«Έγινα εκδότης γιατί ήθελα να βγάλω βιβλία που να προωθούν την υπόθεση της ελευθερίας», όπως είχε πει σε συνέντευξη του στο μπλογκ eleftheriahtipota το 2013.
Ιδέα που υλοποίησε αμέσως μετά τη μεταπολίτευση ιδρύοντας το ιστορικό βιβλιοπωλείο και εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, από εκείνες που κυριολεκτικά «άνοιξαν τα μάτια» σε μια νέα γενιά διψασμένη για ιδέες πέρα τόσο από την «αρχαία σκουριά» της δεξιάς, «πνευματικό παιδί» της οποίας ήταν και η απριλιανή χούντα που μόλις είχε πέσει, όσο και από τη δογματική ακαμψία της παραδοσιακής αριστεράς.
Εκεί, στο βιβλιοπωλείο που διατηρούσε στη Ζωοδόχου Πηγής 17 είχα κάνει κι εγώ ως ενθουσιώδης έφηβος με την ενθάρρυνση και την καθοδήγησή του τα πρώτα μου εναλλακτικά διαβάσματα που με διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό – το «Θεός και Κράτος» του Μπακούνιν, το «Αυθορμητισμός και Οργάνωση» του Μάρεϊ Μπούκτσιν, «Η κοινωνία του θεάματος» του Γκι Ντεμπόρ, Ο «Φόρος Τιμής στην Καταλωνία» του Τζορτζ Όργουελ, «Το ένστικτο του θανάτου» του Ζακ Μεσρίν ήταν από τα πρώτα που θυμάμαι να ξεφυλλίζω. Ήταν η δεύτερη «έδρα» των εκδόσεων (είχε προηγηθεί το κατάστημα της οδού Κιάφας) προτού καταλήξουν στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου.
Ο Γιώργος Γαρμπής δεν είναι δυστυχώς πια μαζί μας, έφυγε χτες σε ηλικία 78 ετών έχοντας ταλαιπωρηθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια από σοβαρό πρόβλημα υγείας. Το πρώτο βιβλίο που εξέδωσε ήταν «Η «Παρισινή Κομμούνα του 1871 και η ιδέα του κράτους» του Μιχαήλ Μπακούνιν σε δική του μετάφραση (συχνά χρησιμοποιούσε ψευδώνυμα ως μεταφραστής). Ακολούθησαν εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες τίτλοι που γαλούχησαν ένα ολόκληρο ρεύμα ελευθεριακής σκέψης στην Ελλάδα ειδικά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 όταν ανάλογα εγχειρήματα βρίσκονταν ακόμα στα σπάργανα, ανάμεσά τους σπουδαίοι συγγραφείς και βιβλία που δύσκολα θα κυκλοφορούσαν πιο εμπορικοί εκδοτικοί οίκοι. Ο ελευθεριακός κομμουνισμός, ο αναρχισμός στις διάφορες μορφές του, οι καταστασιακοί, η αυτονομία, η κοινωνική οικολογία, τα νέα κοινωνικά κινήματα βρήκαν εκεί τη βιβλιοφιλική τους «στέγη». Οι εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος ήταν, μαζί με τη Διεθνή Βιβλιοθήκη, το περιοδικό «Ιδεοδρόμιο» και τις εκδόσεις του Λεωνίδα Χρηστάκη και το βραχύβιο Octopus Press του Τέου Ρόμβου σημεία αναφοράς όχι μόνο για έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο αλλά για κάθε ανήσυχο πνεύμα.
Άνθρωπος με βαθιά θεωρητική κατάρτιση και ιδεολογική συγκρότηση αλλά πάντα διαλλακτικός και δίχως στεγανά, ο Γιώργος Γαρμπής ήταν παρών στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και είχε ενεργό πολιτική ανάμειξη στα πρώτα ιδίως μεταπολιτευτικά χρόνια (αργότερα και έχοντας γνωρίσει πολλές απογοητεύσεις περιορίστηκε στο εκδοτικό του έργο) ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εξέδωσε το περιοδικό «Άναρχος», από τα σημαντικότερα αντιεξουσιαστικά έντυπα που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα. Επηρεασμένος από τον Μάη του ’68 και τον αντίκτυπό του στο Λονδίνο (όπως και παγκόσμια) όπου έζησε κάποια χρόνια, δεν είχε ποτέ κολλήσει, όπως καυχιόταν, ούτε το σταλινικό ούτε το μηδενιστικό «μικρόβιο». Τον διέκριναν η ευγένεια, ανιδιοτέλεια και το ήθος, δεν πούλησε ποτέ «μούρη», ούτε το έπαιξε «αναρχομπαμπάς». «Ελευθερία σημαίνει να έχεις ανοικτούς ορίζοντες και να ορίζεις ο ίδιος την τύχη σου», έλεγε και το έκανε πράξη και τρόπο ζωής. Βοηθούσε, επιπλέον, με όποιον τρόπο μπορούσε ανθρώπους και εναλλακτικές εκδοτικές προσπάθειες, έδινε πρόθυμα βήμα σε νέους συγγραφείς, υπήρχαν περίοδοι που χάριζε περισσότερα βιβλία από όσα πουλούσε, απέφευγε επίσης τη δημοσιότητα και δεν συμπάθησε ποτέ τα σόσιαλ – ελάχιστες φορές μίλησε δημόσια κι ας είχε πολύ περισσότερα και ουσιαστικότερα να πει από πολλούς φλύαρους δημοσιολογούντες. Καλό του κατευόδιο, ο ίδιος σίγουρα θα λείψει αλλά άφησε πίσω του σπουδαία κληρονομιά.
