Ένα χρόνο αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά της και λίγο πριν εκπνεύσει η καλλιτεχνική περίοδος 2025-26, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θέατρου Αργυρώ Χιώτη ανακοίνωσε το πρόγραμμα της περιόδου 2026-27 κάνοντας μερικές επισημάνσεις τόσο για τη χρονιά που αφήνουμε πίσω όσο και για την επόμενη που η οπτική της ταυτότητα παίζει με τα βασικά χρώματα σαν μια επιστροφή στα βασικά που με φαντασία τροφοδοτεί τη θεατρική πράξη.
Δήλωσε την πίστη της στο θέατρο που διευρύνει τα όριά του, που ανοίγεται, για ένα θέατρο πολυφωνικό, βαθιά συνδεδεμένο με την κοινωνία, με σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα και ουσιαστικό αποτύπωμα. Η προσπάθειά της μαζί με των συνεργατών της και των εργαζομένων του Εθνικού Θεάτρου σε κάθε επίπεδο-χωρίς τους οποίους θα ήταν αδύνατον να υλοποιηθεί το πρόγραμμα του Εθνικού-, όπως ανέφερε ήταν να δείξουν «ένα Εθνικό Θέατρο που αναγνωρίζει τη δύναμη του θεσμικού του ρόλου και αναζητά διαρκώς νέους τρόπους να συνδέει ανθρώπους, ιδέες και εποχές — διευρύνοντας, στην πράξη, τόσο τα δικά του όρια όσο και αυτά της σκέψης μας».
Απολογιστικά, το Εθνικό Θέατρο απέδειξε ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις ενός μεγάλου πολυσυλλεκτικού προγράμματος και να το υποστηρίξει με τις πρώτες σκηνές της χώρας να αποτελούν πυρήνες δημιουργίας, έρευνας, κοινωνικού προβληματισμού και πεδίο συνάντησης καλλιτεχνών και θεατών. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους τόσο οι παραστάσεις όσο και οι παράλληλες δράσεις μας σημείωσαν καθολική πληρότητα, και συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον θεατών που πήγαν στο Εθνικό για πρώτη ή για πολλοστή φορά.
Το Εθνικό φιλοδοξεί αυτή τη χρονιά δίνοντας βήμα σε σκηνοθέτες που περνούν για πρώτη φορά την πόρτα του να δώσει ένα ισχυρό καλλιτεχνικό στίγμα που συντονίζεται με την εποχή μας και προηγείται σε πολλές περιπτώσεις αυτής.
Προσκαλώντας μας σε μια νοερή περιήγηση στους χώρους του κτιρίου Τσίλλερ όπου πραγματοποιήθηκε με λίγα απρόοπτα λόγω βροχής η συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του προγράμματος, με την εκδήλωση να μεταφέρεται στην κεντρική σκηνή η καλλιτεχνική διευθύντρια μίλησε για μια ουτοπική αρχιτεκτονική που ορίζει το δίκτυο των φετινών παραστάσεων. «Κατοικούμε το ιδεατό μας οικοσύστημα, και σας δίνουμε το κλειδί, για τη δική σας, προσωπική, μοναδική περιήγηση στο εσωτερικό του. Μη διστάσετε, ανοίξτε όσα δωμάτια μπορείτε και αφεθείτε στην εμπειρία που κρύβεται εκεί. Ανοίξτε την πόρτα του θεάτρου και ζήστε ελεύθερα» είπε.
