Ένας από τους βασικούς στόχους ενός κινηματογραφιστή είναι να κάμψει τη δυσπιστία του θεατή και να τον κάνει να αποδεχθεί την εκάστοτε σύμβαση. Αν δεν τα καταφέρει, τον έχει χάσει.
Όσον αφορά το αφηγηματικό σινεμά, χρειάζεται μεράκι, γνώση των αφηγηματικών τεχνικών, αποσαφήνιση των κανόνων λειτουργίας του φιλμικού σύμπαντος και κίνηση εντός των ορίων τους και, φυσικά, δουλειά και προσοχή στις λεπτομέρειες.
Υπάρχει, βέβαια, και ο εύκολος τρόπος, που λέγεται «βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία». Το ξεκαθαρίζεις από την αρχή, ρητά και με μεγάλα γράμματα, κι από εκεί και πέρα έχεις κερδίσει το μέρος εκείνο του κοινού που διψά για δραματοποιήσεις αληθινών ιστοριών, το οποίο θα σε ακολουθήσει πιστά και θα σε παρακολουθήσει με προσήλωση, ακόμα κι αν βάλεις αρκούδες στη συνέχεια.
Τo «Κόντρα στον Πάγο» (Αgainst the Ice) ακολουθεί τον εύκολο δρόμο και έχει και αρκούδες.
H ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα του Άιναρ Μίκελσεν, ενός καπετάνιου που εστάλη μετά ολιγομελούς πληρώματος στη Γροιλανδία από τη δανέζικη κυβέρνηση, με στόχο να συλλέξει αποδείξεις που να διαψεύδουν τον ισχυρισμό των Αμερικανών ότι η γη της Γροιλανδίας ήταν μοιρασμένη στα δύο, προκειμένου να διεκδικήσουν ένα μέρος της. Ο καπετάνιος, παρέα με ένα νεαρό μέλος του πληρώματος, βρίσκουν τις αποδείξεις, πλην όμως εγκλωβίζονται στις παγωμένες γωνίες της περιοχής και έτσι ξεκινά ακόμα μια ταινία επιβίωσης.
Το «Against the Ice» τίποτε παραπάνω δεν έχει να κομίσει, πέρα από μια στεγνή εξιστόρηση αυτής της «αληθινής ιστορίας» που μας υποσχέθηκε στους τίτλους αρχής.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει αρκετές τέτοιες. Ανάμεσα στα καλύτερά δείγματα του είδους συγκαταλέγονται το σπαρτιατικό «All is Lost», που λειτουργεί ως παραβολή για την ανθρώπινη εμπειρία στο σύνολό της, το «Revenant», το οποίο παντρεύει το σινεμά μεγάλου κοινού με το ποιητικό σινεμά, και το «Arctic», το οποίο χάρη σε ένα σεναριακό εύρημα που δεν θα αποκαλύψουμε, φέρνει ένα ενδιαφέρον twist στη συνταγή, βάζοντας τον ήρωα να αγωνίζεται όχι μόνο για τη σωτηρία της ζωής του, αλλά και για τη διατήρηση της ανθρωπιάς του.
Το «Against the Ice» τίποτε παραπάνω δεν έχει να κομίσει, πέρα από μια στεγνή εξιστόρηση αυτής της «αληθινής ιστορίας» που μας υποσχέθηκε στους τίτλους αρχής.
Το θέαμα δεν γίνεται ποτέ προσβλητικό, όμως δεν γίνεται και συναρπαστικό, με τους διαλόγους μεταξύ των ηρώων να περιορίζονται σε μια επεξήγηση της κατάστασης, τη σποραδική δράση να κινηματογραφείται χωρίς ιδιαίτερο νεύρο και την αρκούδα που αναφέραμε αφενός να θυμίζει μια δραματικά καλύτερη ταινία του είδους –το Revenant– κι αφετέρου να δείχνει λίγο πιο αληθοφανής από εκείνη την αλησμόνητη στην «Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου».
Τα πλάνα του παγωμένου τοπίου και το μουσικό score, που επίσης παραπέμπει σε εκείνο του Σακαμότο για το «Revenant», κάπως χτίζουν ατμόσφαιρα, αλλά η σχεδόν αναλλοίωτη όψη των δύο χαρακτήρων, παρά το γεγονός ότι πέρασαν δύο χρόνια υποσιτισμένοι, στο κρύο και δίχως τα απαραίτητα αγαθά, τη χαλάει λίγο και σε πετάει εκτός ταινίας.
Η ταινία αποτέλεσε pet project του Δανού πρωταγωνιστή Νικολάι Κόστερ Βαλντάου –ο Τζέιμι Λάνιστερ του «Game of Thrones»–, ο οποίος συνυπογράφει το σενάριο αλλά και την παραγωγή. Η φωτογένειά του είναι αδιαμφισβήτητη, ενδεχομένως όμως να χρειαζόταν ένα πιο «πολυκαιρισμένο» και βλοσυρό πρόσωπο από το δικό του για τον ρόλο του στριφνού, αφοσιωμένου θαλασσόλυκου που έχει περάσει πολλά και δεν θέλει πολλά πολλά.
Το μακιγιάζ, πάντως, βοηθά λίγο την κατάσταση στη συνέχεια και η απόδοσή του ανεβαίνει, καθώς ο χαρακτήρας του προσεγγίζει ένα οριακό σημείο.
Αντίθετα, ούτε η ένταση, ούτε το ενδιαφέρον ανεβαίνουν ποτέ στην ταινία του σκηνοθέτη Πίτερ Φλιντ, η οποία, παρά το παγωμένο περιβάλλον της, καταλήγει συνώνυμη της χλιαρότητας.
