Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter
Η Πίνα Μπάους στο «Καφέ Μίλερ».
0

1.

Καφέ Μίλερ

της Πίνα Μπάους (2006)

Το εμβληματικό αυτό έργο με το οποίο γνωρίσαμε την ιέρεια του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα το 1987 –και με το οποίο έμελλε να μας αποχαιρετήσει από τη σκηνή της Πειραιώς 260 το 2006 (πέθανε τρία χρόνια αργότερα)‒ κληροδότησε στη φαντασία μας την αρχετυπική πλέον εικόνα της ψιλόλιγνης γυναικείας σιλουέτας που περιφέρεται αθόρυβα, σαν απ' αλλού φερμένη, ανάμεσα σε τραπέζια και καρέκλες, προσκρούοντας επανειλημμένα στον τοίχο, καθώς αναζητά το ανέφικτο... Όπως όλοι μας.

2.

To you, the Birdie (Phèdre)

του Wooster Group (2006)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter

Εκστατικοί είδαμε εκείνο το καλοκαίρι πόσο θεϊκά μπορεί να λειτουργήσει το μεταμοντέρνο, όταν υπηρετείται με υπερβατική φαντασία, μέθοδο και στυλ. H Φαίδρα περιφέρεται διασωληνωμένη. Ο επιδειξιομανής Ιππόλυτος και ο παρηκμασμένος Θησέας παίζουν μπάντμιντον, με την Αφροδίτη διαιτητή να σφυρίζει τα ερωτικά φάουλ τους. Ένας κόσμος ανάλαφρος, απρόσμενος, εκεί όπου ο μύθος μετατρέπεται σε αδιάκοπο, ανορθόδοξο φλερτ. Μια εξοντωτικά δουλεμένη φόρμα, όπου οι αντιπαραθέσεις δεν γεννιούνται μεταξύ των ηρώων αλλά μεταξύ των θεατρικών ειδών, μεταξύ ποιητικού λόγου και καρτουνίστικων γκαγκς, μεταξύ μυθικών ονομάτων και ποταπών σωματικών λειτουργιών.

3.

Νόρα

της Σαουμπίνε σε σκηνοθεσία Τόμας Όστερμαγιερ (2006)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter

«Όταν το πρωτοδιάβασα», έλεγε σε συνεντεύξεις του ο Τόμας Όστερμάγιερ, «ήξερα ότι ήθελα να αλλάξω το τέλος». Στην παράσταση της Σαουμπίνε η Νόρα δεν εγκαταλείπει, απλώς σκοτώνει τελικά τον σύζυγό της. «Δεν ήθελα να φύγει», επανέρχεται ο σκηνοθέτης, «ήθελα να μείνει». Και το κατάφερε. Αν και τότε είχα ειρωνευτεί το κλείσιμο της παράστασης του Όστερμαγιερ, τώρα, δεκατέσσερα χρόνια μετά, ανακαλώ με τρυφερότητα εκείνη την ανάγκη του «κακού παιδιού» να «πυροβολήσει» τον Ίψεν.

4.

Κουκλόσπιτο

των Mabou Mines, σε σκηνοθεσία Λι Μπρούερ (2008)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter

Η Νόρα ζει σε έναν κόσμο νάνων. Για να φιλήσει τον άντρα της πρέπει να σκύψει. Οι νάνοι διατάζουν και οι γυναίκες υπακούουν, όπως τα κακομαθημένα παιδιά που κάνουν τους γονείς τους ό,τι θέλουν. Η σκηνοθετική σύλληψη αλλά και η εκτέλεση (μέσα σε ένα ασφυκτικό βικτοριανό περιβάλλον) στάθηκαν αριστουργηματικές. Αυτός ο μυθικός φεμινιστικός «ύμνος» μάς έδειξε με υποδειγματικό τρόπο πώς τα σώματα των ηθοποιών μπορούν να φέρουν εις πέρας όλη τη δραματουργία του Ίψεν αλλά και να καταθέσουν το πιο αιχμηρό πολιτικό σχόλιο.

5.