Το συνολικό πρόγραμμα του Εθνικού ξεκινά από μεγάλα έργα και επανασυστήνει κλασικές δραματουργίες, είναι συνειδητά ανοιχτό στη διαφορετικότητα, σε πληθώρα πεδίων, πολυφωνικό και διακαλλιτεχνικό. Το Εθνικό φιλοδοξεί αυτή τη χρονιά δίνοντας βήμα σε σκηνοθέτες που περνούν για πρώτη φορά την πόρτα του να δώσει ένα ισχυρό καλλιτεχνικό στίγμα που συντονίζεται με την εποχή μας και προηγείται σε πολλές περιπτώσεις αυτής αλλά και να εδραιώσει τη δικτύωσή του με φορείς του εξωτερικού αλλά και άλλους φορείς στην Ελλάδα, μέσα από ισότιμες συμπράξεις και συμπαραγωγές και με πρωτοπόρο βλέμμα στο θέατρο.
Στις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε ξανά τρεις παραγωγές που σημείωσαν επιτυχία και είχαν μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό τη θεατρική περίοδο 2025-26.
Η πρώτη είναι η «Ιεροτελεστία» του Γκιγιόμ Πουά σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, που θα ανέβει στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος». Ένα χρονικό απώλειας που μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων καταλήγει στη «μεγάλη» ιστορία της ανθρωπότητας, αντλώντας έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που πάρθηκαν μεταξύ 2020 και 2021, μια περίοδο αυξημένης συλλογικής μοναξιάς. (Πρεμιέρα: 1/10)
Η δεύτερη, η παράσταση της Πίνα Μπάους «Kontakthof», στην ξεχωριστή σκηνική αναβίωσή της, επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή για λίγες παραστάσεις. Το εμβληματικό έργο της Γερμανίδας χορογράφου στο οποίο συμμετείχαν 22 ξεχωριστές/-οί ερμηνεύτριες/-ές από την Ελλάδα, 21 έως 55 χρόνων, επιστρέφει αναδημιουργώντας ένα τόπο όπου συναντιούνται άνθρωποι που αποζητούν επαφή. (Πρεμιέρα: 7/10)
Με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού» –όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές– η ιλαρή και συγχρόνως σπαρακτική τραγικωμωδία του Αντόν Τσέχοφ, «Βυσσινόκηπος», ανεβαίνει ξανά σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στην Κεντρική Σκηνή, με τη δράση να τοποθετείται εξ ολοκλήρου στο καθιστικό/σέρα μιας ρωσικής ντάτσας. (Πρεμιέρα: 28/11)
Οι νέες παραγωγές στην Κεντρική και Νέα Σκηνή
Η Φόνισσα, με μια νέα, συνεπτυγμένη εκδοχή του μουσικού έργου του Γιώργου Κουμεντάκη για σύνολο δωματίου, ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, αυτήν τη φορά με τη μορφή του μελοδράματος, σε συμπαραγωγή με την Εθνική Λυρική Σκηνή, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη να ερμηνεύει όλους τους ρόλους, αξιοποιώντας τη σπάνια μουσικότητα του μοναδικού γλωσσικού ιδιώματος του Παπαδιαμάντη και διατηρώντας ακέραιη τη δραματική του ένταση. (23-25/10)
Σε συμπαραγωγή με την Εθνική Λυρική Σκηνή η Ιώ Βουλγαράκη σκηνοθετεί στην Κεντρική Σκηνή το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα με τη Φιλαρέτη Κομνηνού στον ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα και ένα ξεχωριστό, αποκλειστικά γυναικείο, ensemble ερμηνευτριών διαφορετικών καλλιτεχνικών γενεών. Εννιά γυναίκες μένουν κλεισμένες στο σπίτι, χωρίς κοινωνική, προσωπική, σεξουαλική ζωή, υπό το άγρυπνο βλέμμα της τυραννικής μάνας, η οποία μετατρέπει αυτό το σπίτι σε μια άτυπη φυλακή. (Πρεμιέρα: 20/1/27)
