Η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου μιλά πρώτη φορά για τη Ζωή Λάσκαρη μετά το θάνατο της ηθοποιού στις 18 Αυγούστου.
Η κόρη της αείμνηστης πρωταγωνίστριας μίλησε στην εφημερίδα «Real» για εκείνη, την οικογένειά της και αποκαλύπτει πως ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου που φέρει το όνομά της Ζωής Λάσκαρη.
Στη συνέντευξή της ξέσπασε και εναντίον της φημολογίας γύρω από τις αιτίες θανάτου της μητέρας της και διέψευσε κατηγορηματικά το σενάριο ότι έπασχε από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.
«Δεν έπασχε από τίποτα. Δεν είχε ΧΑΠ. Ήταν μια χαρά. Απλώς κοιμήθηκε... Είναι δυνατόν να φεύγει ένας άνθρωπος και να αρχίζει όλη αυτή η γελοιότητα τύπου «έπασχε« από ΧΑΠ και «τι κρύβεται πίσω από αυτό»;», αναφέρει.
«Η γυναίκα είχε τον ωραιότερο θάνατο. Κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε ποτέ... Την αγαπούσε ο Θεός και δεν την ταλαιπώρησε. Το έλεγε συχνά σε εμάς, στους δικούς της ανθρώπους."Θέλω να φύγω στον ύπνο μου, πριν από τον Αλέξανδρο..." Και κοιμήθηκε. Γιατί δεν το σέβονται αυτό; Γιατί θέλουν να θορυβήσουν για άλλη μια φορά για εκείνη; Γιατί; Ας αφήσουν ήσυχη την ψυχούλα της... Ας την αφήσουν ήσυχη», τονίζει η κόρη της ηθοποιού.
Ωστόσο εμφανίζεται δυσαρεστημένη και με δημοσιεύματα που αμφισβήτησαν το ταλέντο της Ζωής Λάσκαρη και όταν καλείται να μιλήσει για το πως τα αντιμετώπισε σημειώνει: «Προσπαθώ να μη διαβάζω τίποτα και να μη βλέπω τηλεόραση. Στο σπίτι μου δεν έχω καν τηλεόραση. Έπαιζε στο Πόρτο Ράφτη, αλλά δεν θέλω να ασχολούμαι με αυτά... Έχασα τη μάνα μου, δεν θα κάτσω να ασχολούμαι με μικρότητες – γελοιότητες. Το αν ήταν καλή ηθοποιός το απέδειξε με τη μακρόχρονη πορεία της στο χώρο, με τις σπουδαίες συνεργασίες της, με το δυνατό ρεπερτόριο που υπηρέτησε. Και ποιοι είναι αυτοί που γράφουν; Αδιαφορώ. Ειλικρινά»
Αναφερόμενη στον πώς βιώνει τις πρώτες μέρες χωρίς την Ζωή Λάσκαρη λέει: «Μου φαίνεται τόσο δύσκολο το "ταξίδι" αυτό που ξεκίνησε από την μέρα που "κοιμήθηκε", αλλά με τον τρόπο της μου δίνει μια δύναμη να προχωρήσω μπροστά και αυτό είναι που με κρατάει όρθια. Ελπίζω στο πέρασμα του χρόνου να απαλύνει αυτός ο πόνος της απώλειας. Μου λένε πως όλα τα γιατρεύει ο χρόνος. Μια τέτοια πληγή ξέρω πως δεν θα γιατρευτεί, αλλά ξέρω πως εκείνη δεν θα ήθελε να με βλέπει να είμαι χάλια. Με εμψύχωνε κάθε φορά που δεν πήγαινε κάτι καλά και μου έλεγε να κοιτάζω μπροστά».
