Το Εθνικό Συμβούλιο Πολιτισμού, Τεχνών και Γραμμάτων (NCCAL) ανακοίνωσε ένα αξιοσημείωτο αρχαιολογικό εύρημα στο νησί Φαϊλάκα, αποκαλύπτοντας μια αυλή και ένα κτήριο που χρονολογούνται περίπου 2.300 χρόνια πίσω, στην Ελληνιστική περίοδο.
Η ανακάλυψη αυτή έγινε από μια αρχαιολογική αποστολή Κουβέιτ-Ιταλίας στην τοποθεσία, βόρεια από την Ίκαρο, μία ελληνιστική πόλη που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, στο νησάκι που ανήκει το Κουβέιτ, η οποία αποτελεί επίκεντρο αρχαιολογικής έρευνας από το 2014.
Ο Mohammad bin Redha, Αναπληρωτής Βοηθός Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Αρχαιοτήτων και Μουσείων, μοιράστηκε λεπτομέρειες της ανακάλυψης με το KUNA. Η Ίκαρος, που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού Φαϊλάκα και έχει θέα στη θάλασσα, έχει δώσει στοιχεία ανθρώπινης εγκατάστασης που καλύπτουν πολλαπλές ιστορικές περιόδους.
Η ομάδα ανασκαφών αποκάλυψε βραχώδη θεμέλια, έναν εσωτερικό τοίχο και μια είσοδο που συνδέει την εξωτερική αυλή με ένα δωμάτιο που περιείχε υπολείμματα επιχρισμένων τοίχων και πολυάριθμα κεραμικά αντικείμενα, όλα ηλικίας άνω των 2.000 ετών. Ο Bin Redha τόνισε ότι τα παλαιότερα στρώματα αυτού του χώρου ανάγονται στον τρίτο και δεύτερο αιώνα π.Χ., χαρακτηρίζοντάς τον ως έναν από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους του νησιού.
Σύμφωνα με τον Αρριανό, στην Αλεξάνδρου Ανάβασις, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος επέστρεφε στη Βαβυλώνα από την εκστρατεία του στην Ινδία, αντιλήφθηκε τη στρατηγική σημασία του νησιού και εγκατέστησε εκεί μία φρουρά στρατιωτών του. Αυτός ήταν που έδωσε και το όνομα «Ίκαρος» στο νησί το οποίο χρησιμοποιήθηκε και για την ελληνική πόλη που ιδρύθηκε εκεί.
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το πως προέκυψε το όνομα αυτό και κάποιες το συνδέουν με την Ικαρία, είτε επειδή οι πρώτοι Έλληνες άποικοι ήταν από εκεί είτε λόγω της μεγάλης ομοιότητας στα σχήματα των δύο νησιών (κάτι που πρώτοι ισχυρίστηκαν οι αρχαίοι συγγραφείς, Στράβων και Αρριανός). Όμως, το όνομα που τελικά επικράτησε για το νησί ήταν «Φαϊλάκα», το οποίο πέρασε και στους Άραβες και ισχύει μέχρι και σήμερα. Ακόμη όμως και αυτό θεωρείται ότι είναι ελληνικό και προέρχεται από τη λέξη «φυλάκιον», δηλαδή στρατιωτική εγκατάσταση που φρουρούσε μία περιοχή.
Φιλολογικές πηγές της ρωμαϊκής εποχής αναφέρουν τον Ίκαρο ως μία πλούσια ελληνική πόλη που διέθετε ναό του Απόλλωνα και μαντείο (ή ναό) της Αρτέμιδος Ταυροπόλου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, όλα τα άγρια ζώα στο νησί ήταν αφιερωμένα στην Αρτέμιδα και απαγορευόταν το κυνήγι. Η Άρτεμις ήταν η σημαντικότερη θεότητα και στην Ικαρία και ίσως αυτό αποτελεί ένδειξη ότι οι πρώτοι Έλληνες άποικοι του Ίκαρου ήταν από εκεί.
Η πόλη του Ίκαρου ανασκάφηκε αρχικά από Δανούς αρχαιολόγους τη δεκαετία του 1950. Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από Πολωνούς, Αμερικανούς και Έλληνες αρχαιολόγους. Από τα αρχαία ελληνικά κατάλοιπα στο νησί αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο οχυρό της ελληνιστικής εποχής καθώς και δύο ναοί, ο ένας ίσως να είναι αυτός της Άρτεμης και τα κατάλοιπα του απεικονίστηκαν στο χαρτονόμισμα του ενός κουβετιανού δηναρίου.
Οι ανασκαφικές έρευνες στην πόλη έδειξαν ότι ο τρόπος τοιχοποιίας ήταν ο ίδιος με αυτόν της αρχαίας Πέλλας και τα αγγεία που βρέθηκαν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά που ανευρίσκονται στην Μακεδονία. Μάλιστα η ελληνική αρχαιολογική ομάδα υπό την Αγγελική Κοτταρίδη, αποκατέστησε τη «Στήλη της Ικάρου», η οποία φέρει επιγραφή αποτελούμενη από 43 στίχους στην ελληνική γλώσσα και την επανατοποθέτησε έπειτα από 2.000 χρόνια στη βάση της.
Ο Dr. Hassan Ashkanani, καθηγητής Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κουβέιτ, χαιρέτισε την ανακάλυψη ως ένα σημαντικό επίτευγμα για το νησί. Σημείωσε ότι τα προηγούμενα ευρήματα από την ελληνιστική περίοδο εντοπίστηκαν κυρίως στα νοτιοδυτικά του νησιού, ενώ οι νεοανακαλυφθείσες δομές στα βόρεια υποδηλώνουν μια ευρύτερη ελληνιστική παρουσία. Αυτό υποδηλώνει ότι η τοποθεσία Al-Qurainiya μπορεί να χρησίμευε ως στρατηγικό σημείο ελέγχου ή λιμάνι εκτός από τη στέγαση ελληνιστικών κατοικιών, κάστρων και ναών.
Κοιτάζοντας μπροστά, ο Dr. De Micheli ανέφερε ότι το επίκεντρο της ανασκαφικής περιόδου του 2025 θα είναι το δυτικό τμήμα του οικισμού Al-Qurainiya, το οποίο προϋπήρχε της ισλαμικής περιόδου. Οι ανασκαφές έχουν ήδη αποκαλύψει υπολείμματα μιας αυλής και ενός κτηρίου από την ελληνιστική εποχή, μαζί με στοιχεία από την πρώιμη και την ύστερη ισλαμική περίοδο, αναδεικνύοντας μια συνεχή ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή για πάνω από 1.800 χρόνια.
Από το 2014 έως το 2020, οι ανασκαφές αποκάλυψαν διάφορα κτήρια, κυρίως κατοικίες από τον όγδοο αιώνα μ.Χ., κατά την πρώιμη ισλαμική περίοδο. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι ο χώρος εγκαταλείφθηκε στα τέλη του όγδοου αιώνα ή στις αρχές του ένατου αιώνα, αλλά η ανθρώπινη δραστηριότητα επανήλθε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και συνεχίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Η ανακάλυψη εκτεταμένης κεραμικής και φούρνων παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για την καθημερινή ζωή των κατοίκων της θέσης Al-Qurainiya. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα εκτείνονται περίπου 500 μέτρα κατά μήκος της ακτογραμμής και 250 μέτρα στην ενδοχώρα, διαθέτοντας πολυάριθμες κατασκευές από ασβεστόλιθο, τούβλα από λάσπη και κεραμικά από διάφορες ιστορικές περιόδους, εδραιώνοντας τη θέση του ως έναν από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους στο νησί Φαϊλάκα.
