Ο 48χρονος χορευτής και χορογράφος Μπορίς Σαρμάτς που είδαμε το 2013 στη Στέγη με την Αν Τερέζα ντε Κεερσμάκερ, το 2016 στη νυχτερινή χορευτική περφόρμανς στην Πλατεία Κοτζιά «Danse de nuit», στην οποία ανέδειξε τους τρόπους με τους οποίους ο δημόσιος χώρος μπορεί να επανακατοικηθεί χορεύοντας και το 2018 στο φεστιβάλ Αθηνών με τη δουλειά του ««Enfant», ένας αντισυμβατικός χορογράφος και ηγετική φιγούρα στη σύγχρονη χορευτική σκηνή από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, είναι ο δημιουργός που θα αναλάβει το Tanztheater Wuppertal Pina Bausch, το κορυφαίο ιστορικό χοροθέατρο που δημιουργήθηκε το 1973 από την Πίνα Μπάους που πέθανε το 2009. Με την ανάληψη των καθηκόντων του ο Σαρμάτς θα επανεκκινήσει την τροχιά αυτού του θεσμού αναζητώντας ένα μέλλον, που θα συμπεριλαμβάνει το κλασικό ρεπερτόριο και τις νέες δημιουργίες.
«Είναι τεράστια τιμή, αλλά πάνω απ' όλα πραγματικό ρίσκο και μια περιπέτεια πολύ πλούσια σε συναισθήματα ήδη», είπε ο Σαρμάτς, προσθέτοντας ότι θα χρειαστεί πολλή ταπεινότητα για να αναλάβει κάποιος αυτή τη θέση με τον οργανισμό να απασχολεί 60 άτομα, 32 χορευτές και τα έργα της Πίνα Μπάους που είναι άυλοι θησαυροί της ανθρωπότητας που πρέπει να μεταδίδονται και να διατηρηθούν.
Ο Σαρμάτς ήταν διευθυντής του Musée de la danse, Centre chorégraphique National de Rennes, από το 2009 έως το 2018, που είναι επί του παρόντος εγκατεστημένο στο Hauts-de-France με τη νέα του δομή που ονομάζεται Terrain, δε δίστασε να πει το «ναι» στην πρόκληση που αφορά ένα νέο όραμα για την εταιρεία και την πόλη του Βούπερταλ. «Δεν προέρχομαι από το χοροθέατρο και δεν έχω άμεση σχέση με την Πίνα», λέει ο Σαρμάτς. Αλλά η γερμανική κουλτούρα είναι μέρος του DNA της οικογένειάς μου. Είχα βυθιστεί στη γερμανική λογοτεχνία και ποίηση. Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια Γερμανικών. Ο πατέρας μου είναι Εβραίος γερμανικής καταγωγής και ο προπάππους μου πέθανε στο Άουσβιτς. Ως παιδί πέρασα τις καλοκαιρινές μου διακοπές στο Βερολίνο».
Ο Σαρμάτς πιστεύει στη μείξη των ιδεών, έχει υποστηρίξει με πίστη τη σύνδεση του χορού με τις εικαστικές τέχνες και στις παραστάσεις του παρουσιάζει όσα μπορεί ανακαλύψει το σώμα, διερευνά την έννοια της πολλαπλότητας, θέτοντας το ερώτημα πώς γίνεται να υπάρξει σωματική κίνηση χωρίς τη χρήση μυϊκής ενέργειας.
Η εφήμερη φύση του χορού απασχολεί σταθερά τον Σαρμάτς. Επί σειρά ετών διευθυντής του «Μουσείο Χορού», ανέπτυξε τον προβληματισμό του για την παροδικότητα της τέχνης του, για τις χορογραφίες που χάνονται και για το πώς μπορεί να διασωθούν και να αξιοποιηθούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγραψε το «Μανιφέστο για ένα Μουσείο Χορού» (Manifesto for a dancing museum), ενώ το 2015 μετέτρεψε σε μουσείο χορού την Tate Modern Gallery στο Λονδίνο, παρουσιάζοντας ανάμεσα στα εκθέματα ιστορικές χορογραφίες και ποικίλες άλλες δράσεις.
Η δραστηριότητα του Σαρμάτς, που περιλαμβάνει πλήθος χορογραφικών πρότζεκτ, εκπαιδευτικό και συγγραφικό έργο, αποτελεί σημαντική επιρροή για την αναμόρφωση της τέχνης του χορού από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Επίσης, υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Universität der Künste του Βερολίνου (2007 & 2008), όπου κατάρτισε ένα νέο ακαδημαϊκό πρόγραμμα για το χορό. Έχει παρουσιάσει από το 1996 μέχρι σήμερα σημαντικά χορογραφικά έργα, ενώ στα διαλείμματα των περιοδειών του συμμετέχει σταθερά σε χορογραφικές συναντήσεις αυτοσχεδιασμού.
