Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν γνωστός για πολλά πράγματα. Πολιτική, δικαστικές υποθέσεις, πάρτι Bunga Bunga, μια τεράστια επιχειρηματική αυτοκρατορία και αμύθητος πλούτος. Λιγότερη γνωστή όμως είναι η μουσική του καριέρα. Αν και ο Μπερλουσκόνι σπούδασε νομικά, η «πρώτη του αγάπη» ήταν η μουσική, σύμφωνα με ένα προφίλ του περιοδικού Vanity Fair το 2011.
Η μουσική του καριέρα του ξεκίνησε στην πρώτη τάξη του γυμνασίου που πήγαινε στο Μιλάνο στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν ήταν 12 ετών. Εκεί, έκανε έναν φίλο, τον Φεντέλε Κονφαλονιέρι, ο οποίος θα διοικούσε αργότερα την τηλεοπτική αυτοκρατορία του Μπερλουσκόνι. Τα δύο αγόρια συναντήθηκαν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, όταν ο Μπερλουσκόνι έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο. Αποδείχθηκε ότι ο Κονφαλονιέρι ήταν καλύτερος οργανοπαίκτης από τον Μπερλουσκόνι (έκανε μαθήματα στο τοπικό ωδείο), αλλά οι δύο τους δέθηκαν με τη μουσική.
«Πάντα διασκέδαζε τους υπόλοιπους από εμάς. Ήταν ένας πραγματικός γόης», θα δήλωνε ο Κονφαλονιέρι στο βιβλίο του Alan Friedman, My Way: Berlusconi in his Own Words. «Εγώ έπαιζα εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο και εκείνος τραγουδούσε, συνήθως αμερικανικά τραγούδια. Ήταν φανερό ότι πάντα ήθελε να ευχαριστεί τους άλλους, πάντα ήθελε να τους διασκεδάζει». Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός έλεγε: «Ο Φεντέλε ήταν στα πλήκτρα, αυτή ήταν η δουλειά του. Εγώ, αντίθετα, άρχισα να ειδικεύομαι στο καλωσόρισμα των σημαντικών καλεσμένων που επισκέπτονταν το σχολείο – ένας επίσκοπος, ένας καρδινάλιος κλπ. Έγινα ο MC, ο τελετάρχης, ο επίσημος ομιλητής μεταξύ των μαθητών».
Οι δύο τους αποτέλεσαν τον πυρήνα μιας πενταμελούς σχολικής μπάντας. Ο Κονφαλονιέρι έπαιζε πιάνο και ο Μπερλουσκόνι Berlusconi έπαιζε μπάσο και κιθάρα, ενώ είχε αναλάβει και τα φωνητικά καθώς («ήταν πολύ καλός τραγουδιστής», είχε πει ο Κονφαλονιέρι). Η μπάντα έδινε συναυλίες τα βράδια του Σαββάτου και τα απογεύματα της Κυριακής, παίζοντας παραδοσιακές ρομαντικές ιταλικές μελωδίες. Έγραφαν επίσης δικά τους ερωτικά τραγούδια. Ο Μπερλουσκόνι τραγουδούσε στα γαλλικά και στα αγγλικά καθώς και στα ιταλικά.
Σύντομα το γκρουπ πέρασε από τις σχολικές αίθουσες χορού στις εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα του Μιλάνου. Το ρεπερτόριό τους περιλάμβανε το My Funny Valentine, τραγούδια του Γκέρσουιν όπως το Embraceable You και το I Got Rhythm, κομμάτια του Σινάτρα και επιτυχίες του Μπρόντγουεϊ. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που ο Κονφαλονιέρι απέλυσε τον φίλο του επειδή περνούσε πολύ χρόνο με το κοινό και όχι αρκετό χρόνο στο πάλκο. Ο Μπερλουσκόνι θα δικαιολογούνταν λέγοντας ότι έκανε «χρήσιμες δημόσιες σχέσεις... Φρόντιζα να βεβαιωθώ ότι ο κόσμος δεν θα πήγαινε αλλού».
Οι καλλιτεχνικές διαφορές οδήγησαν τους δυο τους σε διαφορετικούς δρόμους. Ο Κονφαλονιέρι πήγε να τραγουδήσει στη Βηρυτό ενώ ο Μπερλουσκόνι συνέχισε να τραγουδά σε κρουαζιερόπλοια στην ιταλική Ριβιέρα, ρομαντσάροντας νεαρές Γαλλίδες. Όμως η μουσική του καριέρα του Μπερλουσκόνι απεδείχθη βραχύβια. Μια μεταγενέστερη θητεία ως τραγουδιστής παρισινών καμπαρέ, την εποχή που σπούδαζε νομική στη Σορβόννη, τράβηξε την προσοχή του πατέρα του, ο οποίος εμφανίστηκε απροειδοποίητα ένα βράδυ στο μαγαζί που τραγουδούσε. Ο πατέρας του επισκέφθηκε το καμαρίνι του μετά το σόου και τον ρώτησε, όπως θυμόταν αργότερα ο ίδιος: «Σκοπεύεις λοιπόν να μείνεις τραγουδιστής καμπαρέ για το υπόλοιπο της ζωής σου;». Οι δυο τους επέστρεψαν στο Μιλάνο την επόμενη ημέρα. «Η καριέρα μου ως τραγουδιστής είχε τελειώσει».
Ακολούθησε η καριέρα στο real estate, στα media και στην πολιτική. Όμως ο Μπερλουσκόνι δεν εγκατέλειψε ποτέ εντελώς τη μουσική. Κατά καιρούς, συνεργαζόταν τακτικά με έναν Ναπολιτάνο τραγουδιστή ονόματι Mariano Apicella. Ο Μπερλουσκόνι έγραφε τους στίχους, κι ο Apicella τραγουδούσε. Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2003 ενώ το 2011, λίγες ημέρες μετά την αποπομπή του από την πρωθυπουργία της Ιταλίας, ο Μπερλουσκόνι κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ του με τον Apicella, που είχε τίτλο True Love.
Τελικά ήταν καλός τραγουδιστής; Μπορεί να βρει κανείς αποσπάσματα του Μπερλουσκόνι να τραγουδάει στο διαδίκτυο. Ένα σύντομο βίντεο στο YouTube τον δείχνει να εμφανίζεται με την Apicella. Είναι ό,τι θα περίμενε κανείς: ένα σκηνικό δίπλα στη λίμνη κατά το ηλιοβασίλεμα, τα μαλλιά και των δύο ανδρών χτενισμένα προς τα πίσω, τα λευκά τους πουκάμισα χαλαρά κουμπωμένα, φρουροί ασφαλείας να περιφέρονται στο βάθος. Η ατμόσφαιρα είναι οικογενειακή. Ο Μπερλουσκόνι έχει τη φωνή μελιστάλαχτου βαρύτονου.
εκπέμποντας γοητεία και αυτοπεποίθηση, χειρονομώντας και χαμογελώντας καθώς τραγουδάει. Είναι κάτι που μπορεί να ακούσει κανείς με ένα ποτήρι Limoncello και ένα μπολ τιραμισού, και μετά να το ξεχάσει για πάντα. Τα σχόλια κάτω από το βίντεο στο YouTube είναι ανάμεικτα. «Έχει μια όμορφη, ζεστή φωνή», γράφει κάποιος. "Mi viene il vomito" [«Μου ερχόταν να κάνω εμετό»], προσθέτει ένας άλλος, τα λόγια του οποίου δεν χρειάζονται μετάφραση.
Στοιχεία από The Telegraph
