Monique Pinçon-Charlot:

"Η κλιματική απορρύθμιση

επιτείνει τις ανισότητες"

 

 *

 

"Με τη ρομποτική και τη χρήση των νευροεπιστημών, δεν θα έχουν πια ανάγκη των πιο φτωχών 3.500 εκατομμυρίων ανθρώπων για να δώσουν μία νέα πνοή στο καπιταλιστικό σύστημα. Είναι στόματα που πεινάνε, που διψάνε, και που είναι άχρηστα".

 

 

 

Η Monique Pinçon-Charlot με τον άνδρα της Michel Pinçon, επίσης κοινωνιολόγο. 'Εχουν συγγράψει μαζί γύρω στα 30 βιβλία, έχοντας την μεγαλοαστική τάξη ως βασικό πεδίο ερευνών. Το τελευταίο τους "Ο πρόεδρος των υπερ-πλουσίων: χρονικό της ταξικής περιφρόνησης στην πολιτική του Εμμανουέλ Μακρόν" (2019), έχει ξεπεράσει τα 150.000 αντίτυπα. Φωτ. Samuel Kirszenbaum/Libération
Η Monique Pinçon-Charlot με τον άνδρα της Michel Pinçon, επίσης κοινωνιολόγο. 'Εχουν συγγράψει μαζί γύρω στα 30 βιβλία, έχοντας την μεγαλοαστική τάξη ως βασικό πεδίο ερευνών. Το τελευταίο τους "Ο πρόεδρος των υπερ-πλουσίων: χρονικό της ταξικής περιφρόνησης στην πολιτική του Εμμανουέλ Μακρόν" (2019), έχει ξεπεράσει τα 150.000 αντίτυπα. Φωτ. Samuel Kirszenbaum/Libération

 

 

Η γνωστή γαλλίδα κοινωνιολόγος Monique Pinçon-Charlot, πρώην διευθύντρια ερευνών στο CNRS (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής 'Ερευνας), απαντάει στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου της εφημερίδας  L'Humanité  Pauline De Deus.

 

*

 

Εδώ και μερικά χρόνια, οι ανισότητες είναι ένα θέμα "πολύ της μόδας". Πως εξηγείται αυτό;

 

Αυτό συμβαίνει επειδή οι ανισότητες είναι πλέον τόσο αβυσσαλέες που έχουν γίνει πολύ χτυπητές. Με όλη τη σημασία της λέξης. Η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων άφησε ένα έντονο στίγμα στις καλές συνοικίες. Οι μεγαλοαστοί έμειναν άναυδοι από το επίπεδο ταξικής συνείδησης αυτής της εξέγερσης. Αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο για ανθρώπους των λαϊκών τάξεων, πολύ ετερόκλητους σε ιδεολογικό επίπεδο, αλλά αποφασισμένους να προβάλλουν τα δικαιώματά τους ως γάλλοι πολίτες.

 

Φοβήθηκε η άρχουσα τάξη τη συνειδητοποίηση αυτή;

 

Στις 24 Νοεμβρίου είχαμε την Δεύτερη Πράξη των Κίτρινων Γιλέκων και ήταν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει: έτρεμαν στην λεωφόρο Montaigne, αυτό είναι σίγουρο! Λιγότερο σήμερα επειδή η αστυνομική βία υπήρξε τόσο σκληρή που επέφερε συνέπειες για τους διαδηλωτές.

Η άρχουσα τάξη έχει μάλλον την εντύπωση ότι επιβλήθηκε, αλλά τη μάχη αυτή την κέρδισαν μόνο μέσω της βίας. Δεν την κέρδισαν στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Πιστεύω πως αν καταφέρουν τα Κίτρινα Γιλέκα να έχουν πάλι το πάνω χέρι τον Σεπτέμβρη, θα είναι πολύ σημαντικό να διευρυνθούν οι συμμαχίες και με τις άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Αυτός είναι ο μεγάλος φόβος τους.

