κι έπειτα άλλα 3 στο Μιλάνο. Όλα αυτά τα χρόνια γύρισα σχεδόν όλη την Ιταλία, απ' άκρη σ' άκρη, και δοκίμασα πάρα πολλές καρμπονάρες.
Το μυστικό είναι να κρατήσεις λίγο νερό από τα μακαρόνια που βράζουν και το πιο σημαντικό η ταχύτητα και η θερμοκρασία όταν ρίξεις τα αυγά και τα ανακατέψεις με τα μακαρόνια.
Έμαθα να την κάνω και μόνος μου, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, που γινόταν ομελέτα. Για να είναι καλή, πρέπει η υφή της να είναι βελούδινη, να χρησιμοποιήσεις μόνο ολόφρεσκα αυγά εκτός ψυγείου, κριτσανιστή πανσέτα από guanciale (το σβήνω με λίγο λευκό κρασί), πολύ φρεσκοτριμμένο πιπέρι και παρμεζάνα. Το μυστικό είναι να κρατήσεις λίγο νερό από τα μακαρόνια που βράζουν και το πιο σημαντικό η ταχύτητα και η θερμοκρασία όταν ρίξεις τα αυγά και τα ανακατέψεις με τα μακαρόνια.
Είναι τόσο απλό, αλλά τόσο πλούσιο και υπέροχο πιάτο. Ωχ, πείνασα! Πάω να ετοιμάσω μία και να καλέσω τους φίλους μου να φάμε όλοι παρέα. Είναι το αγαπημένο τους.
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO
