Παρότι η ομοφυλοφιλία έπαψε και επίσημα, ήδη από τη δεκαετία του ’70, να θεωρείται ασθένεια ή «διαστροφή», παρότι στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες έχουν πλέον κατοχυρωθεί ο γάμος, η τεκνοθεσία και μια σειρά άλλα θεσμικά δικαιώματα, παρότι η αντι-ΛΟΑΤΚΙ+ ρητορική μίσους είναι καταδικαστέα και ποινικά κολάσιμη, παρότι σήμερα λέγεται πως υπάρχει μεγαλύτερη ορατότητα και αποδοχή από ποτέ, πυκνώνουν στον ορίζοντα τα απειλητικά σύννεφα που υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ότι χρειάζεται ετοιμότητα γιατί οι άνεμοι της αλλαγής γυρίζουν ανάποδα καμιά φορά, ακριβώς όπως είχε συμβεί στο Βερολίνο του 1933. Η επανεκλογή Τραμπ πέρσι στην προεδρία των ΗΠΑ, που επισφράγισε την ιδεολογική κυριαρχία της alt-right, συνοδεύτηκε από μια χωρίς προηγούμενο επίθεση στα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα και ιδιαίτερα σε αυτά που αφορούν τα τρανς και μη δυαδικά άτομα, διακηρύσσοντας ότι «υπάρχουν μόνο δύο φύλα» και δίνοντας πράσινο φως στην κατάθεση εκατοντάδων νομοσχεδίων ενάντια στα τρανς άτομα, ακόμα και σε προσφυγές φανατικών θρησκόληπτων και ακροδεξιών κατά του ομόφυλου γάμου ή υπέρ της επαναφοράς των νόμων περί «σοδομίας». Ταυτόχρονα, και σχεδόν αντανακλαστικά, είδαμε μια σειρά από όχι πάντα ηθικά άμεμπτες μεγάλες εταιρείες, από εκείνες που τα τελευταία χρόνια «ξεσυνερίζονταν» ποια θα φανεί πιο «LGBTQ+ friendly», να αποσύρουν όχι μόνο τις συμπεριληπτικές τους πολιτικές (DEI) αλλά και τις χορηγίες σε Pride και άλλες ΛΟΑΤΚΙ+ εκδηλώσεις όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και διεθνώς. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να διαλύσει αρκετές ψευδαισθήσεις που είχαν καλλιεργηθεί τις τελευταίες δύο ειδικά δεκαετίες.
Στα βρετανικά ΜΜΕ θεριεύει η αντι-τρανς ρητορική, το Βρετανικό Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι οι όροι «γυναίκα» και «φύλο» ορίζονται μόνο βιολογικά, στην Ουγγαρία η κυβέρνηση Όρμπαν απαγόρευσε φέτος το Pride της Βουδαπέστης.
Όλα αυτά προκάλεσαν μια αλυσιδωτή αντίδραση με λέξεις όπως gay και trangender να διαγράφονται από επίσημα έγγραφα, ιστοσελίδες, εξοβελισμό των τρανς από τον επαγγελματικό στρατό και τα προγράμματα φροντίδας φύλου, αναστολή στη χρηματοδότηση της έρευνας για το AIDS και προγραμμάτων ανάπτυξης εμβολίων αλλά και κατά της «ΛΟΑΤΚΙ+ προπαγάνδας» στα σχολεία, όπως στη Ρωσία του Πούτιν, μια άλλη μεγάλη χώρα όπου τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα είναι υπό διωγμό – μάλιστα, ο στενός του σύμμαχος Πατριάρχης Μόσχας είχε δηλώσει ότι οι Pride παρελάσεις στην Ουκρανία ήταν μία από τις αιτίες της ρωσικής εισβολής! Επιθέσεις όχι μόνο ενάντια στα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα αλλά και στους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους, λεκτικές ή/και σωματικές, έχουμε σε πολλές αφρικανικές και ασιατικές χώρες, βεβαίως όπου κυριαρχεί το φονταμενταλιστικό Ισλάμ αλλά ακόμα και στην Ευρώπη. Στα βρετανικά ΜΜΕ θεριεύει η αντι-τρανς ρητορική, το Βρετανικό Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι οι όροι «γυναίκα» και «φύλο» ορίζονται μόνο βιολογικά, στην Ουγγαρία η κυβέρνηση Όρμπαν απαγόρευσε φέτος το Pride της Βουδαπέστης. Στο Ισραήλ, πάλι, η ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου χρησιμοποιεί ως «ξέπλυμα» τις ΛΟΑΤΚΙ+ ελευθερίες διοργανώνοντας φέτος συγκεκριμένα, εν μέσω του συνεχιζόμενου μακελειού στη Γάζα, επίσημη αποστολή ακτιβιστών και δημοσιογράφων από διάφορες χώρες στο Pride του Τελ Αβίβ (μεταξύ των προσκεκλημένων ήταν και ο υποφαινόμενος που ευνόητα αρνήθηκε να συμμετέχει, όπως και το μέσο στο οποίο εργάζεται).
Οι καιροί αλλάζουν, όπως συμβαίνει συνήθως, οι χθεσινές βεβαιότητες αμφισβητούνται, νέες προκλήσεις εμφανίζονται, νέα δεδομένα πέφτουν στο τραπέζι, καινούργια ερωτήματα και προβληματισμοί προκύπτουν. Αυξάνουν διαρκώς οι φωνές ότι το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα οφείλει να επιστρέψει –και σε έναν βαθμό ήδη το κάνει– στις «ρίζες» του, στις ρηξικέλευθες, ριζοσπαστικές αξίες που ευαγγελιζόταν στα πρώτα του βήματα, και να προετοιμαστεί για τα χειρότερα δυνατά σενάρια, διατρανώνοντας την πίστη του στην αξιοπρέπεια, στην ενότητα, στην αλληλεγγύη, στη συστημική αμφισβήτηση και στην αντίθεση σε κάθε ιδιοτελή προσπάθεια «εξαγοράς», στη συστράτευση με κινήματα όπως το φεμινιστικό, το αντιπολεμικό, το εργατικό, τα κινήματα των μεταναστών, των μαύρων και των άλλων διωκόμενων μειονοτήτων, υπερασπιζόμενο κάθε ανθρώπινο δικαίωμα χωρίς εκπτώσεις, καθιστώντας σαφές ότι τα Pride δεν είναι μόνο γιορτή και πάρτι αλλά επίσης διαμαρτυρία και διεκδίκηση για όλα αυτά που σκοτεινιάζουν τις μέρες μας.
Ήδη στο Pride του Λος Άντζελες η Alaska, σούπερ σταρ του «RuPaul’s Drag Race», εκφώνησε επί σκηνής μια ομιλία που έγινε viral και στην οποία διακήρυσσε σθεναρά ότι «κανένα ανθρώπινο ον δεν είναι παράνομο», αναφερόμενη στις μαζικές συλλήψεις μεταναστών (ανάμεσά τους και ΛΟΑΤΚΙ+) από την ομοσπονδιακή υπηρεσία ICE που πυροδότησε τη μεγαλύτερη εξέγερση στην πόλη εδώ και πολλά χρόνια. Ήταν σαν να έπαιρνε τη σκυτάλη από τη Sylvia Rivera, «μητέρα» (μαζί με τη Marsha P. Johnson) όλων των Pride και παρούσα, όπως και ο πρόσφατα χαμένος συγγραφέας Έντμουντ Γουάιτ, στην εξέγερση του Stonewall Inn, η οποία, μετά τη βράβευσή της στο Brooklyn Black Pride του 2001, είχε πει σε συνέντευξη ότι η πολυδιαφημισμένη συμπερίληψη «συχνά δεν είναι παρά ένα προπέτασμα καπνού», ότι το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα «έχει γίνει ένα καπιταλιστικό “straight gay” κίνημα που πιστεύει μόνο στο δολάριο» και ότι «δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να “συμμορφωνόμαστε” με τις αξίες εκείνων των straight που ποτέ δεν μας συμπάθησαν πραγματικά ώστε να γίνουμε πιο κοινωνικά αποδεκτοί, ούτε να τους κάνουμε πλούσιους με τα λεφτά μας… τους “χάρισα” (σ.σ. στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα) το Pride, αλλά δεν μου έδωσαν πίσω τη δική μου περηφάνια».
Ας δούμε, όμως, τι λένε για όλα αυτά κάποια ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσωπα από τον χώρο της λογοτεχνίας και του ακτιβισμού που κλήθηκαν να απαντήσουν στην παρακάτω ερώτηση:
«Σε μια εποχή που οι αξίες της ισότητας, της ορατότητας και της συμπερίληψης δέχονται ευθεία επίθεση από πολιτικές εξουσίες ακόμα και ισχυρών χωρών που ανήκουν στο ακραία συντηρητικό φάσμα, με πρώτο στόχο τα τρανς και μη δυαδικά άτομα, με αποτέλεσμα φιλικές στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα πολιτικές να αναιρούνται και μεγάλες εταιρείες να παραμερίζουν τις “rainbow ευαισθησίες” τους, πώς θα πρέπει, πιστεύετε, να αντιδράσουν ατομικά και συλλογικά η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και οι σύμμαχοί της;»
Peter Tatchell
Βρετανός ακτιβιστής
«”Μαζί” είμαστε δυνατότεροι»
«Η ενότητα, η αλληλεγγύη, οι συμμαχίες και οι οργανωμένες δράσεις είναι το κλειδί για να αντισταθούμε στην προσπάθεια της δεξιάς παγκοσμίως να περιορίσει τα ΛΟΑΤΚΙ+ και μια σειρά από άλλα ανθρώπινα δικαιώματα.
Οφείλουμε να παραμερίσουμε τις διαφορές μας και να αποφύγουμε τις απαιτήσεις για ιδεολογική “καθαρότητα” ώστε να ενώσουμε τους πολλούς για να νικήσουμε τους λίγους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να οικοδομήσουμε συμμαχίες με τα κινήματα των γυναικών, των μαύρων, των προσφύγων, της αφύπνισης ενάντια στην κλιματική αλλαγή και των εργατικών συνδικάτων. Μαζί, είμαστε δυνατότεροι.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, επείγει να αναβιώσουμε τις επιτυχημένες διαμαρτυρίες μη βίαιης άμεσης δράσης του Gay Liberation Front και του OutRage! Οι πορείες Υπερηφάνειας δεν έχουν την πολυτέλεια να είναι απλώς ένα πάρτι. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βάλουμε τα αιτήματά μας για πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα στο επίκεντρο των Pride. Υπάρξτε! Επιμείνετε! Αντισταθείτε!».
Ο Peter Tatchell είχε μιλήσει στη LiFO με αφορμή το ντοκιμαντέρ του Christopher Amos, Hating Peter Tatchell, στο Netflix.
