Ο Κουέντιν Ταραντίνο παρουσίασε τις 20 αγαπημένες του ταινίες του 21ου αιώνα, μια επιλογή που ανακοίνωσε ως καλεσμένος στο podcast του Μπρετ Ίστον Έλις. Τόνισε ότι ακολούθησε έναν απλό κανόνα, επιλέγοντας μόνο μία ταινία από κάθε σκηνοθέτη, ώστε η λίστα να μην καταλήξει να περιστρέφεται γύρω από λίγους δημιουργούς.
Η δημοσιοποίηση της δεκάδας 11–20 την περασμένη εβδομάδα είχε προκαλέσει έντονη συζήτηση, καθώς περιλάμβανε επιλογές που ξάφνιασαν πολλούς σινεφίλ. Η πρώτη δεκάδα, που ανακοίνωσε τώρα, δείχνει πιο ισορροπημένη, συνδυάζοντας ταινίες με ευρεία αναγνώριση και πιο «underground» τίτλους. Παρ’ όλα αυτά, ο Ταραντίνο δεν δείχνει διάθεση να ευθυγραμμιστεί με τις καθιερωμένες κορυφές των κριτικών. Από τη λίστα απουσιάζουν ταινίες που συχνά θεωρούνται σταθερά ορόσημα της εποχής, όπως το «Mulholland Drive» του Λιντς, το «In the Mood for Love» του Γουονγκ Καρ-Γουάι και το «The Tree of Life» του Τέρενς Μάλικ.
Ο Έλις, σχολιάζοντας τη λίστα, σημείωσε ότι αρχίζει να διαμορφώνεται μια ξεκάθαρη αισθητική κατεύθυνση. Μίλησε για ταινίες που διασκεδάζουν χωρίς να φοβούνται την υπερβολή, έργα με τόνο πιο ατίθασο από ό,τι συνηθίζεται στο χολιγουντιανό mainstream. Ο Ταραντίνο συμφώνησε και εξήγησε ότι κατέγραψε μόνο όσες ταινίες του είχαν μείνει πραγματικά στη μνήμη. Δεν αναζήτησε τίτλους ούτε συμβουλεύτηκε λίστες. Όπως είπε, αν μια ταινία δεν του είχε αφήσει κάτι, δεν άξιζε να βρίσκεται στη δεκάδα. Πρόσθεσε επίσης ότι η πλειονότητα των επιλογών του έχει σκηνοθετική ένταση και καθαρή, «επιθετική» γραφή, κάτι που θεωρεί απαραίτητο για να επιβιώσει μια ταινία στον χρόνο.
#1 — Black Hawk Down (Ridley Scott)
Στην πρώτη θέση της λίστας βρίσκεται το «Black Hawk Down» του Ρίντλεϊ Σκοτ, μια επιλογή που αιφνιδίασε αρκετούς σχολιαστές. Ο Ταραντίνο παραδέχεται ότι η αρχική του εντύπωση δεν ήταν τόσο έντονη όσο θα περίμενε κάποιος από μια ταινία που σήμερα θεωρεί κορυφαία. Με τον καιρό, όμως, και μετά από επανειλημμένες θεάσεις, άρχισε να αντιλαμβάνεται το εύρος της σκηνοθετικής δουλειάς. Όπως εξηγεί, η ταινία τον κέρδισε ακριβώς επειδή παραμένει αδιάκοπα σφιχτή και φορτισμένη σε όλη τη διάρκειά της. Δίνει έμφαση στο πώς ο Σκοτ καταφέρνει να διατηρεί την ένταση χωρίς να ξεφεύγει σε εντυπωσιασμούς, δημιουργώντας μια εμπειρία που θυμίζει την κινηματογραφική φιλοδοξία του «Apocalypse Now». Θεωρεί ότι αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές της φιλμογραφίας του Σκοτ και ένα από τα πιο ολοκληρωμένα πολεμικά φιλμ των τελευταίων δεκαετιών.
#2 — Toy Story 3 (Lee Unkrich)
Η δεύτερη επιλογή του είναι το «Toy Story 3», μια ταινία που αντιμετωπίζει με απροσδόκητο θαυμασμό. Για τον Ταραντίνο, το φινάλε της είναι από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχει βιώσει σε κινηματογραφική αίθουσα. Επισημαίνει ότι το έργο λειτουργεί ταυτόχρονα ως συναισθηματική κορύφωση μιας τριλογίας και ως αυτοτελές επίτευγμα, με αστείρευτο χιούμορ και άψογο ρυθμό. Θεωρεί πως σπάνια ένα τρίτο μέρος καταφέρνει να σταθεί ισότιμα δίπλα στα προηγούμενα, πόσο μάλλον να τα ξεπεράσει. Για αυτό και παρομοιάζει το «Toy Story 3» με το «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», ως μια κορύφωση που κλείνει την ιστορία με τρόπο σχεδόν ιδανικό.
