Τέσσερα χρόνια μετά το Elvis, την ταινία που επανέφερε τον μύθο του Presley στη μεγάλη οθόνη και χάρισε στον Austin Butler υποψηφιότητα για Όσκαρ, ο Baz Luhrmann επιστρέφει στο ίδιο υλικό με μια διαφορετική προσέγγιση. Το νέο του φιλμ, EPiC: Elvis Presley in Concert, βασίζεται σε σπάνιο αρχειακό υλικό και προβάλλεται σε IMAX, επιχειρώντας να μεταφέρει την εμπειρία μιας συναυλίας του Presley στη μεγάλη οθόνη.
Σε συνεντεύξεις του σε αμερικανικά μέσα, ο Luhrmann περιγράφει το project όχι ως κλασικό ντοκιμαντέρ, αλλά ως μια “immersive” εμπειρία που φέρνει το κοινό πιο κοντά στον ίδιο τον performer. Το φιλμ εστιάζει στην ενέργεια και την παρουσία του Elvis στη σκηνή, αξιοποιώντας αποκατεστημένο υλικό και νέα επεξεργασία ήχου, με στόχο να αποδώσει την ένταση των ζωντανών εμφανίσεών του.
Η επιλογή του IMAX δεν είναι τυχαία. Ο Luhrmann έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι επιδιώκει μια κινηματογραφική εμπειρία “μεγάλου καμβά”, που αναδεικνύει το θέαμα και τη σωματικότητα της performance. Σε αυτή τη λογική, το EPiC μοιάζει να συνεχίζει τη γραμμή του Elvis, αλλά μετατοπίζει το επίκεντρο από τη βιογραφική αφήγηση στην καθαρή σκηνική παρουσία.
Το ενδιαφέρον γύρω από το project ενισχύθηκε και από την επανεμφάνιση του Luhrmann με τον Austin Butler σε πρόσφατη πρεμιέρα, γεγονός που αναζωπύρωσε τις συζητήσεις για τη σχέση του σκηνοθέτη με το πρόσωπο του Presley. Αν και το νέο φιλμ δεν αποτελεί sequel της βιογραφικής ταινίας, λειτουργεί ως συνέχεια της κινηματογραφικής επεξεργασίας του ίδιου μύθου.
Το εγχείρημα εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση επανεξέτασης της μουσικής κληρονομιάς μέσα από κινηματογραφικά formats που υπερβαίνουν το παραδοσιακό ντοκιμαντέρ. Μετά από μια περίοδο όπου οι μουσικές βιογραφίες κυριάρχησαν στα box office, το EPiC επιχειρεί να μετατρέψει το αρχειακό υλικό σε σύγχρονη θεατρική εμπειρία.
Το φιλμ κυκλοφορεί διεθνώς αυτή την περίοδο, με τον Luhrmann να επιμένει ότι ο Elvis παραμένει ένα ζωντανό πολιτισμικό σύμβολο όχι μόνο ως ιστορική μορφή, αλλά ως κινηματογραφικό φαινόμενο που μπορεί να επαναπροσδιορίζεται.