Carolin Emcke
Γερμανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια
«Χρειάζεται να επαναδιατυπώσουμε και να αναδιαμορφώσουμε το τι σημαίνει να ενεργούμε συλλογικά»
«Τα νεο-φιλελευθερο-φασιστικά καθεστώτα προσπαθούν να καταλύσουν τα δικαιώματά μας, την ελευθερία μας, τους χώρους μας, την ορατότητά μας αλλά και την αίσθηση του ανήκειν. Το αποτέλεσμα της εχθρότητας και του μίσους τους είναι να αισθανόμαστε μόνοι, απομονωμένοι, αβοήθητοι. Χρειάζεται να επαναδιατυπώσουμε και να αναδιαμορφώσουμε τι σημαίνει να ενεργούμε συλλογικά. Η πανδημία συνέβαλε σε αυτή την απώλεια της κοινωνικής υφής, της επαφής, της οικειότητας, της εμπιστοσύνης. Η αντίστασή μας πρέπει, επομένως, να ξεκινήσει από εκεί: πρέπει να αναδημιουργήσουμε τους κοινωνικούς χώρους όπου συναντιόμαστε, μιλάμε, οργανωνόμαστε· πρέπει να αναδιαμορφώσουμε συλλογικότητες που προσφέρουν μια αίσθηση του εαυτού μας, με βάση το σώμα μας, τις επιθυμίες μας, την πολιτική της φροντίδας μας. Είναι ανάγκη να ξεπεράσουμε τη δυσπιστία και τις διαφορές μας. Οι καιροί είναι κρίσιμοι. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Είναι ανάγκη να προετοιμαστούμε νομικά και πολιτικά για τα χειρότερα σενάρια, ώστε να δημιουργήσουμε και να χρηματοδοτήσουμε νομικές ομάδες υποστήριξης για να βοηθήσουμε όσους χρειάζεται να εγκαταλείψουν τις χώρες τους. Αυτό σημαίνει ότι θα θυμηθούμε παλιότερους αγώνες, θα επανασυνδεθούμε με την παράδοση των αγώνων για αξιοπρέπεια, ορατότητα και ισότητα, με τους αγώνες της Act Up, την περήφανη κληρονομιά μιας πολιτικής φροντιστικής και αλληλέγγυας. Είναι όλα εκεί. Τα έχουμε στην ιστορία μας. Πρέπει να ξαναβρούμε αυτό το πάθος, αυτή την επιθυμία και, για να μην ξεχνιόμαστε, τη χαρά της ζωής».
Τα βιβλία της Carolin Emcke «Ο δικός μας πόθος» και «Εναντίον του μίσους» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πόλις.
Juliet Jacques
Βρετανή τρανς συγγραφέας, δημοσιογράφος, σκηνοθέτις και ακτιβίστρια
«Ας συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε αδιαπραγμάτευτα για ένα καλύτερο μέλλον»
«Σε ατομικό επίπεδο, νομίζω ότι είναι θετικό για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να δημιουργούν τέχνη και πολιτισμό – είναι η καλύτερη απάντηση στα πολιτικά κόμματα και στις εταιρείες που παραμερίζουν τη διακηρυγμένη αλληλεγγύη τους σ’ εμάς για λόγους σκοπιμότητας. Είναι, επίσης, καλύτερο από το να ακούμε διαρκώς τα ίδια κουραστικά, κακόπιστα επιχειρήματα εναντίον μας σε εχθρικά μέσα ενημέρωσης, είναι πιο ικανοποιητικό, πιο διασκεδαστικό και θα αφήσει μια πολύ καλύτερη κληρονομιά στις μελλοντικές γενιές. Συλλογικά, οφείλουμε σίγουρα να διατηρήσουμε την αλληλεγγύη στις προσπάθειες της Δεξιάς να μας διχάσει, να μετατρέψουμε το Pride ξανά σε διαμαρτυρία και να ενθαρρυνθούμε από το γεγονός ότι οι νεότεροι άνθρωποι είναι στο πλευρό μας. Και, βέβαια, οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε αδιαπραγμάτευτα για ένα καλύτερο μέλλον μαζί με όσους άλλους ανθρώπους είναι αρκετά γενναίοι για να μας ακολουθήσουν».
Η Juliet Jacques ήταν guest editor του πρώτου τεύχους του διαδικτυακού περιοδικού του ΕΜΣΤ «Χταπόδι» (octopus.emst.gr).
