Άραγε τι σημαίνει να ζεις στην Αθήνα του 2024, εκεί γύρω στα 30;
Τρεις νέοι άνθρωποι, λίγο πριν και λίγο μετά τα 30, προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους στη ζωή, τον έρωτα και τη φιλία. Ένα πάρτι γενεθλίων, ένας χωρισμός, το νοίκι στο τέλος του μήνα, ένας μουσικός παραγωγός που δεν έρχεται ποτέ, αποτυχημένες οντισιόν και συνεντεύξεις για δουλειά, η ενηλικίωση και η ελπίδα ότι, δεν μπορεί, κάτι θα συμβεί… Όλα με φόντο την Αθήνα του σήμερα.
Μία παράσταση με έντονα στοιχεία μιούζικαλ, στην οποία οι τρεις χαρακτήρες ξεδιπλώνουν με χιούμορ και σαρκασμό τις δυσκολίες και τα όνειρα μιας γενιάς, που έχει την προσδοκία να ζήσει όπως η προηγούμενη, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να χαράξει τον δικό της δρόμο και να κρατήσει ζωντανή μέσα της την αίσθηση πως τελικά (μάλλον) όλα θα πάνε καλά.
«Έχουμε πολλά ονόματα: η γενιά που δεν αγοράζει σπίτι, η γενιά που μένει με τους γονείς της, η γενιά του ενοικίου. Διαβάζουμε αγγελίες, ρωτάμε φίλους, μετράμε τα λεφτά. Ψάχνουμε εκείνα τα τετραγωνικά από μπετόν και σίδερα στον αέρα, να χωρέσουν έπιπλα, βιβλία, αναμνηστικά, πράγματα δικά μας, πράγματα αλλωνών, πράγματα που κάποτε ήταν σε άλλα σπίτια». Αυτά θα δούμε στην παράσταση «Δε μιλένιαλς» σε κείμενο και σκηνοθεσία Χρύσας Κολοκούρη στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα – Bar, από τις 20 Φεβρουαρίου με την Λουκία Ανάγνου, τον Άρη Κασαπίδη και τη Χρύσα Κολοκούρη να αναρωτιούνται αν για τη γενιά τους έχει περισσέψει λίγος ρομαντισμός.
Ο «Αλγο-ρυθμος», μια σουρεαλιστική περιπλάνηση μνήμης έρχεται από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με τις Αλεξάνδρα Καζάζου & Ελεάνα Γεωργούλη να σκηνοθετούν και να ερμηνεύουν επί σκηνής στο «Θησείον» αληθινές ιστορίες και μυθοπλασία περιπλέκονται σε αυτή τη χειροποίητη περφόρμανς.
Η Αλεξάνδρα Καζάζου και η Ελεάνα Γεωργούλη συναντούν τις πρωτότυπες μουσικές του θρυλικού Γιάννη Αγγελάκα, μέσα στον αναπάντεχο σκηνικό κόσμο του Χρίστου Λάσκαρη και του Βασίλη Χατζόπουλου και το φωτιστικό σύμπαν που συνθέτει ο Karol Jarek. Μια τρυφερή και συνάμα χιουμοριστική μουσική αφήγηση για τα συγκοινωνούντα δοχεία τη μνήμης και της λήθης στο προσκήνιο των μεγάλων ιστορικών μεταβάσεων που γνώρισε ο Δυτικός Κόσμος του τελευταίου αιώνα.
Χαρτογραφούν προσωπικές ιστορίες μα και ιστορίες τρίτων σε ένα αυτοσχέδιο λαβύρινθο μνήμης. Μέσα από μια αλυσίδα ποιητικών επεισοδίων, οι δυο γυναίκες αφηγούνται και θυμούνται τον πόλεμο στα Βαλκάνια, τις αντάρτισσες γιαγιάδες τους, παράδοξες ερωτικές συναντήσεις του παρελθόντος σε ένα κοκτέιλ μνήμης που διαπερνά την Πρώην Γιουγκοσλαβία και φτάνει ως τον Λίβανο, ενώ το δωμάτιο ενός νοσοκομείου μεταμορφώνεται σε στάση λεωφορείου στην Κουβανική Τρινιδάδ. Παρελθόν, φαντασιακό μα και μέλλον ξετυλίγουν μια απρόβλεπτη περιπέτεια ενθύμησης οπού όλα μπορεί να συμβούν.
Στο θέατρο ΕΣΚΣΤΑΝ, ένα έγκλημα έχει διαπραχθεί. Μια γυναίκα έχει σκοτώσει. Γιατί; Η Μαργκερίτ Ντυράς μιλάει γι αυτό και μας προσφέρει μια ιλιγγιώδη κάθοδο στην ανθρώπινη ψυχή. Ένα δυνατό κείμενο, αινιγματικό, μυστηριώδες, γεμάτο συγκίνηση είναι η «Αγγλίδα ερωμένη» που γράφτηκε το 1968 και στηρίζεται σ’ ένα πραγματικό γεγονός που έγινε στη Γαλλία το 1949. Είναι γραμμένο ως θρίλερ με τρία πρόσωπα. Η Κλαίρη Λαν που σκότωσε την κωφάλαλη ξαδέλφη της, την έκοψε σε κομμάτια και στη συνέχεια πέταξε τα κομμάτια στα εμπορικά τραίνα που περνούσαν κοντά από το σπίτι της δεν γνωρίζει τους λόγους της πράξης της. Ένας «εξεταστής» ερευνά τα αίτια πίσω από το φόνο κάνοντας ένα είδος ανάκρισης στον Πέτρο Λαν το σύζυγο και στη συνέχεια στη γυναίκα του την Κλαίρη. Στην «Αγγίδα ερωμένη», σε σκηνοθεσία Ζαν – Πωλ Ντενιζόν, με πρόσωπα επί σκηνής τους Πέτρο Αποστολόπουλο, Γιάννη Νικολόπουλο και Ελένη Παπαχρηστοπούλου, η Μαργκερίτ Ντυράς μας αφήνει να κρίνουμε με στόχο να υπερβούμε την επιφάνεια της πραγματικότητας και να εμβαθύνουμε σε καταστάσεις. Μας ζητά να αφυπνιστεί το ενδιαφέρον μας για τον συνάνθρωπό μας σ’ όλα του τα προβλήματα.
Μας παραπέμπει στη φύση των ανθρωπίνων σχέσεων, τις φρικτές παρορμήσεις, τις στιγμές τρέλας. Είναι ένα είδος ντοκιμαντέρ πάνω στην ψύχωση. Είναι η οθόνη στην οποία η Ντυράς προβάλλει τις δικές μας φαντασιώσεις, τους φόβους μας, το θυμό μας ή την αγάπη μας.