Ο διεθνώς καταξιωμένος σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ζωγράφος και παιδαγωγός Ντμίτρι Κριμόβ έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για να σκηνοθετήσει τη ριζοσπαστική του εκδοχή στην «Τρικυμία» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Ο Kριμόβ ανασυνθέτει το αποκαλούμενο «αποχαιρετιστήριο» σαιξπηρικό έργο —με ελληνική διανομή— ως μια πολιτική και υπαρξιακή έκρηξη που θέτει στο επίκεντρο την εκδίκηση, τη συγχώρεση και την ηθική ευθύνη, με αφετηρία την προσωπική του εμπειρία ως αυτοεξόριστου τα τελευταία τέσσερα χρόνια από τη Ρωσία, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στην Ουκρανία. (Πρεμιέρα: 14/4)
Στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ο Κωνσταντίνος Ντέλλας και ο Δημοσθένης Παπαμάρκος συνυπογράφουν τη δραματουργική επεξεργασία του «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ σε μετάφραση Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Ντέλλας, μαζί με μια ξεχωριστή ομάδα ηθοποιών, δημιουργεί ένα χωροχρονικό σύμπαν με εργαλεία τη μουσική και τον ρυθμό, την πολυφωνία και τη ρευστότητα ανάμεσα σε σώματα, ρόλους και λειτουργίες. (Πρεμιέρα: 16/12)
Ένα επιτυχημένο έργο των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά, το «Δεσποινίς Διευθυντής», ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου, φέρνοντας στο επίκεντρο μια ηρωίδα που κινείται διαρκώς μεταξύ του προσωπείου και της πραγματική της ταυτότητας, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα των κοινωνικών συμβάσεων μιας εποχής, κατά την οποία η δημόσια εικόνα και η ιδιωτική ζωή βρίσκονται σε συνεχή διαπραγμάτευση, αναβιώνοντας παράλληλα μια «κλασική» κωμωδία που δεν ανήκει στο παρελθόν αλλά μας κοιτάζει κατάματα στο παρόν. (Πρεμιέρα: 17/3)
Στο ανακαινισμένο Κοτοπούλη – RΕΧ
O Δημήτρης Κουρούμπαλης και η Φρόσω Κορρού ανεβάζουν στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού το έργο τους «Ρομπέν, η καρδιά του δάσους», μια παράσταση για την ομορφιά του δάσους με μουσική, τραγούδια και σκηνικές μάχες που θυμίζουν κινηματογράφο. Μια σκηνική αφήγηση βαθιάς οικολογικής ευαισθησίας, αλληλεγγύης και αυταπάρνησης που θα μεταφέρει μικρούς και μεγάλους σε ένα ολοζώντανο δάσος γεμάτο μυρωδιές, ήχους και χρώματα. (Πρεμιέρα: 30/10)
Το «Πολύ κακό για το τίποτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ένα εκλεπτυσμένο παιχνίδι ερωτικών παρεξηγήσεων, όπου οι έμφυλοι ρόλοι αποδομούνται με κομψότητα και δηκτική ειρωνεία, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Με πρωταγωνιστές τη Σμαράγδα Καρύδη και τον Θάνο Λέκκα, θα στηθεί επί σκηνής ένα αστραφτερό πάρτι όπου ο έρωτας γίνεται παιχνίδι στρατηγικής, οι λέξεις όπλα και κάθε βλέμμα υπόσχεση ή παγίδα. Το περίφημο παιχνίδι μεταξύ του «nothing» και το «noting» επικυρώνει την αίσθηση πως η πραγματικότητα δεν βιώνεται αλλά κατασκευάζεται. (Πρεμιέρα: 9/12)
Την άνοιξη του 2027 έρχεται το «Κοινοβούλιο της οργής» σε σύμπραξη με το Odéon Théâtre de l’Europe και το Théâtre National Wallonie Bruxelles, μια σύλληψη και δημιουργία της Rachel Dufour και της ομάδας της Les Guêpes Rouges. Πρόκειται για μια διεθνή θεατρική και κοινωνική δράση με επίκεντρο τη νεολαία και τη δημοκρατία, που σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα σε συνεργασία με Έλληνες δημιουργούς και ένα σύνολο εφήβων.