Δαιμονισμένοι

του Πέτερ Στάιν (2010)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter

Δεν είναι τόσο η προσέγγιση του κορυφαίου μυθιστορήματος που μας έχει μείνει στο μυαλό από την παράσταση του Στάιν όσο η απαράμιλλη διάρκειά της. Δώδεκα ώρες καρφωμένοι στις καρέκλες μας (προφανώς με αρκετά διαλείμματα), οι θεατές που καταφθάσαμε στην Πειραιώς εκείνο το πρωί και καταφέραμε κατάκοποι να μείνουμε ζωντανοί ως το βράδυ παρακολουθήσαμε μια στρωτή, ενδιαφέρουσα διασκευή του κλασικού κειμένου, αλλά, πάνω απ' όλα, βιώσαμε τη γλυκιά κούραση που μόνον ένας άθλος υπέρμετρης αυτοπειθαρχίας μπορεί να γεννήσει.

6.

Περί της εννοίας του προσώπου του Υιού του Θεού

του Ρομέο Καστελούτσι (2011)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter

Μια ελεγεία στην αντοχή του ανθρώπου που συνεχίζει να υπομένει και να αγαπά, απτόητος από τον αποτρόπαιο ρεαλισμό των περιττωμάτων που καλείται καθημερινά να μαζεύει, αδυνατώντας να βρει παρηγοριά στη θρησκεία αλλά μόνον ίσως στην τέχνη, ενώ ειλικρινά δεν μπορεί να μην εκτιμήσει κανείς την απόλυτη ειρωνεία που πλυμμηρίζει τη σκηνή, όταν όλα εκτυλίσσονται κάτω από το ατάραχο πρόσωπο του Ιησού, του «Σωτήρα του Κόσμου» του Αντονέλο ντα Μεσίνα, που δεσπόζει στη σκηνή, αιωνίως παρών και απών από τα ανθρώπινα μαρτύρια.

7.

Όλος ο ουρανός πάνω στη γη (Το σύνδρομο της Γουέντι)

Performance της Ανχέλικα Λίντελ (2014)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter
Φωτό: Ricardo Carrillo De Albornoz

«Μπροστά στην αρρώστια και στον πόνο εγώ θέλω ν' αυνανιστώ...» Έτσι αιφνιδιαστικά βιώσαμε εκείνο το καλοκαίρι την αφοπλιστική οργή της Ισπανίδας Ερινύας, μιας μαινάδας που ονειρεύεται κτηνώδεις σεξουαλικές πράξεις, μιας πληγωμένης κόρης που μισεί τη μητέρα της γιατί «όλες οι μάνες είναι σκρόφες», μιας ερωτευμένης που βιώνει στο διηνεκές την προδοσία, μιας γυναίκας που σκάβει ασταμάτητα μέχρι να ματώσει και κλοτσάει με μένος κάθε παγιωμένη αντίληψη, κάθε καλόβολη πράξη, κάθε επίφαση ευαισθησίας.

8.

Enfant

του Μπορίς Σαρμάτς (2018)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter
Φωτο: Borris Brussey

Παιδιά πάνω στη σκηνή. Πολλά παιδιά. Επιβλητικές μηχανές χειραγώγησης –κυριολεκτικές και μεταφορικές– τα πετούν πέρα δώθε σαν άψυχες μάζες. Οι «μικροί» στα χέρια των «μεγάλων», αυτοί που ήμασταν κάποτε κι αυτοί που είμαστε τώρα, αποδέκτες ανομολόγητων ή ασυνείδητων βιαιοπραγιών αλλά και συνεχιστές τους, ανελέητοι απέναντι στα εύθραυστα όντα αυτού του πλανήτη, που τελικά ξυπνούν κι αρχίζουν να διεκδικούν τον χώρο τους, να πειραματίζονται, συνθέτοντας σταδιακά μια ορδή που παρασύρει τα πάντα. Μια σπουδή πάνω στη δυναμική του χάους και ταυτόχρονα μια αριστοτεχνικά σχεδιασμένη επίθεση στην πολιτική μας ορθότητα που κρίνει οποιουδήποτε είδους αταξινόμητη επαφή με τα παιδιά ως κολάσιμη.

9.

