Ο σκηνοθέτης της ταινίας, αναφέρει σε μία συνέντευξή του ότι με το “Χωρίς Μέτρο” ήθελε να δημιουργήσει μια ταινία για τη μουσική που να θυμίζει γκανγκστερική ιστορία, όπου για όπλα υπάρχουν μουσικά όργανα, όπου η βία των λέξεων είναι αντίστοιχη με αυτή των σφαιρών και το πεδίο μάχης είναι η σχολική αίθουσα ή μια θεατρική σκηνή.
Σκληρή πειθαρχία που δεν παραβλέπεται λόγω ενός πιθανού ταλέντου, αμέτρητες ώρες πρόβας για την κατάκτηση της τέλειας τεχνικής και μια θρησκευτική αφοσίωση στην Τέχνη, συνθέτουν τον μονόδρομο ενός μουσικού που θέλει να ξεχωρίσει.
Αλήθεια, πόσο κατάφερε να μεταφέρει αυτήν την ένταση στο έργο;
Αυτή την Κυριακή, τα κανάλια Novacinema φέρνουν τη ταινία Χωρίς Μέτρο σε Α' τηλεοπτική προβολή, με δυνατότητα εγγραφής στον αποκωδικοποιητή NovaBox+ για να την κρατήσετε στην ταινιοθήκη σας
Μιλήσαμε με δύο ανθρώπους της μουσικής, για την ταινία ωδή στα ντραμς της τζαζ, που αγάπησε κοινό και κριτική διεθνώς.
Ο μουσικολόγος/μουσικοκριτικός Γιώργος Μυζάλης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι: «Στις περισσότερες ταινίες αυτού του είδους, που περιγράφουν την κλασική σχέση μέντορα/δασκάλου και μαθητή, στόχος είναι η δημιουργία μιας συγκινητικής αφήγησης, πολλές φορές σε βάρος της πραγματικότητας. Συχνά, λοιπόν, παρακάμπτονται ή ωραιοποιούνται κάποιες πεζές αλήθειες χάριν αφηγήσεως. Μεμπτόν; Ουδόλως, αν με ρωτάτε. Η συγκινητική αφήγηση προκαλεί τη συναισθηματική εμπλοκή του θεατή και με τον τρόπο αυτό πραγματώνεται η τέχνη. Πόσο σημαντικό είναι, για παράδειγμα, να μιλήσει ο δάσκαλος (J.K.Simmons) στο μαθητή (Miles Teller) εντός του πλαισίου της κινηματογραφικής αφήγησης, με ορολογίες, του τύπου «δέκατα έκτα», «τριακοστά όγδοα» κλπ; Πόσοι από τους θεατές θα το καταλάβουν; Φτιάχνοντας μια ταινία σαν το Whiplash, όσο κι αν φαίνεται ότι τα τύμπανα είναι το κεντρικό της θέμα, βασικός στόχος είναι η προβολή της ανθρώπινης σχέσης μαθητή και δασκάλου. Τώρα, αν στην έξοδο του κινηματογράφου εμφανιστούν και μερικοί αποφασισμένοι να ξεκινήσουν μαθήματα ντραμς, τότε ακόμα καλύτερα.»
Στην υπερβολή της ταινίας αναφέρθηκε και ο ντράμερ/ δάσκαλος μουσικής Νικόλας Χριστόπουλος. Συγκεκριμένα μας λέει ότι: «Απο την ταινία μου έμειναν δύο βασικά. Το πρώτο είναι το "πουσάρισμα" των ορίων. Αυτό, αν και είναι άσχημη διαδικασία, τις περισσότερες φορές είναι μονόδρομος για την επιτυχία. Στην ταινία βέβαια, ο τρόπος είναι υπερβολικός και δημιουργεί αντιπάθεια ως προς τον δάσκαλο, αλλά αυτό έχει να κάνει κυρίως με τον τρόπο και την υπερβολή, και όχι με την ουσία της διαδικασίας. Γενικά στο συγκεκριμένο ζήτημα, το βρήκα υπερβολικό, αλλά και από την άλλη είπα γιατί όχι κιόλας. Ταινία είναι!
Το δεύτερο που μου έμεινε και δεν μου άρεσε, είναι η ανταγωνιστικότητα που προβάλει και εν μέρει επικροτεί ο σκηνοθέτης. Είναι πραγματικότητα, και όσο μεγαλύτερη είναι η κοινωνία, τόσο περισσότερο το βλέπεις μπροστά σου. Αλλά είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να έχει χώρο στην μουσική και είναι αρρώστια της σύγχρονης εποχής. Προσωπικά, η ταινία με στεναχώρησε γιατί μου υπενθύμισε αυτά τα οποία αποφεύγω να σκέφτομαι, χωρίς βέβαια να λέει ψέματα. Είναι μέρος της σύγχρονης πραγματικότητας όλο αυτό, και ειδικότερα της Αμερικής, απλά με μια δόση υπερβολής, άλλες φορές μικρή και άλλες φορές μεγαλύτερη.»
Όλη αυτή η υπερβολή στην οποία αναφέρθηκαν οι παραπάνω μουσικοί, εξυπηρετεί τον σκοπό του σκηνοθέτη και προφανώς φωτογραφίζει μια πιο ανταγωνιστική μουσική πραγματικότητα, αυτή της Αμερικής. Από την άλλη, το «πολεμικό» σκηνικό φαίνεται να πέτυχε, γιατί οι συγκρούσεις της ταινίας έχουν την δύναμη να μετουσιωθούν σε πνευματικές τσουγκράνες, καλλιεργώντας γόνιμο έδαφος για συζήτηση. Και αυτό αναμένεται να συμβεί την Κυριακή στην μεγάλη τηλεοπτική πρεμιέρα του Χωρίς Μέτρο στα κανάλια Novacinema που σίγουρα θα κερδίσει όλους τους σινεφίλ που αναζητούν την ουσία πίσω από τα καρέ και τις σκηνοθετικές εμπνεύσεις. Το "Χωρίς Μέτρο" είναι μία πολυεπίπεδη ταινία που σηκώνει ώρες αναλύσεων και ερμηνειών, γιαυτό και σίγουρα προτείνεται η εγγραφή της στον αποκωδικοποιητή εγγραφής NovaBox+.
σχόλια