Leslie Absher
Αμερικανίδα συγγραφέας
«Κάθε πορεία Υπερηφάνειας είναι ένας ιερός αγώνας ενάντια στη διαγραφή των υπάρξεών μας»
«Ζούμε σε καιρούς που οφείλουμε να ενωθούμε και να αντισταθούμε περισσότερο από ποτέ. Όταν τα δικαιώματα των τρανς ανθρώπων δέχονται επίθεση, δέχονται επίθεση και τα δικά μου δικαιώματα. Όταν φυλακίζονται queer άτομα στην Ουγκάντα ή την Ουγγαρία, φυλακίζομαι κι εγώ. Τα δικαιώματά σας είναι και δικά μου δικαιώματα. Αυτή είναι η προσωπική μου στάση ζωής. Χρειάζεται να φανούμε άξιοι των περιστάσεων, να εκδώσουμε τα βιβλία μας και να μοιραστούμε τις ζωές μας. Γεννηθήκαμε έτσι. Κανένα προεδρικό διάταγμα δεν μπορεί να μας το στερήσει αυτό. Και όταν αντιδρούμε, αυτό έχει αποτέλεσμα. Να συνεχίσουμε να πιέζουμε τους εκλεγμένους αξιωματούχους να αγωνιστούν ενάντια στους αντι-τρανς νόμους, κάτι που έχει λειτουργήσει σε πολλά μέρη στις ΗΠΑ, με συνέπεια ένα μόλις κλάσμα τους να έχει τεθεί σε ισχύ. Επιβάλλεται φυσικά να ακυρωθούν όλοι, αλλά το να μιλάμε και να μοιραζόμαστε το ποιοι είμαστε φαίνεται να λειτουργεί. Κάθε πορεία Υπερηφάνειας είναι ένας ιερός αγώνας ενάντια στη διαγραφή των υπάρξεών μας. Ήρθε ξανά καιρός να ξεσηκωθούμε. Υπάρχουν στρατιώτες στους δρόμους της Πολιτείας μου, της Καλιφόρνιας, όπου οι άνθρωποι διαμαρτύρονται για την απαγωγή και τον εγκλεισμό εργαζομένων, ακόμα και ολόκληρων οικογενειών, σε μυστικές φυλακές. Ας είμαστε ενωμένοι – ΛΟΑΤΚΙ+, λατινοαμερικανικής καταγωγής μετανάστες, καθημερινοί άνθρωποι που ξεσηκώνονται ενάντια στις δυνάμεις της τυραννίας. Κανένας βασιλιάς, κανένας αφέντης».
Το βιβλίο της Leslie Absher «Στο σπίτι με τα μυστικά: Κόρη κατασκόπου, Queer κορίτσι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ
Andrew Sean Greer
Αμερικανός συγγραφέας
«Κανείς δεν μπορεί να πολεμάει για πάντα ενάντια στη χαρά»
«Έχουμε αντιμετωπίσει ξανά τέτοιες επιθέσεις και η στρατηγική μας ήταν πάντα να είμαστε ο εαυτός μας όσο πιο δυνατά, χαρούμενα, πολύχρωμα, χιουμοριστικά και ολοκληρωμένα γίνεται. Αυτές οι επιθέσεις ενάντια στην ποικιλία της ανθρώπινης ύπαρξης –βρίσκοντας έναν εχθρό σε κάθε είδους «ξένο», συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών και των εξαθλιωμένων– αποσκοπούν στο να κυριαρχήσουν και να μας επιβληθούν, αλλά αυτό είναι αδύνατο αν διακηρύξουμε σθεναρά την ποικιλότητά μας, ειδικά αν αρνηθούμε να εγκαταλείψουμε το μεγαλύτερο εφόδιο μας, τη χαρά μας! Κανείς δεν θέλει να βρίσκεται στην πλευρά της κατήφειας. Και κανείς δεν μπορεί να πολεμάει για πάντα ενάντια στη χαρά. Επαναλαμβάνω: έχουμε ξαναβρεθεί εδώ. Υποστηρίξτε τους φίλους και τους συμμάχους σας, ακόμα και αυτούς που δεν σας μοιάζουν καθόλου. Αγαπήστε τους πάντες. Ξέρω ότι αυτό είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι ακούγεται – πρέπει να θυσιάσεις τη ματαιοδοξία, το κύρος και τον εγωισμό σου. Αξίζει, όμως. Η εποχή δεν προσφέρεται για εσωτερικές διαμάχες και ανούσιες αντιπαραθέσεις. Σταθείτε ενωμένοι με γνώμονα αυτή την αγάπη και κανείς δεν θα μπορέσει να σας διασπάσει ή να σας σταματήσει!