Of ivory and flesh - Statues also suffer

της Μαρλένε Μοντέιρο Φρέιτας (2018)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter
Φωτο: Pierre Planchenault

Δεν θα ξεχάσω την αίσθηση απροσμέτρητης ευφορίας που αισθάνθηκα μόλις άρχισε να ζωντανεύει μπροστά μου το αχαλίνωτο, πρωτόγνωρο, θορυβώδες σύμπαν της Φρέιτας. Ένας πληθωρικός, γκροτέσκος και συναρπαστικός χορός αγαλμάτων, πρόσωπα-μάσκες κραυγαλέας έκπληξης ή σπαραγμού, όντα που τραγουδούν ρομποτικά, που μιλούν με φράσεις από ταινίες, αναδεικνύοντας την άσβεστη, έστω και άγαρμπη πολλές φορές, επιθυμία μας για αγάπη και ελευθερία – αυτή που κινεί όλα τα πλάσματα πάνω στη γη, ναι, ακόμη και τ' αγάλματα.

10.

Αυτόχειρες Παρθένοι

της Σουζάνε Κένεντι (2019)

Δέκα αξέχαστες ξένες παραστάσεις που είδαμε στην Πειραιώς 260 Facebook Twitter
Φωτο: Herve Veronese

Οι χρόνοι και οι πολιτισμοί, το ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο, το αρσενικό και το θηλυκό συναντιούνται επιτέλους ειρηνικά, δίχως ένταση, δίχως ναρκισσισμό, δίχως συναίσθημα: η περσινή παράσταση-installation της πρωτοπόρου Γερμανίδας μου δημιούργησε όσο ποτέ πριν την αίσθηση ότι κάπως έτσι θα είναι το θέατρο του μέλλοντος... Όταν μπούμε σε μια πολύχρωμη, πολυσυλλεκτική trance, θα συμφιλιωθούμε με τα αλλοτινά πάθη του ανθρώπινου είδους και θα γίνουμε γαλήνιοι στοχαστές της ζωής μας.

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ Τζόαν Κόπτζεκ: «O Ζίζεκ κρατά ζωντανή τη θεματολογία της ψυχανάλυσης όλα αυτά τα χρόνια»

Θέατρο / Τζόαν Κόπτζεκ: «O Ζίζεκ κρατά ζωντανή τη θεματολογία της ψυχανάλυσης»

Η κορυφαία Αμερικανίδα φιλόσοφος και ψυχαναλύτρια συζητά με τον συνθέτη Χαράλαμπο Γωγιό πριν από την εμφάνισή της στη διημερίδα της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ για τη νέα όπερα του συνθέτη «Ο θάνατος του Άντονυ».
THE LIFO TEAM
Αγορίτσα Οικονόμου: Δεν είδα το Σπιρτόκουτο ούτε τώρα, επειδή θαυμάζω απεριόριστα την Κοκκίδου

Θέατρο / Αγορίτσα Οικονόμου: «Δεν είδα το Σπιρτόκουτο ούτε τώρα, επειδή θαυμάζω την Κοκκίδου»

Η ηθοποιός που υποδύεται τη Μαρία στη μιούζικαλ διασκευή της ταινίας του Οικονομίδη εξηγεί γιατί απέφυγε να δει την ταινία και μιλά για τον ρόλο της ως σταυροδρόμι γυναικείας υποτίμησης και επανάστασης.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ- Πόσο διαφέρει η «Στέλλα» σε σκηνοθεσία Γ. Περλέγκα από την ταινία του Κακογιάννη;

The Review / Πόσο διαφέρει η «Στέλλα» σε σκηνοθεσία Γ. Περλέγκα από την ταινία του Κακογιάννη;

Ο Χρήστος Παρίδης και η Χριστίνα Γαλανοπούλου, διευθύντρια σύνταξης του φεμινιστικού microsite ampa του LIFO.gr, συζητάνε για την παράσταση «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Σπιρτόκουτο, το μιούζικαλ: Η παθογένεια και το μεγαλείο της μικροαστικής οικογένειας σε ένα μοναδικό μουσικό έργο στη σκηνή της Στέγης

Θέατρο / «Σπιρτόκουτο The Musical»: Η πυριτιδαποθήκη της μικροαστικής οικογένειας στη σκηνή της Στέγης

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Γιάννης Νιάρρος και ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος συζητούν για το χρονικό δημιουργίας του (μιούζικαλ) «Σπιρτόκουτου» είκοσι χρόνια μετά τη θρυλική ταινία.
M. HULOT

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