Εννοείται πως δεν είναι το μοναδικό κριτήριο, αλλά η εξακρίβωση της καταγωγής των δευτεροκλασάτων animation που βγαίνουν κάθε εβδομάδα στις αίθουσες είναι ένας τρόπος για να επιλέξουν θεάματα οι γονείς με (σχετική) ασφάλεια. Στα animation των Σκανδιναβών, για παράδειγμα, έχουν να περιμένουν λίγη μέριμνα για την αφηγηματική συνοχή, μια αιτιώδη συνάφεια ανάμεσα στην ανάπτυξη της πλοκής και στο επιμύθιο, ενίοτε μπορεί να εκπλαγούν με τα ευρήματά τους – θυμάστε τον μεταμοντερνισμό του Καρό Νίντζα ή το σουρεαλιστικό random χιούμορ των Δύο Φίλων και του Ενός Ασβούλη;

 

Οι νορβηγικοί Φύλακες του Χιονιού, που αντλούν έμπνευση από τη Βασίλισσα του Χιονιού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν – από εκεί οι ομοιότητες με το Frozen, για όποιον βιαστεί να μιλήσει για «αντιγραφή»- δεν ανήκουν στην κατηγορία των ευρηματικών σκανδιναβικών animation, φροντίζουν ώστε να υπάρχει μια στοιχειώδης αφηγηματική συνέπεια και καλόψυχο επιμύθιό τους να προκύψει οργανικά, διαθέτουν και λίγο σλάπστικ, το οποίο θα εκτιμήσουν δεόντως τα μικρότερα παιδιά. Ασφαλώς, χωρούσε περισσότερη επιμέλεια στο (ψηφιακό) σχέδιο, αλλά τουλάχιστον δεν είναι απωθητικό.

 

Εν ολίγοις, τα παιδιά θα χαρούν σαν να παίζουν στο χιόνι, οι ενήλικοι «φύλακές» τους δεν θα ψάχνουν με αγωνία το πρώτο εκχιονιστικό μηχάνημα, για να τους πάρει μακριά από την παγωμένη παγίδα που βρέθηκαν.