ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ για σινεμά είναι αυτή που έρχεται. Από τη μία έχουμε το Marty Supreme, μια οργιαστικής αφήγησης δημιουργία με τη σφραγίδα του Τζος Σάφντι.
Μια ταινία που καυτηριάζει το αμερικανικό ανταγωνιστικό πρότυπο και αλλάζει διαρκώς πρόσωπα, έχοντας ως σημείο αναφοράς μια αυθάδικη ερμηνεία από τον Τιμοτέ (ή Τίμοθι, όπως αγαπάτε) Σαλαμέ.
Κι από την άλλη έχουμε το 28 Years Later: The Bone Temple της Νία Ντα Κόστα, που ολοκληρώνει νοηματικά αυτό που ξεκίνησε η προηγούμενη ταινία, σε μια ταινία πιο νηφάλια, πιο ενιαία τονικά, λιγότερο παλαβή από τον προκάτοχό της, αν και διαθέτει μια σκηνή ανθολογίας υπό τους ήχους των Iron Maiden, όπου ο καταπληκτικός (κι εδώ) Ρέιφ Φάινς πηγαίνει all-in – και μπράβο του.
Τις παραπάνω ταινίες συμπληρώνουν δυο αξιόλογες arthouse προτάσεις. Το Kontinental ’25 είναι η καινούργια «τρέλα» του Ρουμάνου Ράντου Ζούντε, προβοκατόρικη, πιο κοντά στο (περί ηθικής) διαλογικό τρίτο μέρος του «Ατυχού Πηδήματος ή Παλαβού Πορνό», δίχως το εξωφρενικό κρεσέντο του. Ακριβώς αντίθετης ιδιοσυγκρασίας είναι το What does that Nature Say to You του Κορεάτη Χονγκ Σανγκ-Σου, ακόμα μια ταπεινή, και για κάποιους από εμάς εκλεκτή δημιουργία, πιστή στο DIY διαλογικό σινεμά που υπηρετεί, αλλά πιο εύθυμη και, κατά κάποιον τρόπο, πιο αμφίσημη.
Tην πεντάδα νέων κυκλοφοριών συμπληρώνει το animation Rufus: The Sea Serpent who couldn’t Swim, που έρχεται από τη Σκανδιναβία για να διασκεδάσει τα μικρότερα παιδιά.