 

Γιατί οι ανισότητες βρίσκονται στο επίκεντρο όλων των συζητήσεων;

 

Είναι ένας τρόπος να καταλαμβάνεις το χώρο και να χειραγωγείς τα μυαλά. Οι λαϊκές τάξεις έχουν την εντύπωση ότι ενδιαφέρονται για την τύχη τους. Καταπραϋνονται έτσι οι πικρίες και οι θυμοί. Οι πολιτικοί υπεύθυνοι χρησιμοποιούν τις ανισότητες για να θέσουν σε δεύτερη μοίρα το ζήτημα τη κλιματικής αλλαγής.

Ωστόσο, η απορρύθμιση αυτή του κλίματος είναι που επιτείνει τις ανισότητες: οι πιο ευάλωτοι οικονομικά συγκεντρώνουν όλα τα μειονεκτήματα ενώ οι πιο πλούσιοι συγκεντρώνουν όλα τα πλεονεκτήματα. Τα μέσα παραγωγής, τους χρηματιστηριακούς τίτλους, τα μέσα ενημέρωσης, τους αγροτικούς πόρους....

Σήμερα όλα είναι εμπορευματοποιημένα. Επομένως οι προνομιούχοι κατέχουν κυριολεκτικά όλα τα πλούτη και τις εξουσίες που τα συνοδεύουν. Και πρέπει με κάθε τρόπο να αποκρύψουν αυτήν την πραγματικότητα. Με τον φόβο ή το προπέτασμα καπνού, το ίδιο κάνει. Και παραπλανούν όσο μπορούν, γιατί φυσικά δεν είναι καθόλου αυτό το πρόβλημά τους.

 

Ούτε και η κλιματική αλλαγή αποτελεί πρόβλημα για τους ισχυρούς;

 

'Οχι, δεν την φρενάρουν. Κι όμως αυτοί ευθύνονται επειδή το καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου και στην απρόσκοπτη λεηλασία των φυσικών πόρων. Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί;

Την ώρα που στατιστικές και μελέτες, ιδίως του Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) σημαίνουν διαρκώς συναγερμό, δεν υπάρχει ποτέ δεσμευτικός νόμος, με ελέγχους, με κυρώσεις, κλπ. Ρίχνουν συνεχώς καπνό στα μάτια. Το σχέδιο που υπάρχει από πίσω, είναι η καταστροφή του πιο φτωχού τμήματος της ανθρωπότητας. Παντού στον κόσμο, οι πιο φτωχοί θα είναι αυτοί που θα απειληθούν περισσότερο από την κλιματική αλλαγή.

 

Η κυριάρχη αυτή τάξη έχει συνείδηση της κλιματικής αλλαγής και των μελλοντικών της επιπτώσεων;

 

Απολύτως. Και βλέπουμε ότι οργανώνεται. Στη Νέα-Ζηλανδία, στην Παταγονία, στη Σιβερία... Αγοράζουν απομονωμένες εκτάσεις εκεί όπου ξέρουν ότι θα μπορέσουν να χτίσουν μπούνκερ ικανά να αντέξουν στην κλιματική απορρύθμιση. Κι έπειτα, με τη ρομποτική και τη χρήση των νευροεπιστημών, δεν θα έχουν πια ανάγκη των πιο φτωχών 3.500 εκατομμυρίων ανθρώπων για να δώσουν μία νέα πνοή στο καπιταλιστικό σύστημα. Είναι στόματα που πεινάνε, που διψάνε, και που είναι άχρηστα.

 

Pauline De Deus

L'Humanité, 22.08.2019
Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε στο σάιτ anti-k.org

 

Μτφ. Σ.Σ.

 

Βλέπε επίσης στο Αλμανάκ:

Νέα Ζηλανδία:

Το 2015, 3.000 εκατομμυριούχοι εγκατέλειψαν το Σικάγο

και 7.000 το Παρίσι (Chicago Tribune). Γιατί;

Το escape plan των δισεκατομμυριούχων