Μια νέα μεγάλη έρευνα του Reuters συνδέει ξανά τον Banksy με τον Robin Gunningham, προσθέτοντας πιο συγκεκριμένα στοιχεία σε μια θεωρία που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν βρέθηκε το όνομα, αλλά γιατί η ανωνυμία του παραμένει τόσο σημαντικό μέρος του μύθου του.
Η βασική αποκάλυψη δεν είναι ακριβώς καινούργια. Το όνομα Robin Gunningham είχε συνδεθεί δημόσια με τον Banksy ήδη από το 2008, ενώ κατά καιρούς είχαν επιστρέψει και άλλες εκδοχές γύρω από την ταυτότητά του, από τα βρετανικά tabloids μέχρι τις θεωρίες που συνέδεαν τον καλλιτέχνη με τον Robert Del Naja των Massive Attack. Αυτό που αλλάζει τώρα είναι ότι το Reuters επιστρέφει στην ιστορία με πιο χειροπιαστά τεκμήρια, μετακινώντας τη συζήτηση από τη φήμη και την εικασία σε πιο στέρεη τεκμηρίωση.
Το πιο ισχυρό νέο στοιχείο της έρευνας είναι ένα αστυνομικό και δικαστικό ίχνος από τη Νέα Υόρκη το 2000. Σύμφωνα με το Reuters, ο άνθρωπος που συνελήφθη για βανδαλισμό billboard στο 675 Hudson Street υπέγραψε ως Robin Gunningham, ενώ σε σχετικό έγγραφο φέρεται να δήλωσε ως διεύθυνση το Carlton Arms Hotel, χώρο που έχει ήδη συνδεθεί με την παραμονή του Banksy στη Νέα Υόρκη εκείνη την περίοδο. Είναι ίσως το σημείο όπου η ιστορία πατά πιο καθαρά σε κάτι απτό και λιγότερο σε μια γνώριμη, σχεδόν αυτάρεσκη συζήτηση γύρω από το «ποιος κρύβεται από πίσω».
Η έρευνα προσθέτει και ένα δεύτερο, πιο σύγχρονο σκέλος. Το Reuters αναφέρει ότι άνθρωπος με το όνομα David Jones και ίδια ημερομηνία γέννησης με τον Gunningham ταξίδεψε στην Ουκρανία το 2022, περίπου την ίδια περίοδο με τον Robert Del Naja, όταν άρχισαν να εμφανίζονται εκεί έργα του Banksy. Το στοιχείο αυτό δεν λύνει μόνο του την υπόθεση, ενισχύει όμως την αίσθηση ότι δεν έχουμε μπροστά μας μια καινούργια αποκάλυψη, αλλά ένα παλιό μυστήριο που επιστρέφει με πιο καθαρές συνδέσεις και με μεγαλύτερη δημοσιογραφική αυτοπεποίθηση.
Αυτό έχει σημασία και για έναν ακόμη λόγο. Ο Banksy δεν είναι απλώς ένας ανώνυμος street artist που οι εφημερίδες προσπαθούν να «ξεσκεπάσουν» κάθε λίγα χρόνια. Είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου η βιογραφική σκιά έγινε οργανικό μέρος του ίδιου του έργου. Η ανωνυμία του δεν λειτούργησε μόνο σαν προστασία ή σαν στρατήγημα απέναντι στον νόμο, αλλά και σαν μηχανισμός που κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού, των media και της αγοράς.
Εκεί βρίσκεται ίσως και το πραγματικό ενδιαφέρον της ιστορίας. Όχι μόνο στο αν «βρέθηκε» τελικά ο Banksy, αλλά στο γιατί η υπόθεση συνεχίζει να μας απασχολεί, παρότι το πιθανό όνομα κυκλοφορεί εδώ και χρόνια. Ακόμη και τώρα, η δημοσιότητα γύρω από την έρευνα δεν μοιάζει να διαλύει τον μύθο του. Τον ανανεώνει. Και αυτό λέει ίσως κάτι όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για το πόσο πολύ η σύγχρονη κουλτούρα εξακολουθεί να έχει ανάγκη από φιγούρες που λειτουργούν ταυτόχρονα ως καλλιτέχνες, brands και φαντάσματα.
Ίσως γιατί στην περίπτωση του Banksy η ανωνυμία δεν ήταν ποτέ απλώς ένα βιογραφικό κενό. Εδώ και δεκαετίες λειτουργεί σαν καλλιτεχνικό υλικό, σαν ασπίδα, αλλά και σαν μηχανή δημοσιότητας. Και ίσως τελικά το πιο επιτυχημένο έργο του να μην ήταν μόνο όσα ζωγράφισε στους τοίχους, αλλά το ότι κατάφερε να μετατρέψει έναν πιθανό, σχεδόν κοινό άνθρωπο από το Μπρίστολ σε παγκόσμιο αστικό φάντασμα.