Τα τελευταία βιβλία του Andrew Sean Greer «Πλην» και «Η πλάνη του Πλην» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δώμα.
María López Villalba
Καθηγήτρια Νέων Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγα, μεταφράστρια
«Ούτε βήμα πίσω»
«Θα ήθελα να εστιάσω την απάντησή μου στη λέξη “αντίδραση”. Πράγματι, οι αντιδραστικές πολιτικές θεσπίζουν συγκεκριμένους νόμους και διατυπώνουν πολιτικές αποφάσεις που οδηγούν εκ των πραγμάτων σε μια επικίνδυνη απώλεια δικαιωμάτων και ελευθεριών ατομικά και συλλογικά, όχι μόνο για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Στην πολιτική και ιδεολογική ισχύ πρέπει να προσθέσουμε και την οικονομική και τεχνολογική υπερδύναμη που κινούνται από τα ίδια συμφέροντα ενάντια στην ίδια την ιδέα της δημοκρατίας. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αντιδράσουμε προς μία κατεύθυνση, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων μας. Κι αυτό θα το πετύχουμε κάνοντας ό,τι κάνουμε καλύτερα, με φαντασία, πεποίθηση και οργή, στον μικροσκοπικό, αλλά χρωματιστό μας κόσμο: στη δουλειά μας, στην οικογένειά μας, στον φιλικό κύκλο μας, στην κοινότητα των γειτόνων μας, στον ελεύθερο χρόνο μας. Χωρίς να μας παραλύσει ο φόβος. Χωρίς να κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω».
Η queer ποιητική ανθολογία «Poesía queer traducida: Griego» (εκδ. Letraversal Poesía), σε ανθολόγηση και μετάφραση στα ισπανικά της María López Villalba, διατίθεται στην Αθήνα στο βιβλιοπωλείο Polyglot.
Θεόδωρος Γρηγοριάδης
Συγγραφέας
«Η πάλη για τα δικαιώματα και την αποδοχή των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων καθίσταται μια αναγκαιότητα για την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια»
«Σε μια εποχή όπου οι άνεμοι του συντηρητισμού και της ακροδεξιάς ενισχύονται απειλητικά σε Ευρώπη και Αμερική, η πάλη για τα δικαιώματα και την αποδοχή των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων καθίσταται όχι απλώς ένας αγώνας για την ισότητα αλλά μια αναγκαιότητα για την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τα αντιορθολογιστικά πνεύματα, συχνά φορείς παλαιών προκαταλήψεων, απειλούν να ανατρέψουν κεκτημένα δικαιώματα και να ωθήσουν εκ νέου στην περιθωριοποίηση όσους διαφέρουν.
Σε αυτό το ζοφερό τοπίο χρειάζεται συνεχόμενη διαφώτιση με τη βοήθεια της επιστήμης αλλά και την προβολή της μαρτυρίας και των προσωπικών βιωμάτων με δράσεις, εκδηλώσεις, πολιτιστικές προτάσεις. Χρειάζεται νομική θωράκιση και πολιτική διεκδίκηση: κάθε νόμος που προστατεύει, κάθε φωνή που υψώνεται ενάντια στην αδικία, αναχαιτίζει την οπισθοδρόμηση.
