Η νέα έκθεση Wonderland του Dean Sameshima στο Soft Opening του Λονδίνου συγκεντρώνει φωτογραφίες από queer sex clubs και cruising grounds του 90s Λος Άντζελες, μετατρέποντας κτίρια, προσόψεις και ανώνυμους τόπους συνάντησης σε ένα αρχείο μνήμης για χώρους που χάθηκαν ή κινδυνεύουν να χαθούν. Η έκθεση παρουσιάζεται έως τις 23 Μαΐου 2026.
Το Wonderland βασίζεται σε φωτογραφίες που τράβηξε ο Sameshima μεταξύ 1995 και 1997, καταγράφοντας τις εξωτερικές όψεις sex clubs, bathhouses και σημείων cruising στο Silver Lake και σε άλλες περιοχές του Λος Άντζελες. Στην τωρινή παρουσίαση στο Λονδίνο, το Soft Opening φέρνει ξανά μαζί αυτό το σώμα έργων και το πλαισιώνει ως επιστροφή σε υπόγειους queer τόπους που λειτουργούσαν ταυτόχρονα ως χώροι επιθυμίας, κοινότητας και προστασίας, σε μια εποχή βαθιά σημαδεμένη από την κρίση του HIV/AIDS.
Αυτό που κάνει το έργο του Sameshima να ξεχωρίζει είναι ότι δεν ενδιαφέρεται να «αποκαλύψει» τους ανθρώπους αυτών των χώρων, αλλά να κρατήσει ζωντανό το ίχνος τους. Σε συνεντεύξεις του στο ArtReview και στο BOMB, ο ίδιος έχει εξηγήσει ότι τον απασχολεί η ανωνυμία ως τρόπος να αποτυπώσει μια κοινότητα χωρίς να εκθέτει πρόσωπα ή να επιβάλλει πάνω τους έτοιμες ταυτότητες. Η πρόθεσή του δεν είναι να δώσει ένα κυριολεκτικό ντοκουμέντο, αλλά ένα ανώνυμο πορτρέτο κοινότητας.
Το στοιχείο αυτό δίνει στο Wonderland ένα βάρος που ξεπερνά την απλή νοσταλγία για έναν «χαμένο κόσμο». Ο Sameshima επιστρέφει συστηματικά σε χώρους που απειλούνται με εξαφάνιση, είτε πρόκειται για sex clubs στο Λος Άντζελες είτε για porn theaters στο Βερολίνο, και συνδέει αυτή την καταγραφή με την ανάγκη να κρατηθεί κάτι πριν χαθεί οριστικά. Στο ArtReview μιλά ανοιχτά για τον φόβο της απώλειας και για μια σχεδόν συντηρητική, αρχειακή παρόρμηση που διαπερνά τη δουλειά του εδώ και δεκαετίες.
Χρήσιμο είναι και το ευρύτερο υπόβαθρο του καλλιτέχνη. Το ArtReview τον περιγράφει ως έναν δημιουργό που εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες καταγράφει queer venues και συλλέγει queer ephemera, ενώ ο ίδιος συνδέει αυτή την πρακτική και με τη δική του εμπειρία αορατότητας ως gay East Asian man. Αυτή η αίσθηση απουσίας, αποκλεισμού και ανάγκης για εγγραφή στο αρχείο είναι που δίνει στο Wonderland τη σημερινή του πολιτισμική ένταση.
Σε πρόσφατη κριτική της Guardian, η έκθεση περιγράφεται ως μια χαμηλόφωνη αλλά ισχυρή καταγραφή χαμένων και αγαπημένων safe spaces, με τις φωτογραφίες να αποφεύγουν τον εντυπωσιασμό και να επιμένουν στις λεπτές εντάσεις ανάμεσα στην ορατότητα και την ασφάλεια, στη δημόσια πόλη και στην ιδιωτική επιθυμία. Η ίδια κριτική τονίζει επίσης ότι η δουλειά του Sameshima δίνει έμφαση στους κοινοτικούς χώρους ως νησίδες ελευθερίας και αυτονομίας, κάτι που κάνει το έργο του να διαβάζεται σήμερα όχι μόνο ως αισθητικό σχόλιο αλλά και ως μορφή ιστορικής μνήμης.
Η έκθεση αποκτά επιπλέον ενδιαφέρον επειδή έρχεται σε μια στιγμή αυξημένης διεθνούς ορατότητας για τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Τα τελευταία δύο χρόνια ο Sameshima έχει εμφανιστεί πιο έντονα στο ευρύτερο εικαστικό πεδίο, με το έργο του να συζητιέται μετά και τη συμμετοχή του στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2024, ενώ το Soft Opening είχε ήδη παρουσιάσει το 2024 τη σειρά being alone, που κινούνταν σε συγγενές πεδίο γύρω από την ανωνυμία, την επιθυμία και τους χώρους συνάντησης.
Το αποτέλεσμα είναι μια έκθεση που δεν αντιμετωπίζει αυτά τα μέρη ως εξωτικό ή σκανδαλώδες υπόλειμμα, αλλά ως κομμάτι της αστικής και queer ιστορίας του Λος Άντζελες. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό το Wonderland μοιάζει σήμερα λιγότερο με μια αναδρομή στο παρελθόν και περισσότερο με μια υπενθύμιση του πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί μια ολόκληρη γεωγραφία κοινότητας, ανωνυμίας και ελευθερίας.
