Το BFI Flare 2026, το LGBTQIA+ κινηματογραφικό φεστιβάλ του Λονδίνου, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, γιορτάζοντας φέτος τα 40 του χρόνια με 65 ταινίες μεγάλου μήκους και 62 μικρού μήκους από 47 χώρες.
Η φετινή διοργάνωση άνοιξε στις 18 Μαρτίου με το Hunky Jesus της Jennifer M. Kroot και ολοκληρώνεται στις 29 Μαρτίου με το Black Burns Fast της Sandulela Asanda.
Μέχρι να ολοκληρωθεί στις 29 Μαρτίου με το Black Burns Fast της Sandulela Asanda, την ιστορία μιας 17χρονης που ερωτεύεται μια νέα άφιξη στο οικοτροφείο θηλέων όπου φοιτά στη Νότια Αφρική, το BFI Flare 2026 θα έχει παρουσιάσει 65 ταινίες μεγάλου μήκους και 62 μικρού μήκους από 47 χώρες. Η ειδική προβολή της φετινής διοργάνωσης είναι το Big Girls Don’t Cry της Paloma Schneideman, ένα ντεμπούτο που έχει ήδη ξεχωρίσει για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την αμήχανη εφηβεία έξω από τα πιο προβλέψιμα σχήματα του είδους.
Οπως και το London Film Festival του British Film Institute, έτσι και το BFI Flare χωρίζεται σε θεματικές ενότητες. Το Best of Year, για παράδειγμα, περιλαμβάνει τέσσερις ταινίες. Στο Baby του Marcelo Caetano, ο 18χρονος Wellington βγαίνει από σωφρονιστικό ίδρυμα ανηλίκων και επιστρέφει στους δρόμους του Σάο Πάολο, σε μια ταινία που έχει ήδη διαβαστεί ως ένα έργο τρυφερότητας και όχι ως ένα ακόμη ηθικολογικό δράμα για το έγκλημα.
Στο Dreamers της Joy Gharoro-Akpojotor, οι Νιγηριανές μετανάστριες Isio και Farah μοιράζονται ένα δωμάτιο σε βρετανικό κέντρο κράτησης. Η ταινία έχει ήδη ξεχωρίσει για τις συγκρατημένες ερμηνείες, το προσεγμένο σενάριο και την έντονη αίσθηση ενσυναίσθησης απέναντι στις επισφαλείς ζωές των προσώπων της.
Το Little Trouble Girls, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Urška Djukić, ακολουθεί μια ντροπαλή 16χρονη σε μια σχολική εκδρομή χορωδίας, όπου έρχεται αντιμέτωπη τόσο με τη σεξουαλική της αμηχανία όσο και με επιθυμίες που μόλις αρχίζουν να παίρνουν μορφή. Είναι μία από τις ταινίες του προγράμματος που προβάλλονται ήδη ως μια ισχυρή πρώτη σκηνοθετική δήλωση.
Η τέταρτη ταινία της ενότητας είναι το Pillion, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Harry Lighton και νικητής του βραβείου Καλύτερης Βρετανικής Ανεξάρτητης Ταινίας. Ο Harry Melling παίζει τον Colin, έναν νεαρό που ζει με τους γονείς του στο Bromley και ερωτεύεται τον Ray, έναν επιβλητικό μοτοσικλετιστή που υποδύεται ο Alexander Skarsgård. Ο Colin παραδίδεται στη δυναμική κυριαρχίας του Ray, μέχρι ενός σημείου. Οταν η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Un Certain Regard των Καννών, η συζήτηση γύρω της στάθηκε ακριβώς σε αυτή τη σύνθετη και βαθιά ανθρώπινη ισορροπία της.
Οκτώ ταινίες συγκροτούν την ενότητα Treasures, που λειτουργεί ως μια αναδρομή σε queer κλασικά έργα από διαφορετικές δεκαετίες. Ανάμεσά τους βρίσκονται το Pink Narcissus του James Bidgood, το Parting Glances του Bill Sherwood, το The Watermelon Woman της Cheryl Dunye και το Mysterious Skin του Gregg Araki. Παράλληλα, δέκα συντάκτες συνέταξαν μια σχολιασμένη λίστα με σαράντα ταινίες που έχουν περάσει από το BFI Flare στα σαράντα χρόνια της ιστορίας του, από τη Monika Treut και τη Rosa von Praunheim μέχρι τη Barbara Hammer, τον Marlon Riggs, τον Andrew Haigh, τον Xavier Dolan, τον François Ozon, τον Stephen Cone και τον André Téchiné.
Η ενότητα Hearts περιλαμβάνει το Drunken Noodles του Lucio Castro, που είχε προβληθεί και στο περσινό New York Film Festival, αλλά και την παγκόσμια πρεμιέρα του Madfabulous του Celyn Jones, με τον Callum Scott Howells στον ρόλο του Henry Cyril Paget, του πέμπτου Μαρκήσιου του Anglesey, γνωστού στους φίλους του ως Toppy. Ο Paget έμεινε στην ιστορία ως μια εκκεντρική και θεατρική φιγούρα, που αγαπούσε τις μεταμφιέσεις, τις εμφανίσεις και μια ζωή έξω από τις κανονικότητες της εποχής του. Στο καστ του Madfabulous βρίσκονται επίσης οι Ruby Stokes και Rupert Everett.
Στο Bodies συναντάμε το Jaripeo, το ντοκιμαντέρ των Efraín Mojica και Rebecca Zweig που έκανε πρεμιέρα στο Sundance και προβλήθηκε και στο Βερολίνο. Η ταινία, με φόντο τα μεξικανικά jaripeo, επιστρέφει στη διαχρονική ερωτική φόρτιση της εικόνας του καουμπόη και στον τρόπο με τον οποίο οι άντρες που κινούνται μέσα σε αυτό το περιβάλλον τη δοκιμάζουν, τη σαρκάζουν, τη φαντασιώνονται και την επανερμηνεύουν.
Στο Minds περιλαμβάνονται το Castration Movie Chapter iii. Junior Ghosts—Premorphic Drift της Louise Weard, με τον υπότιτλο a fragmentary passage, αλλά και το What Will I Become? των Lexie Bean και Logan Rozos, που κέρδισε τον περασμένο μήνα στο Βερολίνο το Amnesty International Film Prize. Η ταινία αφηγείται τις ιστορίες δύο τρανς αγοριών και νέων αντρών που δεν επέζησαν, επιστρέφοντας σε ένα από τα πιο επείγοντα και επώδυνα ζητήματα της σημερινής τρανς εμπειρίας.
Οταν η Harper Steele, πρώην επικεφαλής σεναριογράφος του Saturday Night Live και μία από τις παρουσίες του Will & Harper, μπήκε στο What Will I Become? ως executive producer, είχε πει ότι η ταινία καταγράφει όχι μόνο τη βλάβη που προκαλεί η τρανσφοβία, αλλά και τη χαρά που δεν μπορεί να αφαιρεθεί από την τρανς κοινότητα.
Σε αυτή την ισορροπία ανάμεσα στη μνήμη, την απώλεια, την επιβίωση και τη νέα δημιουργία μοιάζει να πατά και το φετινό BFI Flare, 40 χρόνια μετά την έναρξή του.