Πάνω απ’ όλα, είναι αναγκαία η κοινωνική συσπείρωση. Δεν αρκεί η ενότητα εντός της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας – είναι ζωτικής σημασίας η ουσιαστική σύμπραξη με τους μη-ΛΟΑΤΚΙ+ συμμάχους, εκείνους τους πολίτες που, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου, πιστεύουν στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην ισότητα. Αυτή η ευρεία συμμαχία, που γεφυρώνει τις διαφορές και υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές, θα μπορούσε να αναχαιτίσει τον διχασμό, το μίσος, την τυφλότητα. Η ενδυνάμωση της αλληλεγγύης αποβαίνει το αναγκαίο στήριγμα απέναντι στην ολοένα πιο εχθρική ατμόσφαιρα. Η καθημερινή αντίσταση στις μικροεπιθέσεις και η ορατότητα να γίνουν πράξεις βαθιάς πολιτικής σημασίας, θυμίζοντας πως η ανθρώπινη ύπαρξη δεν χωρά σε καλούπια».
Το πρόσφατο μυθιστόρημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «Ελσίνκι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
George Le Nonce
Ποιητής
«Στοὺς δρόμους, ἀδελφές μου!»
«Ὁ στόχος τῆς παρουσιαζόμενης ὡς φιλικῆς πρὸς τὴ ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα στάσης Εὐρωαμερικανικῶν, κυρίως, θεσμῶν τὰ τελευταῖα χρόνια ἦταν διττός: νὰ ξεπλυθοῦν οἱ φονικὲς πολιτικές τους, ἀλλὰ καὶ νὰ (ὁμο)κανονικοποιηθεῖ (δηλαδὴ νὰ ἐξουδετερωθεῖ) ἡ ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Φαίνεται πὼς ὁ στόχος αὐτὸς ἐπετεύχθη: πολλὰ queer ἄτομα χαίρονται ὅτι ἐξασφαλίζει χορηγίες τὸ Pride ἀπὸ πρεσβεῖες καὶ πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες, ἐνθουσιάζονται ὅτι ὁ Μητσοτάκης ὑποστηρίζει τοὺς gay γάμους καί, βεβαίως, ἐξακολουθοῦν νὰ θεωροῦν τὸ Ἰσραὴλ queer friendly ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς γενοκτονίας.
Ἐφόσον, ἑπομένως, ὁ στόχος ἐπετεύχθη καὶ πολλὰ ΛΟΑΤΚΙ+ ἄτομα κανονικοποιήθηκαν, δὲν συντρέχει πιὰ λόγος νὰ συνεχισθεῖ ἡ ἵδια πολιτική. Ἀπὸ τὸ καρότο περνᾶμε στὸ μαστίγιο, ὥστε νὰ ἐξουδετερωθεῖ διὰ τῆς βίας πλέον ὅποια ἐναπομείνασα ἀντίσταση στὴν κανονικοποίηση, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπανασυνταχθεῖ ὁ νεοαποικιοκρατικὸς καπιταλισμὸς ἐγκαταλείποντας ἀκροκεντρῶες ἐπιτελέσεις καὶ ἐπιστρέφοντας στὴν ἀπροκάλυπτα κατασταλτική, δολοφονικὴ φύση του.
Καιρός, λοιπόν, ἔστω καὶ ἀργά, ἡ ἐφησυχασμένη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα νὰ ἀντιληφθεῖ πῶς ἐργαλειοποιήθηκε καὶ νὰ ξαναγίνει queer: ἀλληλέγγυα, μαχητικὰ μὴ κανονική, ἐπίμονα μὴ κανονικοποιημένη, σὲ διαρκὴ ἐξέγερση, μὲ ὅλα τὰ μέσα. Στοὺς δρόμους, ἀδελφές μου!».
Το νέο ποιητικό βιβλίο του George Le Nonce «Μαντείο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
