Tρώγοντας λίγο καθυστερημένα το φαγητό της μαμάς σου… Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Tρώγοντας λίγο καθυστερημένα το φαγητό της μαμάς σου… Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου Facebook Twitter
2

 

Πριν λίγα χρόνια είχα έναν φίλο που πέθανε η μάνα του απότομα, από καρδιά. Ήταν περίεργο παιδί και δεν έκλαψε καθόλου, ούτε με το πρώτο σοκ, ούτε μετά - στις εκκλησίες και στους τάφους. Ήταν κλειστός σαν πέτρα, γιατί την αγαπούσε πολύ.

Το βράδυ που έφυγαν οι επισκέπτες από το σπίτι (σχεδόν τους έδιωξε), εξαντλημένος άνοιξε το ψυγείο. Σε ένα τάπερ βρήκε γεμιστά. Τα είχε μαγειρέψει η μάνα του μια μέρα πριν πεθάνει.

Έκατσε στο τραπέζι, μόνος, και σαν υπνωτισμένος άρχισε να τρώει. Ένιωσε κάτι υπόκωφο να του χτυπάει τ' άντερα: η οικειότητα αυτής της γεύσης. Το ρύζι, η ντομάτα, το συγκεκριμένο λάδι, ο συγκεκριμένος άνηθος - αυτό το μείγμα που ανήκε αποκλειστικά στη μάνα του.

Τότε μόνο τον πήραν τα κλάματα. Έκλαιγε και έτρωγε, σιγά σιγά, για να μην τελειώσουν γρήγορα τα γεμιστά του. Μέχρι που τέλειωσαν.

_______
Από το βιβλίο ΑΣ ΦΥΣΑ ΤΩΡΑ, εκδ. LIFO. Αγοράστε το με έκπτωση ΕΔΩ

Editorial
2

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

2 σχόλια
Πώς βρέθηκε αυτό το κείμενο μπροστά μου σχεδόν δέκα χρόνια αφοτου γράφτηκε; Με συγκινησε βαθιά. Έχασα την γιαγιά μου τον χειμώνα, και λίγες βδομάδες μετά, σκαλίζοντας κουτιά και τάπερ στην κουζίνα, βρήκα ένα κουτι γεμάτο με τα τελευταία κουλουρακια κρασιού που μου χε φτιαξει.Τα κοίταξα αναποφάσιστη, μα ενέδωσα. Και όπως μασουλουσα και απολαμβανα κάτι που είχαν φτιάξει τα χεράκια της, με πήραν τα κλαματα σαν μωρό παιδι.Από τότε δεν μπόρεσα να ξαναφάω, γιατί φοβάμαι την στιγμή που θα ρθω αντιμέτωπη με αυτό το ένα, τελευταίο κουλουρακι..

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