Η Ιβ φροντίζει την ετοιμοθάνατη μητέρα της, που βρίσκεται κατάκοιτη σε ένα σπίτι που κάθε γωνιά του προδίδει χριστιανική πίστη, και παράλληλα κάνει ένα podcast για υπερφυσικές ιστορίες μαζί με τον φίλο της, Τζάστιν· αυτή εκπροσωπεί τη φωνή της λογικής, εκείνος έλκεται φανερά από το άγνωστο. «Μη φοβάστε το σκοτάδι, να φοβάστε τη σιωπή», είναι το μότo τους, και όντως ένα τρομακτικό ηχητικό πέπλο καλύπτει το σάουντρακ της ταινίας όταν οι δυο τους ξεδιπλώνουν σε συνέχειες δέκα mp3 αρχεία που αποκαλύπτουν τις αγωνιώδεις συνομιλίες ενός ζευγαριού το οποίο περίμενε παιδί, αλλά κάτι πήγε στραβά. Μετά από ενδελεχή αναψηλάφηση, φανερώνεται μια δαιμονική οντότητα που στέλνει μηνύματα παιγμένα ανάποδα, απειλητικά για τα παιδιά. Σημαντική σημείωση: η Ιβ είναι έγκυος, και η μητέρα που βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση σίγουρα δεν θα ενέκρινε ένα εγγόνι εκτός γάμου. Το ικανοποιητικό θρίλερ που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Καναδός Ίαν Τούσον λειτουργεί καλά, ίσως υπερβολικά καλά στον σχεδιασμό του, στο κλειστοφοβικό περιβάλλον ενός σπιτιού και κυρίως μέσα στα ακουστικά και στην οθόνη ενός υπολογιστή, υποκαθιστώντας ανακουφιστικά τα κορεσμένα οπτικά σύμβολα από τη φιλμική κατάχρηση με ηχητικά σημεία και τέρατα προειδοποίησης. Ωστόσο φορτώνει με θόρυβο, όσο πορεύεται στο εφιαλτικό φινάλε, έναν «τρόμο» που μάλλον θα φόβιζε περισσότερο με μεστότερες σιωπές.