#3 — Lost in Translation (Sofia Coppola)
Στην τρίτη θέση βάζει το «Lost in Translation», μια επιλογή που συνοδεύει με προσωπική ιστορία. Ομολογεί πως η ταινία τον ενθουσίασε σε τέτοιο βαθμό ώστε να επιχειρήσει να προσεγγίσει τη Σοφία Κόπολα, με τρόπο που περιγράφει χιουμοριστικά ως «κατευθείαν από μυθιστόρημα της Τζέιν Όστεν». Αναγνωρίζει στο φιλμ μια τρυφερότητα και μια «θηλυκή ενέργεια» που, όπως λέει, είχε πολύ καιρό να δει να αποδίδεται με αντίστοιχη λεπτότητα. Τονίζει ότι η ταινία τον άγγιξε όχι μόνο ως θεατή αλλά και ως δημιουργό, επειδή συνδυάζει απλότητα, ατμόσφαιρα και συναισθηματική ακρίβεια.
#4 — Dunkirk (Christopher Nolan)
Στην τέταρτη θέση βρίσκεται το «Dunkirk» του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Ταραντίνο παραδέχεται ότι η πρώτη του επαφή με την ταινία τον άφησε αμήχανο, όχι όμως αδιάφορο. Όπως λέει, η εμπειρία ήταν τόσο πυκνή, τόσο «καταιγιστική», που δεν μπόρεσε αρχικά να την επεξεργαστεί.
Με τις επόμενες θεάσεις, η εικόνα άλλαξε εντελώς. Αναγνωρίζει πλέον μια απόλυτη δεξιοτεχνία στη δομή, στη ρυθμική διαχείριση των τριών χρονικών επιπέδων και στο πώς η ταινία πετυχαίνει να μεταδώσει αγωνία χωρίς συμβατικούς πρωταγωνιστές. Εξηγεί ότι χρειάστηκε χρόνο για να «διαβάσει» τον τρόπο του Νόλαν, όμως όταν άρχισε να ξεδιπλώνει την ταινία ξανά και ξανά, κατέληξε να τη θεωρεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα του. Λέει μάλιστα ότι από την τρίτη προβολή και μετά, η δύναμη της ταινίας τον «διέλυε» κάθε φορά.
#5 — There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson)
Στην πέμπτη θέση τοποθετεί το «There Will Be Blood», το οποίο αναγνωρίζει ως ένα έργο με ιδιαίτερη βαρύτητα και μια σχεδόν παλιομοδίτικη, επιμελημένη κινηματογραφική αισθητική. Εξηγεί ότι εντυπωσιάστηκε από την πειθαρχία στη σκηνοθεσία και από το γεγονός ότι η ταινία στηρίζεται στη δύναμη της αφήγησης, όχι σε μεγάλες σκηνές εντυπωσιασμού. Ο Ταραντίνο επαινεί τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις για την ερμηνεία του, την οποία χαρακτηρίζει κομβική, αλλά δεν διστάζει να ασκήσει κριτική στον Πολ Ντέινο. Η ταινία, όπως λέει, είναι στημένη σαν «ντουέτο» ανάμεσα στον ήρωα του Ντάνιελ Ντέι-Λιούις και τον χαρακτήρα του Πολ Ντέινο, όμως για τον Ταραντίνο αυτή η ισορροπία δεν βγαίνει ποτέ. Με τη γνωστή του υπερβολή χαρακτηρίζει τον Ντέινο «αδύναμο κρίκο» δίπλα στον Ντέι-Λιούις, λέγοντας ότι αν ο ρόλος ήταν καλύτερα στελεχωμένος, η ταινία θα είχε πιθανότητες να βρεθεί στην κορυφή της λίστας του.
#6 — Zodiac (David Fincher)
Στην έκτη θέση βάζει το «Zodiac» του Ντέιβιντ Φίντσερ. Και σε αυτή την περίπτωση, η σχέση του με την ταινία χτίστηκε με τον χρόνο. Την πρώτη φορά δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα, όμως καθώς άρχισε να εμφανίζεται συχνότερα στα τηλεοπτικά κανάλια, βρέθηκε να τη βλέπει αποσπασματικά, λίγα λεπτά τη φορά. Αυτός ο «κατά τμήματα» τρόπος θέασης, όπως ο ίδιος περιγράφει, τον έκανε να ανακαλύψει σταδιακά πόσο υποβλητική και απορροφητική είναι η ταινία. Όταν τελικά αποφάσισε να την ξαναδεί ολόκληρη, η εμπειρία ήταν εντελώς διαφορετική. Σήμερα τη θεωρεί ένα από τα πιο συναρπαστικά και επιμελώς φτιαγμένα έργα του Φίντσερ, μια ταινία στην οποία επιστρέφει κάθε λίγα χρόνια ως είδος «κινηματογραφικής πολυτέλειας», όπως τη χαρακτηρίζει.