Το «Μπανάλ. Μια μέρα που δεν έγινε τίποτα» της Χαράς Κότσαλη είναι μια παράσταση για τις ασήμαντες μέρες, για το πώς ζούμε, πώς αναπνέουμε και πώς αφηγούμαστε τις ζωές μας μέσα στον ασφυκτικό χώρο του σύγχρονου καπιταλισμού, όλες εκείνες τις ημέρες που «δεν γίνεται τίποτα». Ενώ ένας αλγόριθμος ανακηρύσσει την 11η Απριλίου 1954 «την πιο βαρετή μέρα του 20ού αιώνα», η παράσταση έρχεται να μιλήσει μέσα από έναν μεικτό θίασο ηθοποιών και χορευτριών/-ών για την αβέβαιη θέση μας μέσα στον κόσμο, για το υπαρξιακό κωμικό δράμα που είναι το 24ωρο. (Πρεμιέρα: 8/5)
Η Πειραματική Σκηνή ξανά στην έδρα της
Η Πειραματική Σκηνή επιστρέφει στην έδρα της, στη Σκηνή «Κατίνα Παξινού», με υπεύθυνους τον Ακύλλα Καραζήση και τη Νεφέλη Μαϊστράλη, και εξελίσσει τη φετινή της διαδρομή –Διαρκής Ανοιχτή Πρόβα & Παραστάσεις - «Σκίτσα»—, αναπτύσσοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στη συνύπαρξη καλλιτέχνιδων/καλλιτεχνών και την επιμονή στη διαδικασία έναντι του αποτελέσματος. Παρουσιάζει το «Ρroject Μacbeth / Prospero», στο οποίο μια κολεκτίβα καλλιτέχνιδων/καλλιτεχνών —μια ζωγράφος-δραματουργός, ένας sound/screen designer, ένας περφόρμερ-καθηγητής Ιστορίας και Φιλοσοφίας, ένας skipper, πέντε ηθοποιοί και ένας συντονιστής-τραγουδιστής— εξερευνούν το δίπολο Εξουσία/Ουτοπία, έχοντας ως βάση και αφετηρία τον «Μακμπέθ» και την «Τρικυμία», δυο εμβληματικά σαιξπηρικά έργα. (Πρεμιέρα: 5/11)
Αυτήν τη χρονιά, στο επίκεντρο της Πειραματικής τίθενται η δραματουργία και η συνεργασία θεατρικών συγγραφέων με στόχο τη δημιουργία ενός πολυσυλλεκτικού έργου που θα παρουσιαστεί το νέο έτος και κεντρικό θέμα τις «Πρώτες ιστορίες των ανθρώπων». Πηγή έμπνευσης μερικά από τα αρχαιότερα κείμενα της ανθρωπότητας, όπως το «Έπος του Γκιλγκαμές», η «Μαχαμπαράτα», το «Βιβλίο των νεκρών» των Αιγυπτίων, η «Θεογονία» τoυ Ησιόδου, τα Ομηρικά Έπη κ.ά. Οι συνεργαζόμενοι συγγραφείς θα επιλεγούν κατόπιν ανοιχτού καλέσματος, ενώ θα ακολουθήσει ακρόαση για τη στελέχωση του θιάσου.
Στο Θέατρο Δίπυλον
Ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης σκηνοθετούν την «Ομόνοια», μια παράσταση για ένα σημείο όπου συνυπάρχουν τουρίστες, μετανάστες, εργαζόμενοι της νύχτας, μικροέμποροι, influencers και άνθρωποι που ψάχνουν δωμάτιο, παρέα, δουλειά ή απλώς κάπου να σταθούν. Με αφετηρία πραγματικές μαρτυρίες, συνεντεύξεις και περιστατικά από την περιοχή, η παράσταση κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, τη μαύρη κωμωδία και το αστικό θρίλερ, δημιουργώντας μια μυθοπλασία γύρω από το σύγχρονο κέντρο της Αθήνας. (Πρεμιέρα: 21/10)
Από τις 22 έως τις 24 Μαΐου 2026 θα πραγματοποιηθεί στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας ένα τριήμερο πρόγραμμα δημόσιων δράσεων και εκδηλώσεων, καρπός της πολύμηνης έρευνας του Πρόδρομου Τσινικόρη, που θα περιλαμβάνει συζητήσεις, περφόρμανς, προβολές, ξεναγήσεις και παρεμβάσεις.
