Η Andrea Gibson, μία από τις πιο σημαντικές queer ποιητικές φωνές της εποχής μας και βασική φιγούρα της spoken word σκηνής στις ΗΠΑ, πέθανε τη Δευτέρα στο σπίτι της στο Κολοράντο, σε ηλικία 49 ετών, μετά από τετραετή μάχη με τον μεταστατικό καρκίνο των ωοθηκών. Η είδηση του θανάτου της ανακοινώθηκε από τη σύζυγό της, Megan Falley, στα κοινωνικά δίκτυα.
«Η Andrea πέθανε στο σπίτι της, στο Μπόλντερ, περιτριγυρισμένη από τη Meg, τέσσερις πρώην συντρόφους της, τη μητέρα και τον πατέρα της, δεκάδες φίλους και τα τρία αγαπημένα της σκυλιά», ανέφερε η ανακοίνωση.
Την τελευταία της περίοδο, η Gibson αποτέλεσε το κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ Come See Me in the Good Light, που βραβεύτηκε φέτος στο Sundance και αναμένεται να μεταδοθεί μέσα στο φθινόπωρο από το Apple TV+. Το φιλμ, σκηνοθετημένο από τον Ryan White, ακολουθεί τη Gibson και τη Falley σε μια σπαρακτικά τρυφερή καταγραφή αγάπης, επιβίωσης και αναπόφευκτου θανάτου. Το τραγούδι των τίτλων, γραμμένο από τις Sara Bareilles, Brandi Carlile και την ίδια την Gibson, προσθέτει μία ακόμη φωνή στην τελευταία της αφήγηση.
Στην πρεμιέρα του φιλμ στο Sundance, η Gibson είχε δηλώσει πως δεν περίμενε να ζήσει για να δει την προβολή. Ανάμεσα σε χειροκροτήματα και δάκρυα, είχε ήδη αρχίσει να αποχαιρετά. Λίγες ημέρες πριν φύγει, είχε γράψει το ποίημα Love Letter from the Afterlife, στο οποίο σημείωνε:
«Το να πεθαίνεις είναι το αντίθετο του να φεύγεις. Όταν έφυγα από το σώμα μου, δεν πήγα πουθενά. Εκείνη η πύλη φωτός δεν ήταν πύλη προς αλλού, αλλά πύλη προς εδώ. Είμαι περισσότερο εδώ από ποτέ».
Αμέτρητα ήταν τα μηνύματα αγάπης και πένθους που ακολούθησαν τον θάνατό της. Από λοατκια+ ακροατές που έμαθαν να αγαπούν τον εαυτό τους χάρη στους στίχους της, μέχρι ασθενείς με καρκίνο που τη θεωρούσαν καθοδηγητική παρουσία στον πιο δύσκολο κύκλο της ζωής τους.
Η Linda Stay, μητέρα του Aiden, θυμάται όταν εκείνος την πήγε πριν από δέκα χρόνια σε μια εμφάνιση της Gibson σε μπαρ του Σαν Φρανσίσκο. «Ο γιος μου είπε σήμερα το πρωί: “Μαμά, η Andrea μου έσωσε τη ζωή”», δήλωσε συγκινημένη στο Associated Press. Η ίδια, διαγνωσμένη αργότερα και με καρκίνο, έλαβε από την Gibson στήριξη και αποδοχή, και την κάλεσε να εμφανιστεί σε εκδήλωση για την LGBTQ+ κοινότητα της νότιας Γιούτα: «Ήταν μια εμπειρία που άλλαξε την κοινότητά μας», τόνισε.
Από το Μέιν στο Κολοράντο
Γεννημένη στο Μέιν, η Gibson μετακόμισε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στο Κολοράντο, όπου τα δύο τελευταία χρόνια υπηρέτησε ως επίσημη πολιτειακή ποιήτρια (Poet Laureate). Ήταν συγγραφέας πολλών επιτυχημένων ποιητικών συλλογών, όπως τα You Better Be Lightning, Take Me With You και Lord of the Butterflies.
Το 2017, σε δοκίμιό της στο Out Magazine, περιέγραψε πώς έκανε coming out στα 20 της, ενώ σπούδαζε δημιουργική γραφή στο Saint Joseph’s College, ένα καθολικό κολέγιο. Αυτοπροσδιοριζόταν ως genderqueer:«Δεν ένιωθα ούτε αγόρι ούτε κορίτσι. Είμαι πιο ευτυχισμένη στον δρόμο, όχι εδώ ούτε εκεί, αλλά στο ανάμεσά τους».
Η κομικός Tig Notaro, στενή φίλη της επί 25 χρόνια και executive producer του ντοκιμαντέρ, θυμήθηκε πώς την άκουσε για πρώτη φορά σε ένα open mic στο Κολοράντο. «Ήταν σαν να βλέπεις το καθαρό απόσταγμα ενός παλιού rock star», είπε. Και πρόσθεσε:
«Οι τελευταίες ημέρες της Andrea ήταν επώδυνες αλλά και απροσδόκητα όμορφες. Μια εμπειρία αληθινής σύνδεσης που δεν θα μπορέσω ποτέ να περιγράψω με λέξεις».
Η Gibson έγραψε με αφοπλιστική ευαισθησία για τη θνητότητα, την κατάθλιψη, την απώλεια και την αποδοχή. Το 2021, στο ποίημα How the Worst Day of My Life Became My Best, σημείωνε: «Όταν κατάλαβα ότι η καταιγίδα ήταν αναπόφευκτη, την έκανα το φάρμακό μου».
Και το 2023, αναρωτιόταν: «Θα είναι πιο δύσκολη η μεταθανάτια ζωή αν θυμάμαι αυτούς που αγαπώ ή αν τους ξεχάσω; Είτε έτσι είτε αλλιώς, σε παρακαλώ, άσε με να θυμάμαι».
Με πληροφορίες από Associated Press
