Από μικρή είχα μία αντίσταση στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ακόμη και παλιότερα που δεν μελαγχολούσα τόσο με το πέρασμα άλλου ενός χρόνου, αυτή η υποχρέωση να διασκεδάσω την είσοδο στο νέο έτος μου χαλούσε εκ των προτέρων τη διάθεση. Έτσι, οι μόνες αξιομνημόνευτες Πρωτοχρονιές μου, υπήρξαν οι «αντιστασιακές»!
Είμαστε το 2006, η εκπομπή «Ταξιδεύοντας» τρέχει ήδη 7 χρόνια και φεύγουμε τέλη Δεκεμβρίου με τον σκηνοθέτη Χρόνη Πεχλιβανίδη για ένα γύρισμα στις οάσεις της Δυτικής Ερήμου της Αιγύπτου. Μαζί, ένα ζευγάρι έμπειρων ταξιδιωτών, η Αννύ και ο Φώντας Ζαβιτσάνος αλλά και ένας οπλισμένος Αιγύπτιος στρατιώτης, αφού η περιοχή της Δυτικής (ή και Λιβυκής Ερήμου) θεωρείται επικίνδυνη. Ταξιδεύουμε από check point σε check point, από φυλάκιο σε φυλάκιο.
Κάτω από τους ρωμαϊκούς τάφους γεμάτους κόκαλα και σάβανα, στη καθίζηση της Κατάρας παρέα με λύκους (μάλλον τσακάλια) και άγριους γαϊδάρους. Τι καλύτερο να θελήσει κανείς στη ζωή του;
Αφήνουμε πίσω μας τις Πυραμίδες και το Κάϊρο, προσπερνάμε την έξοδο για Ελ Αλαμέιν, οδηγούμε παράλληλα με τη θάλασσα του αρχαίου Παραιτονίου, της Μάρσα Ματρούχ και στρίβουμε νότιoδυτικά στον Masrab al Istabl, το δρόμο που ακολούθησε και ο Αλέξανδρος για την όαση της Σίουα.
30 Δεκεμβρίου, με δυο Land Cruiser oδηγούμε μέσα στη καθίζηση της Κατάρα. Ωραίο όνομα! Χαρούμενο! Γύρω μας ένα μουσείο γεωλογικών σχηματισμών με την άμμο να αποτελεί το τελευταίο στάδιο της διάβρωσης. Το απόγευμα μας βρίσκει στην όαση Γκάρα και η παραμονή το πρωί, να δίνουμε τα διαπιστευτήριά μας στο στρατό και μετά στον αρχηγό του χωριού, τον Σείχη Χασάν.
Η όαση Γκάρα ουμ αλ Σουγκαγιάρ που σημαίνει «μητέρα του πολύ μικρού» βρίσκεται 125χλμ από τη Σιουα, 5 μέρες με καμήλα! Στο κέντρο της όασης στέκει το παλιό χωριό της Γκάρα, ένας πλινθόκτιστος οικισμός που μοιάζει με εγκαταλελειμμένο πλοίο, κατασκευασμένο από καρσίφ, από χώμα και αλμυρό νερό. Μεσημέρι, φεύγουμε για την όαση Ελ Άρεγκ. Οδηγούμε σε πίστα. Ο οδηγός μας, ο Καμάλ, αμίλητος παρακολουθεί με προσοχή το GPS του. Δρόμος δεν υπάρχει, το θέμα είναι να έχεις τη σωστή κατεύθυνση. Το έδαφος εδώ δεν είναι ασφαλές, υπάρχουν περιοχές με κινούμενη άμμο, αναγκαζόμαστε να παρακάμψουμε μια λίμνη που δεν ήταν τελικά όσο ξερή θα έπρεπε να ήταν τέτοια εποχή…
Ανεβαίνουμε και κατεβαίνουμε σε κάθετες αμμοθίνες, τα τετρακίνητα κολλάνε και ξανακολλάνε στην άμμο. Καθώς ο ήλιος πέφτει, φτάνουμε στο Ελ Αρέγκ με συγκλονιστικούς όγκους να μας συντροφεύουν. Βουνά από κιμωλία φαγωμένη από τον καιρό, υπερωκεάνια σε θάλασσες άμμου. Αποφασίζουμε να διανυκτερεύσουμε κάτω από τους ρωμαϊκούς τάφους. Λαξευμένα δωμάτια, άλλα πιο πρωτόγονα, άλλα πιο προσεγμένα, θέσεις για κεριά, τοιχογραφίες, διακοσμήσεις στους τοίχους. Μπορείς να περάσεις ώρες ανακαλύπτοντας συνεχώς θαυμαστές λεπτομέρειες, όπως απολιθωμένα όστρακα στα βράχια μου μοιάζουν με λευκά λεπτά νομίσματα. «Angel money» λένε οι ντόπιοι.
Η βραδιά είναι λίγο ψυχρή, απίθανα καθαρή όμως. Ο ουρανός είναι ανάγλυφος. Οι οδηγοί δημιουργούν μια γωνία με τα αμάξια και στήνουν τον «οντά» μας, Η ησυχία απόλυτη. Το φαγητό βράζει κάτω από το άγρυπνο μάτι του Μαχμουτ. Από μακριά ακούμε ουρλιαχτά. “Wolves” λένε οι ντόπιοι, γελώντας. Ακούμε γκαρίσματα, “wild donkeys”, μας πληροφορούν. Μια χαρά, σκέπτομαι. Κάτω από τους ρωμαϊκούς τάφους γεμάτους κόκαλα και σάβανα, στη καθίζηση της Κατάρας παρέα με λύκους (μάλλον τσακάλια) και άγριους γαϊδάρους. Τι καλύτερο να θελήσει κανείς στη ζωή του; Μια βασιλόπιτα φυσικά και σαμπάνια για να μην χαλάσουμε το έθιμο! Και έτσι, στο μέσον της ερήμου ολίγον αυθαίρετα αλλάξαμε το δικό μας χρόνο. Αντί για πυροτεχνήματα, είχαμε τ’αστέρια της ερήμου, αντί για θορυβώδη πάρτι την απόλυτη σιωπή.
Θυμάμαι ότι απομακρύνθηκα λίγο από τους άλλους και μπήκα μέσα στη νύχτα. Νόμιζα ότι λίγη ώθηση να δώσω θα βρισκόμουν να ταλαντεύομαι μες στα αστέρια…
Η Μάγια Τσόκλη είναι ταξιδιωτική ρεπόρτερ