#7 — Unstoppable (Tony Scott)
Στην έβδομη θέση ο Ταραντίνο τοποθετεί το «Unstoppable» του Τόνι Σκοτ, μια επιλογή που δείχνει πόσο υψηλή εκτίμηση τρέφει για το ύστερο έργο του σκηνοθέτη. Όπως εξηγεί, έχει δει την ταινία αρκετές φορές και κάθε προβολή τον κάνει να την εκτιμά περισσότερο. Σημειώνει ότι, αν τον ρωτούσαν πριν από χρόνια, πιθανότατα θα επέλεγε το «Man on Fire».
Όμως τελικά θεωρεί πως το «Unstoppable» αντιπροσωπεύει πιο καθαρά τη σκηνοθετική ταυτότητα του Σκοτ — μια συμπυκνωμένη εκδοχή της έντασης, του ρυθμού και της οπτικής ενέργειας που χαρακτήριζε το έργο του. Με χιούμορ λέει ότι βλέπει το «Unstoppable» ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά «monster movies» της εποχής, ακριβώς επειδή το τρένο αντιμετωπίζεται σαν απειλή με δική της υπόσταση. Το περιγράφει ως «τέρας» πιο ισχυρό και πιο επιβλητικό από τους γνώριμους κινηματογραφικούς γίγαντες όπως ο Γκοντζίλα ή ο Κινγκ Κονγκ.
#8 — Mad Max: Fury Road (George Miller)
Η όγδοη επιλογή του είναι το «Mad Max: Fury Road», μια ταινία που, όπως παραδέχεται, χρειάστηκε να τον πείσουν για να δει. Η απροθυμία του είχε να κάνει με το ότι δεν πρωταγωνιστεί ο Μελ Γκίμπσον, τον οποίο θεωρεί «τον πραγματικό Μαξ». Ωστόσο, όταν τελικά παρακολούθησε την ταινία, η στάση του άλλαξε αμέσως.
Περιγράφει μια εμπειρία που τον κατέλαβε από την πρώτη στιγμή, βλέποντας έναν σκηνοθέτη με πλήρη δημιουργικό έλεγχο και όλα τα απαραίτητα μέσα να πραγματοποιεί με απόλυτη ελευθερία το όραμά του. Για τον Ταραντίνο, το φιλμ είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα σύγχρονου action κινηματογράφου, ένας συνδυασμός τεχνικής αρτιότητας και ακατέργαστης έντασης που δύσκολα αντιγράφεται.
#9 — Shaun of the Dead (Edgar Wright)
Στην ένατη θέση βρίσκεται το «Shaun of the Dead» του Έντγκαρ Ράιτ, το οποίο ο Ταραντίνο περιγράφει ως το αγαπημένο του ντεμπούτο — ή, όπως διευκρινίζει, το αγαπημένο του «πραγματικό» ντεμπούτο, αφού ο Ράιτ έχει παλαιότερη, μικρότερη δουλειά που εκείνος δεν υπολογίζει.
Τον εντυπωσιάζει το πόσο αφοσιωμένος είναι ο Ράιτ στη μυθολογία των ταινιών ζόμπι του Τζορτζ Ρομέρο και η ικανότητά του να αναπαράγει αυτό το σύμπαν με σεβασμό και προσωπικό ύφος. Επισημαίνει ότι το σενάριο είναι γεμάτο ατάκες που περνάνε στη μνήμη και ότι η ταινία δεν λειτουργεί ως παρωδία αλλά ως αυθεντικό δείγμα του είδους, κάτι που ο ίδιος εκτιμά ιδιαίτερα.
#10 — Midnight in Paris (Woody Allen)
Τη δεκάδα κλείνει το «Midnight in Paris» του Γούντι Άλεν. Ο Ταραντίνο αφηγείται την εμπειρία του με τρόπο σχεδόν αυτοσαρκαστικό. Την πρώτη φορά δυσκολεύτηκε να παρακολουθήσει τον Όουεν Γουίλσον, ο οποίος του φαινόταν «ανυπόφορος». Με τη δεύτερη προβολή προσπάθησε να τον δει πιο ψύχραιμα. Και με την τρίτη, όπως λέει, είχε αρχίσει να εστιάζει αποκλειστικά στις λεπτομέρειες της ερμηνείας του, ανακαλύπτοντας ότι τελικά λειτουργεί πολύ καλύτερα απ’ όσο πίστευε. Θεωρεί την ταινία ένα από τα πιο κομψά και άμεσα έργα του Άλεν της τελευταίας εικοσαετίας, με έναν ρομαντισμό που παραμένει ζωντανός χωρίς να γίνεται γλυκανάλατος.
