Η Δέσποινα Σωτηροπούλου και η Ρένα Κουβελιώτη, δημοσιογράφοι και φίλες, αφηγούνται τη σύγκρουση που επήλθε στη σχέση τους όταν η δεύτερη διαγνώστηκε με πρώιμη απώλεια μνήμης.
Η εμπειρία αυτή, όπως την κατέγραψαν οι δυο επιστήθιες φίλες, με στιγμές σπάνιας έντασης και βαθιάς ευαισθησίας, με τίτλο «Το τραύμα μεταξύ μας», είναι το ένα από τα δέκα θέματα που επιλέχθηκαν για να διαγωνιστούν στο τμήμα podcast του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που διαρκεί μέχρι τις 16 Μαρτίου 2025.
Το podcast θα φιλοξενηθεί στην πλατφόρμα της LiFO μετά τη λήξη του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Πρόκειται για μια βιωματική εξιστόρηση για την κραταιά σχέση της φιλίας τους, την παρορμητική άρνηση, τη γένεση της επιθετικότητας και την τραυματική διαμάχη. Η νόσος καταγράφεται σε μεγάλο ποσοστό στη σύγχρονη κοινωνία και αναλύεται περιγραφικά από τον ψυχίατρο και ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Παπαδημητριάδη.
Η αδυναμία της μνήμης, τα πρώτα συμπτώματα, η τραυματική εποχή και η υπεροχή της αγάπης, όταν αυτή καταφέρνει να ξεφύγει από συνήθειες και προσκολλήσεις, είναι τα συναισθήματα που εξομολογούνται οι δύο φίλες, κοιτώντας το θεριό στα μάτια.
Πρόκειται για την ηχητική καταγραφή ενός επώδυνου χρονικού για δύο δυνατές γυναίκες, που δεν λύγισαν από τον πόνο των απωλειών αλλά από την πρόβλεψη ενός επιφανούς θανάτου. Και η σπουδαία νίκη; Βίωσαν την αποκόλλησή τους σαν να είχε κιόλας έρθει. Η μετάλλαξη του τραύματος σε θαύμα είναι εκείνη που καθιστά το διανθισμένο από μουσικές επιλογές ντοκουμέντο ένα εγχειρίδιο ικανό να λυγίσει και τις πιο ακμαίες πεποιθήσεις για τις ψυχικές άμυνες. Εκείνες που δεν ωφελούν σε τίποτα. Εκείνες που εξυπηρετούν μόνο την απατηλή ψευδαίσθηση μιας σταθερότητας.
Για ψυχή με άγνωστη μνήμη μιλούν και οι δύο. Για ψυχές που γνώριζαν πριν ακόμα έρθουν σε αυτήν τη ζωή την αντάμωσή τους. Και συμφωνούν. Φιλοσοφικά και υπαρξιακά.
Τον τρόμο της από τον πόνο των απωλειών τονίζει η Δέσποινα, ως μια γυναίκα που οι συντριπτικές απώλειες σε οικογένεια και έρωτα την αιφνιδίασαν. Για τον εγωισμό της, που την προφυλάσσει από τα αναπότρεπτα της ζωής, η Ρένα. Μα σε ένα συμφωνούν και ταυτίζονται: «Οι άμυνες, που για χρόνια χτίζουμε γύρω από τον εαυτό μας, θεωρώντας πως έτσι θα τον προφυλάξουμε από τον πόνο και τα ρήγματα της ζωής, δεν είναι παρά τα σκουπίδια της ψυχής που κουβαλάμε. Αυτά που έχουμε χρέος να αποτινάξουμε».
Και εκεί είναι που συναντιούνται, στο εύθραυστο σημείο από όπου και πάλι προχωρούν. Με ό,τι έχει απομείνει. Εκεί που στόχος γίνεται η ανάταση. Ξανά και πάλι και γι’ ακόμα μία φορά. Ένας εγκέφαλος που για δευτερόλεπτα άδειασε, σαν να κράσαρε ο σκληρός δίσκος των καταγραφών της Ρένας, έγινε η αφορμή για το περιστασιακό τραύμα μεταξύ τους. Το τραύμα που ως θεριό τις τρόμαξε και ως τέρας το αντιμετώπισαν. Το κοίταξαν στα μάτια και βίωσαν τον αποχωρισμό τους, πριν εκείνος τολμήσει να ζυγώσει για τα καλά. Και κάπως έτσι κατέληξαν: «Είναι οι ψυχές που από άυλες γίνονται υπαρκτές. Είναι η αγάπη που τις ενεργοποιεί, για να τις πλάσει και να υπάρξουν. Και αδιαμφισβήτητα, είναι η αγάπη, αυτή η κραταιά δύναμη, που μετατρέπει τα τραύματα σε θαύματα».
Συντελεστές
Μοντάζ - μιξάζ: Αντώνης Γασπαρινάτος
Μουσική επιμέλεια: Ελένη Λαγού
Εικαστική επιμέλεια αφίσας: Βαγγέλης Ευαγγελίου
Δημιουργία πρωτότυπου τραγουδιού «Ό,τι και να λες»: Σωτηρία Σουσάνη, ερμηνεία, Εύα Λουκάτου, σύνθεση, Στέλλα Πάνου, στίχοι
Αφήγηση: Ρένα Κουβελιώτη, Δέσποινα Σωτηροπούλου
Παραγωγή: ds productions
