Η δημοσιογράφος του Alpha, Ρένα Κουβελιώτη, μίλησε για τη μάχη που δίνει με τη συρρίκνωση του εγκεφάλου, πρόδρομο στάδιο της άνοιας.
Όπως εξηγεί η ίδια, στο βιβλίο της με τίτλο «Θα μ' αγαπάς όταν δεν θα σε θυμάμαι» όλα ξεκίνησαν το 2015, όταν παρουσιάστηκαν κάποια κενά μνήμης.
«Τα blackout άρχισαν να κυριαρχούν την καθημερινότητά μου. Στη δουλειά με πείραζαν συνάδελφοι όταν ξεχνούσα τα ρεπό μου, ονόματα συνεντευξιαζόμενος και συνεργατών. Τα χρωματιστά αυτοκόλλητα σημειώματα έγιναν ο καλύτερος σύμμαχος μου: Μην ξεχάσω να πληρώσω τη ΔΕΗ, τσακ κόλλημα στην ατζέντα, που πάλευε να μη σκάσει από το χαρτάκια. Μην ξεχάσω να απλώσω τα ρούχα, τσακ κόλλημα στον καθρέφτη του μπάνιου. Μην ξεχάσω να αγοράσω γάλα όταν σχολάσω, τσακ κόλλημα στον υπολογιστή του γραφείου. Λίστες υποχρεώσεων παντού. Κόκκινα λαχανί πορτοκαλί και κίτρινα χαρτάκια έγιναν βήματα της ζωής μου», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Στο βιβλίο της, ηρωίδα και alter ego της είναι η Ηλέκτρα, μέσα από την οποία μιλάει ουσιαστικά για τον εαυτό της.
«Όση ώρα της μιλούσε ο νευρολόγος του διαγνωστικού κέντρου, για νευρώνες και εκφυλιστικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου, η Ηλέκτρα, προσποιούµενη ότι κρατάει σημειώσεις, έγραφε και ξαναέγραφε στην ατζέντα της μια πρόταση: Θα μ' αγαπάς όταν δεν θα σε θυμάμαι;».
Η Ρένα Κουβελιώτη λέει ότι έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο για τα δύο της παιδιά, τον 15χρονο γιο της και την 10χρονη κόρη της.
«Δεν πεθαίνει το σώμα μου, πεθαίνει όμως το μυαλό μου, σιγά, σιγά. Τι αξία έχει η ζωή χωρίς μνήμη; Θα τα ξεχάσω όλα μαζί ή σταδιακά; Δηλαδή θα ξεχάσω ποια είμαι; Τι έχω; Τι θέλω; Τα όνειρά μου; Θα ξεχάσω τα παιδιά μου; Απόγνωση, αγωνία, φόβος και μάχη με το χρόνο. Θα μπορέσω να τους μάθω τη ζωή; Τί να προσέξουν. Τί να αποφύγουν. Να μην να επαναλάβουν τα δικά μου λάθη. Θα προλάβω; Τί περιθώρια έχω; Και τί να τους πω; Επειδή σε λίγο δεν θα σας θυμάμαι πάρτε αυτές τις οδηγίες για τη ζωή σας; Να τα αφήσω σαν Διαθήκη; Μία πολύτιμη Διαθήκη είναι αυτό το βιβλίο», τονίζει στην Καθημερινή.
Στο βιβλίο της αφηγείται στα παιδιά της τη ζωή της –και την κοινή ζωή τους– και τα προετοιμάζει για το μέλλον, με τρόπο σπαρακτικό.
«Ακόμα κι αν δεν θα σε θυμάμαι, να ξέρεις πως σ' αγάπησα τόσο πολύ, που φτάνει για να καλύψει δέκα ζωές σου και άλλες τόσες δικές µου. Θέλω να µου υποσχεθείς πως αν δεν μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ θα φροντίσεις να πάω σε κάποιον ειδικό χώρο· σ' ένα σπίτι µε ανθρώπους που έχουν αντίστοιχα προβλήματα. Μη σου περάσει ούτε μια στιγμή από το μυαλό πως η ψυχή µου δεν θα αισθανθεί τον εγκλωβισμό σου. Ακόμα κι αν το μυαλό µου κοιμηθεί, η ψυχή µου –καθότι μεγάλη αλήτισσα– θα τα αισθάνεται όλα, σε διαβεβαιώ. Έτσι, αν νιώσω πως σκλαβώνεσαι εξαιτίας µου, θα μαραθώ, θα πεθάνω».
