Η επιτροπή του 79ου Φεστιβάλ των Καννών τίμησε σήμερα με τον Χρυσό Φοίνικα την ταινία «Fjord» του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κρίστιαν Μουνγκίου.
Ο Μουνγκίου κέρδισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικά του μετά από εκείνον που του απονεμήθηκε το 2007 για την ταινία του «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες».
Το πραγματικό ζήτημα ταινίας είναι το βαθύ χάσμα- σαν το «Fjord» που χωρίζει δυο τεράστιους ορεινούς όγκους- μεταξύ της εκκοσμικευμένης σκανδιναβικής κοινωνίας και των παραδοσιακών συνηθειών της ανατολικής Ευρώπης που προσαρμόζονται σε επιφανειακό επίπεδο.
Στο 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, όπου λίγες ταινίες έκαναν μεγάλη επιτυχία, όπως σχολιάζει χαρακτηριστικά το ΑΡ, το «Fjord» έτυχε ευρείας εκτίμησης για τη συναρπαστική ιστορία αυτού που ο Μουνγκίου αποκάλεσε «αριστερό φονταμενταλισμό».
Ο Μουνγκίου γίνεται μόλις ο 10ος σκηνοθέτης που κερδίζει τον Χρυσό Φοίνικα δύο φορές. Η ταινία του «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες» το 2007 ήταν ένα ρουμανικό δράμα για τις αμβλώσεις.
Το Grand Prix, ή δεύτερο βραβείο, πήγε στο «Minotaur», το θρίλερ του Andrey Zvyagintsev με φόντο τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η ταινία αφορά έναν Ρώσο επιχειρηματία που είναι καχύποπτος για τις αδιάκριτες πράξεις της γυναίκας του. Ταυτόχρονα, του έχει ανατεθεί η στρατολόγηση 150 εργατών «για να ενταχθούν στον πόλεμο του Πούτιν».
Το ΑΡ σημειώνει πως το Χόλιγουντ «σε μεγάλο βαθμό δεν συμμετείχε στη φετινή διοργάνωση. Οι κριτικοί δυσκολεύτηκαν να επιλέξουν. Η παγκόσμια αναταραχή που συνήθως προκαλεί το Φεστιβάλ των Καννών ήταν- στην καλύτερη περίπτωση- σπασμωδική».
Η υπόθεση της ταινίας «Fjord»
Η Νορβηγίδα Λίσμπετ εγκαθίσταται σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της χώρας της, μαζί με τον Ρουμάνο σύζυγό της Μιχάι Γκεοργκίου και τα πέντε παιδιά τους. Εκδορές στον λαιμό της κόρης τους κινούν υποψίες στους δασκάλους και μετά από πολύ συνοπτικές διαδικασίες, η Πρόνοια ειδοποιείται από το σχολείο και ο φορέας προστασίας ανηλίκων απομακρύνει τα παιδιά σε προσωρινές ανάδοχες οικογένειες, ακόμη και το νεογέννητο που η Λίσμπετ θηλάζει, μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα και να προχωρήσει η διαδικασία ως τη δίκη.
Θεοσεβούμενοι χριστιανοί που έχουν προλάβει να οργανωθούν και να εκδηλώσουν την πίστη τους στη μικρή κοινότητα, οι Γκεοργκίου αδυνατούν να πουν ψέματα και ομολογούν πως σε μερικές περιπτώσεις έχουν δείρει τα δυο μεγαλύτερα παιδιά τους, για παραδειγματισμό, αρνούμενοι ωστόσο να παραδεχθούν πως χρησιμοποίησαν βία. Στο νορβηγικό νομικό και αξιακό σύστημα, οι πράξεις αυτές συνιστούν αυτόματα κακοποίηση και, ακόμη και το ελάχιστο σπρώξιμο ή μια «ξυλιά» στα πισινά, που συνήθιζαν οι «παλιοί», αντιμετωπίζεται με μηδενική ανοχή.
Αναγκασμένοι να ακολουθήσουν ό,τι ορίζει ο νόμος στη χώρα που το φιλοξενεί, το ζεύγος συμμορφώνεται απρόθυμα, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα ο Μιχάι αποφασίζει να κινητοποιήσει συμπατριώτες και ομοϊδεάτες για να τον στηρίξουν σε ό,τι εκείνος θεωρεί ασήμαντη αφορμή για να του στερήσουν τα παιδιά του (και ενδεχομένως να καταλήξει στη φυλακή), βρίσκοντας στην πορεία μια απρόσμενη σύμμαχο, η οποία τον υπερασπίζεται εξετάζοντας, ανάμεσα στα άλλα, αν τα σημάδια στο σώμα της μικρής προκλήθηκαν όντως από χτυπήματα ή από αθλητικές δραστηριότητες.
Με πληροφοφίες από AP News
