Τζένη Αργυρίου
Σκέψεις: Θα έλεγα ότι η ουσία της παράστασης ΜΙΝΤΑΤΙ είναι να μοιράζεσαι κάτι κοινό με ένα σύνολο ανθρώπων, μια κοινότητα. Αυτή θεωρώ ότι είναι και η ουσία της καλλιτεχνικής έκφρασης εν γένει. Δημιουργείς έναν κόσμο, τον οποίο εκθέτεις στο κοινό και μέσα από αυτή την εφήμερη δράση μοιράζεσαι ιδέες, ερωτήματα, ανησυχίες, οράματα, φόβους και ελπίδες, ελπίζοντας ότι η ανάγκη που σε οδήγησε στη δημιουργία αυτή δεν είναι μόνο προσωπική αλλά και συλλογική.
Ορισμός: Μιντάτι στην Ήπειρο αλλά και ξέλαση στην Πελοπόννησο, αργατία στον Πόντο, αλλαξιά στην Ικαρία, αμπασάδα στις Κυκλάδες είναι ονομασίες που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν για τη συλλογική εργασία των μελών μιας κοινότητας για την παραγωγή ενός κοινωφελούς έργου, και ήταν μέρος της ζωής τους. Πρόκειται για ένα έθιμο που βασίζεται αδιαπραγμάτευτα στην αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη, δύο αξίες πολύ κεντρικές που στις μέρες μας τείνουν να ξεχαστούν.
«Ερμηνευτές/ερμηνεύτριες, μουσικοί και κοινό συνυπάρχουν σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο, μοιράζονται έναν κόσμο και συμμετέχουν σε ένα είδος τελετουργίας που μας καλεί να αισθανθούμε ζωντανά μέλη μιας κοινότητας».
Πρόθεση: Σε μια εποχή που η απογοήτευση και ο φόβος προκύπτουν μέσα από καθημερινά συμβάντα, το ΜΙΝΤΑΤΙ προσεγγίζει τον χορό ως βασικό θεμέλιο της ανθρώπινης επαφής και ως μέσο επανασύνδεσής μας με τη φύση και την κοινότητα – αυτή που ήδη υπάρχει και αυτή που δημιουργείται κάθε φορά σε μια συνεύρεση, όπως η μάζωξη για να παρακολουθήσουμε μια παράσταση. Εκεί ερμηνευτές/ερμηνεύτριες, μουσικοί και κοινό συνυπάρχουν σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο, μοιράζονται έναν κόσμο και συμμετέχουν σε ένα είδος τελετουργίας που μας καλεί να αισθανθούμε ζωντανά μέλη μιας κοινότητας.
ΜΙΝΤΑΤΙ
Πειραιώς 260 (Δ), 3-4/7, 21:00
Χαρά Κότσαλη
Το Βorborygmi είναι μια περφόρμανς για τη δύναμη του θορύβου και αντλεί έμπνευση από την ιστορία του μουσικού ιδιώματος της noise αλλά και από τη γενεαλογία του κοινωνικού θορύβου. Όπου ως θόρυβος ορίζεται καθετί μη καταχωρισμένο, που δεν περνά το κατώφλι της ακουστότητας ή δεν λογίζεται ως μετρήσιμη πληροφορία, δεν μεταφράζεται, δεν μεταπωλείται, δεν απλοποιείται.
Ένα άλλο συντακτικό ήχων που υπερασπίζεται την πολυπλοκότητα απέναντι στη βία της ευκρίνειας. Δύο σώματα συνυπάρχουν σε έναν χώρο πολλαπλών πιθανοτήτων και μηδενικών προοπτικών. Υπερασπίζονται την αξία του αντιπαραγωγικού κόπου του χορού, ανακαλύπτουν τη χαρά της διάλυσης, σχετίζονται και αγαπιούνται μέσα από τη συνακρόαση, τη σύγκρουση και τον σαματά.
Αποκρύπτουν τα ίχνη τους, βαδίζοντας στα βήματα των πολλών που έχουν περάσει από το ίδιο μέρος κι εκείνων που δεν έχουν ακόμα υπάρξει. Αποτίουν φόρο τιμής στην ιστορία του μουσικού και κοινωνικού θορύβου, στις δύσαρθρες και ανηχοϊκές φωνές. Κουράζονται μαζί, διαλύονται μαζί και αράζουν άσκοπα μαζί. Βυθισμένες σε έναν συχνοτικό βυθό φυσικών και ιστορικών υποήχων, χορεύουν στο τέμπο μιας συλλογικής ταχυκαρδίας.
Borborygmi
Πειραιώς 260 (E), 19-20/7 & 21:30, 21/7, 20:00
Αναστασία Βαλσαμάκη
Γυρνώντας το βλέμμα των χορευτριών/χορευτών προς τα πίσω και αντιστρέφοντας την κλασική θεατρική απεύθυνση και εστίαση, στο THE VERSO δουλέψαμε γύρω από τη δημιουργία μιας σειράς από ατμοσφαιρικές εικόνες που εναλλάσσονται μεταξύ κινούμενων και στατικών τοπίων. Η σκηνική δράση δημιουργεί την αίσθηση ενός ταξιδιού, άλλοτε θυμίζοντας έναν περίπατο στη «φύση», άλλοτε το αγνάντεμα ενός «τοπίου» και άλλοτε μια χορευτική «μάχη» απέναντι σε μυστηριώδεις δυνάμεις.
Σε αυτήν τη διαδρομή, όμως, μόνο οι θεατές μπορούν να βλέπουν τις φιγούρες και ακόμα πιο πέρα από αυτές, ενώ εκείνες δεν έχουν καμία επαφή μαζί τους. Μπορούν οι χορεύτριες/χορευτές να παρασύρουν το κοινό στη διαδρομή τους;
Αναπτύσσεται, άραγε, η αίσθηση ενός κοινού προορισμού; Εμπνεόμενες από το ρομαντικό κίνημα ζωγραφικής και την ιδέα του Rückenfigur, το έργο αυτό αποτελεί για εμάς μια απόπειρα χορογραφικής και δραματουργικής εξερεύνησης της έννοιας της πίσω όψης (verso) καθώς και του βάθους πεδίου χορογραφικά, σκηνικά και φωτιστικά.
THE VERSO
Πειραιώς 260 (Ε), 5-7/6, 21:00
Ηλίας Χατζηγεωργίου
Το σώμα μας λικνίζεται σχεδόν ηδονικά.
O φόβος είναι τόσο κοντά με τον ενθουσιασμό.
Το τρέμουλο με τον έρωτα και το γάργαρο γέλιο.
Τα χείλη μας τρέμουν σαν λάγνα χείλη που πρωτοφιλούν.
Αγκαλιαζόμαστε αμήχανα και με καχυποψία.
Και σπάμε τα μούτρα μας, ο ένας πάνω στον άλλο, τρέχοντας να διαφύγουμε.
Αυτή είναι η ζωή μας και έχει ομορφιά και ποίηση.
Τα δόντια μας σπάνε από τον τρόμο.
Οι μύες και τα κόκαλα σφίγγονται.
Ως το σημείο της θραύσης.
Οι κλειδώσεις μας μετατοπίζονται ανεξέλεγκτα.
Το στομάχι μας συσπάται.
Θα ξεράσουμε ή θα γελάσουμε ή θα τραγουδήσουμε.
Και η ίδια η φωνή μας θα μας τρομάξει ξανά.
Τρέμουμε περήφανα ζώντας πανικούς απανωτούς.
Στην προσπάθεια να γλιτώσουμε δημιουργούμε τον κόσμο μας.
Έναν κόσμο αποφυγής ορατών και αοράτων κινδύνων.
Κρυβόμαστε πίσω από αντικείμενα.
Πίσω από τους άλλους που φοβούνται και αυτοί.
Πίσω από το δάκτυλό μας.
Ο φόβος μάς έγινε συνήθεια.
Οι ασθματικές μας φωνές μεταδίδουν.
Θέλουμε κι άλλο. Θέλουμε κι άλλα φριχτά σενάρια.
Θέλουμε κι άλλες απειλές, θελουμε κι άλλους δυνάστες,
τιμωρούς. Θέλουμε κι άλλους φοβισμένους απογόνους.
Πώς θα ζήσουμε χωρίς τον φόβο;
—Ας το γιορτάσουμε. Να στήσουμε ένα πάρτι.
Και με χέρια τρεμάμενα να φτιάξουμε μια τούρτα.
Να ακούσουμε τα τραγούδια μας που μας φέρνουν πανικό.
Και να χορέψουμε φοβισμένα.
Scared - Μια κινητική αλληγορία για τον φόβο
Πειραιώς 260 (Ε), 9-11/7, 21:00
Ερμίρα Γκόρο
Προσκαλέσαμε τους καταξιωμένους καλλιτέχνες Maria Hassabi, Hannes Langolf και Ιωάννα Παρασκευοπούλου σε ένα συλλογικό εγχείρημα, όπου ενώνουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις για να συγκροτήσουν μια σόλο παράσταση, της οποίας θα είναι η κεντρική ερμηνεύτρια.
Κάθε καλλιτέχνης θα συνεισφέρει με τη μοναδική οπτική και καλλιτεχνική του όραση στη δημιουργία μιας πολυδιάστατης χορογραφικής εμπειρίας. Αγκαλιάζοντας τη θεματική ουσία του Τέλους, κάθε δημιουργός θα αντλήσει έμπνευση από αυτό, εμφυσώντας τη μοναδική καλλιτεχνική του γλώσσα στην παράσταση.
TELOS
Πειραιώς 260 (Β), 9-11/7, 21:00
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