Ο Χάρης Φραγκούλης, μαζί με ορισμένους από τους στενούς συνεργάτες της ομάδας Κursk, αναμετριέται με τον μύθο του Οιδίποδα σε μια σκηνική ανάγνωση που προσεγγίζει το εμβληματικό έργο ως μια βαθιά υπαρξιακή και σκοτεινά ποιητική διαδρομή αυτογνωσίας. Ο μύθος ζωντανεύει όχι ως αφήγηση μοίρας αλλά ως μια αγωνιώδης πορεία στην ανθρώπινη συνείδηση. Ο βασιλιάς της πόλης, ένας χαρισματικός νέος, ένας ιδιοφυής, φωτεινός νέος, νομίζει πως ξέρει το αίνιγμα της Νύχτας, της νύχτας του – δεν το ξέρει. (Πρεμιέρα: 10/2)
Παράλληλες δράσεις
Επιστρέφει για 2η χρονιά στο Κτίριο Τσίλερ η επιτυχημένη δράση «Προθάλαμος Δ’: Διεπιστημονικοί – Διακαλλιτεχνικοί Διάλογοι», σε σχεδιασμό και επιμέλεια Νατάσας Τριανταφύλλη. Στο πλαίσιό της διακεκριμένοι εκπρόσωποι από τον χώρο των επιστημών συνομιλούν δημιουργικά με σημαντικούς/-ές καλλιτέχνες/-ιδες.
Ο κύκλος γνωριμίας με τη σύγχρονη ελληνική γραφή για το θέατρο με τίτλο «Σαλόνια Γλώσσας» συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, προσκαλώντας το κοινό να έρθει σε άμεση επαφή με έργα Ελλήνων/Ελληνίδων συγγραφέων που βρίσκονται υπό διαμόρφωση, σε πρωτότυπες σκηνικές παρουσιάσεις και ανοιχτές συζητήσεις με δημιουργούς από διαφορετικά πεδία των τεχνών.
Το Μικρό Εθνικό επανασυστήνεται, ενισχύει τον σταθερό του διάλογο με τον κοινωνικό και θεατρικό παλμό και επαναπροσδιορίζει τον εκπαιδευτικό του πυρήνα. Η Εύη Νάκου, με μακρά εμπειρία στις κοινωνικές και εκπαιδευτικές δράσεις, διδάκτωρ στην καλλιτεχνική εκπαίδευση και μουσικός, αναλαμβάνει υπεύθυνη.
Το Εθνικό Θέατρο εγκαινιάζει για πρώτη φορά στην ιστορία του τη λειτουργία web radio, μεταφέροντας τη θεατρική εμπειρία… on air. Το διαδικτυακό ραδιόφωνο της πρώτης σκηνής της χώρας είναι ένα σύγχρονο, δυναμικό κανάλι επικοινωνίας, ένας χώρος πολυφωνίας και συμμετοχής, που φέρνει το κοινό ακόμη πιο κοντά στην καρδιά της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Στη μεταβατική περίοδο που διανύει έως την έναρξη λειτουργίας της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου συνεχίζει απρόσκοπτα το εκπαιδευτικό της έργο, αναπτύσσοντας και ενισχύοντας πρωτοβουλίες εξωστρέφειας και διευρύνοντας τους ορίζοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσα από διαύλους επικοινωνίας και ανταλλαγής με το διεθνές θεατρικό περιβάλλον. Στις 10 Ιουνίου θα συμμετάσχει στη διοργάνωση με τίτλο «From school to stage: Supporting the next generation of performing arts professionals in Europe», που θα γίνει στις Βρυξέλλες.
SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, μια νέα σύμπραξη
Τρεις από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Ελλάδας –το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο και το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας– ενώνουν τις δυνάμεις τους και εγκαινιάζουν το SYSTEMA - For the Greek Performing Arts. Πρόκειται για μια νέα, διευρυμένη πλατφόρμα για την εξωστρέφεια της ελληνικής δημιουργίας, που χτίζεται –με αποκλειστική χορηγία της Mastercard Εθνική Τράπεζα– πάνω στα ισχυρά διεθνή θεμέλια του grape – Greek Agora of Performance (2023–2025) και του Showcase του Εθνικού Θεάτρου (2023–2025), διευρύνοντας το πεδίο της μέσα από τη στρατηγική σύμπραξη με το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Αναλυτικές πληροφορίες θα ανακοινωθούν στις 8 Ιουνίου (19:00) στο «Σχολείον της Αθήνας - Ειρήνη Παπά».
Οι παραστάσεις το καλοκαίρι 2026
Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις 17-18 Ιουλίου, η «Άλκηστις» του Ευριπίδη ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συμπλέκονται οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό, διαρκώς μεταβαλλόμενο. Η παράσταση γίνεται ένα σκηνικό επιχείρημα που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο– ηρωίδας.
Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό έργο του Ευριπίδη, οι «Τρωάδες», ζωντανεύει στις 31 Ιουλίου και 1η Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου από ένα ensemble 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών —μεταξύ των οποίων μέλη των Εν Δυνάμει— διαφορετικών ηλικιών, με και χωρίς αναπηρία, με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής επί σκηνής, σε διασκευή - σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου. Μια παράσταση για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του θηλυκού σώματος που διεκδικεί το δικαίωμα της επιλογής, ακόμη και όταν βρίσκεται υπό κατοχή.
Αντλώντας έμπνευση από τον «Διάλογο», τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» και τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού, ο Μάνος Καρατζογιάννης επιχειρεί να αφηγηθεί την ιστορία του τόπου του με μια παράσταση για το χρονικό της Εξόδου, και να αποδώσει ένα βαθύτερο «χρέος», συλλογικό άλλα και προσωπικό. Η «Γυναίκα της Ζάκυθος | Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου», μια συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και σε συνεργασία με τον δήμο Μεσολογγίου θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο θέατρο Οινιαδών και σε επιλεγμένους σταθμούς. Θα κάνει πρεμιέρα στις 5/7.
Σε λόφους από αλάτι, ένας χορός αποτελούμενος από σημαντικούς ηθοποιούς της νέας και της παλιότερης γενιάς, στα ερείπια του Μεσολογγίου, δίνει ζωή σε ερωτήματα σχετικά με έννοιες που απασχολούν διαχρονικά τη χώρα: θυσία, γλώσσα, ελευθερία·– δηλαδή ιδανικά και εφόδια εθνικά. Άρα είναι αληθή, και πόσο; Τόσο ώστε να είναι οικουμενικά; Ή να αποτελούν στοιχεία μιας χαμένης μας ταυτότητας;
Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;
Περισσότερα από 200 χρόνια –και 200 ακριβώς από την Έξοδο του Μεσολογγίου– έχουν περάσει από τότε που ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε τον «Διάλογο», όπου τρία πρόσωπα, ο Ποιητής, ένας Φίλος του και ο Σοφολογιότατος συζητούν γύρω από το γλωσσικό ζήτημα, με φόντο τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Μεσολόγγι, τη μοναδική πόλη του κόσμου που φέρει τον τίτλο «Ιερά Πόλη», χωρίς το προσωνύμιο αυτό να έχει θρησκευτικό χαρακτήρα.
