Mare of Easttown
Πέρα από έναν προσωπικό θρίαμβο της Κέιτ Γουίνσλετ, το Mare of Easttown είναι ένα πολυδύναμο δράμα που λειτουργούσε απολύτως και ως αστυνομική σειρά, καταφέρνοντας να διατηρεί τον θεατή σε κατάσταση εγρήγορσης και αγωνίας, ενώ σε ένα άλλο επίπεδο αποτελούσε μια βραδυφλεγή σπουδή πολυδιάστατων χαρακτήρων στο πλαίσιο μιας σπαραγμένης επαρχιακής κοινότητας. Κατάφερε επίσης να συζητιέται όσο καμιά άλλη σειρά μεταξύ επεισοδίων, θυμίζοντας τις «παλιές, καλές μέρες» της τηλεόρασης πριν το binging.
The White Lotus
Όλη η τοξικότητα (και η ταξικότητα) της σύγχρονης κάστας των προνομιούχων συγκεντρωμένη σ’ ένα χαβανέζικο θέρετρο πολυτελείας. Έχοντας στην υπηρεσία της ένα εξαίρετο ensemble καστ, η μίνι σειρά που δημιούργησε μέσα στην πανδημία ο ιδιοφυής Μάικ Γουάιτ (δημιουργός επίσης της αείμνηστης σειράς Enlightened με τη Λόρα Ντερν) αποτελεί την πιο διεισδυτική και καλόγουστη σάτιρα ηθών που είδαμε μέσα στη χρονιά. Προσμένουμε με ανυπομονησία τον δεύτερο κύκλο που θα εξελιχθεί σε διαφορετικό location και με διαφορετικό καστ.
WandaVision
Ποτέ δεν έμοιαζε τόσο παράξενο, πολυεπίπεδο και υπερβατικό το κινηματογραφικό (ή τηλεοπτικό) σύμπαν της Marvel όσο σ' αυτό το απίστευτα λεπτοδουλεμένο τόλμημα που συνδύαζε το αλλόκοτο με το νοσταλγικό, αποτελώντας συγχρόνως μια ιδανική μεταφορά ηρώων κόμικς στην οθόνη και ένα masterclass στην εξέλιξη του είδους της κλασικής τηλεοπτικής κωμωδίας ανά τις δεκαετίες.
Bo Burnham: Inside
Κάτι ανάμεσα σε ρεαλιστικό όνειρο (της εποχής των lockdown) και σουρεαλιστικό εφιάλτη, αυτό το απολύτως ιδιοσυγκρασιακό stand up special που γύρισε μόνος του στους τέσσερις τείχους του σπιτιού του ο νεαρός και πολυτάλαντος performer, ηθοποιός, μουσικός και σκηνοθέτης, είναι μια φρενήρης φαντασμαγορία που φτάνει το είδος στα όριά του, και συγχρόνως ένα συνταρακτικό μνημείο της ζωής μας μέσα στην ερμητική, απόκοσμη παράνοια του lockdown, αλλά και του ίντερνετ γενικώς.
Can’t Get You Out of My Head
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το πιο πρόσφατο και το πιο μεγαλεπήβολο ίσως δημιούργημα του δημοσιογράφου/κινηματογραφιστή Άνταμ Κέρτις αποτελεί «μια συναισθηματική ιστορία του σύγχρονου κόσμου». Ακόμα κι όταν ξεγλιστρά από τον θεατή το κεντρικό επιχείρημα αυτών των οπτικοακουστικών διατριβών (ή διαλογισμών) περί των τρόπων λειτουργίας της εξουσίας στις σύγχρονες κοινωνίες, αφήνεσαι να παρασυρθείς στην αισθητηριακή και συναισθηματική ισχύ των εικόνων και της υποβλητικής αφήγησης.
Pretend It’s a City
Μια από τις μεγάλες απολαύσεις της τηλεοπτικής χρονιάς ήταν αυτές οι πνευματώδεις και σπαρταριστές βινιέτες που γύρισε με τη μορφή επεισοδίων ο Μάρτιν Σκόρσεζε γύρω από τις ατάκες και την προσωπικότητα της διάσημης χρονικογράφου Φραν Λίμποβιτς. Ακόμα κι οι θεατές που αγνοούσαν τελείως τη χαρακτηριστική και απολύτως εμβληματική για τη νεοϋρκέζικη κουλτούρα εδώ και πέντε δεκαετίες μορφή της (αιωνίως ντυμένη με την ίδια στολή: σκούρο μπλέιζερ, λευκό πουκάμισο Brooks Brothers, μπλουτζίν, καουμπόικες μπότες) ερωτεύτηκαν αμέσως το πείσμα και το πνεύμα της, βάλσαμο και τα δύο σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.
Muhammad Ali
Όπως με κάθε θέμα και κάθε πρόσωπο στο οποίο εστιάζει κάθε τόσο ο κορυφαίος δημιουργός ντοκιμαντέρ μεγάλης κλίμακας Κεν Μπερνς, από την τζαζ και την κάντρι μουσική μέχρι τον Πόλεμο στο Βιετνάμ και τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, η βιογραφία του Μοχάμεντ Άλι που είδαμε φέτος αποτελεί άλλο ένα υπόδειγμα διαχείρισης αρχειακού υλικού, ένα έργο εκλεκτικό, υπεύθυνο, ενδελεχές, ακριβολόγο, μετρημένο, αλλά επίσης μεγαλόπνοο, εξαντλητικό ως προς το αντικείμενό του και εν τέλει οριστικό.
The Beatles: Get Back
Αναμφισβήτητα ένα από τα τηλεοπτικά γεγονότα της χρονιάς, αυτή η μοναδική πρόσβαση στα μυστικά της δημιουργικής διαδικασίας της σημαντικότερης μπάντας όλων των εποχών, λίγο στο σούρουπο της δεκαετίας του ’60 (και το δικό τους) είναι μια εμπειρία που τρυπώνει κάτω από το δέρμα του θεατή όσο περνάνε οι ώρες. Δεν βλάπτει επίσης το γεγονός ότι ο ήχος είναι τόσο κρυστάλλινος και η εικόνα τόσο καθαρή που σου ‘ρχεται να βάλεις τα κλάματα από τη συγκίνηση.
Landscapers
Στα τέλη του 2021 πρόλαβε να κάνει την εμφάνιση της αυτή η εξαιρετική μίνι σειρά που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και επιχειρεί να μπει στο μυαλό και στις προθέσεις ενός ζεύγους μουντών μεσήλικων Βρετανών που κρύβουν ένα φοβερό μυστικό. Εμπνευσμένη και στυλάτη σκηνοθεσία, ιδιοσυγκρασιακή αφήγηση, εκκεντρική, βαθιά «αγγλίλα», όλα αυτά όμως ωχριούν μπροστά στις ερμηνευτικές εμπνεύσεις των δύο σπουδαίων πρωταγωνιστών, της Ολίβια Κόλμαν και του Ντέιβιντ Θιούλις.
The Serpent
Εστιάζοντας σε μια από τις πιο περίεργες και πιο σαγηνευτικά νοσηρές φυσιογνωμίες που έχουν απασχολήσει τα αστυνομικά χρονικά και την true crime παραφιλολογία, η σειρά απεδείχθη ένα από τα μεγάλα «κολλήματα» της χρονιάς καθώς εξιστορούσε με όρους συναρπαστικής μυθοπλασίας τη δράση ενός εγκληματία διεθνούς βεληνεκούς που είχε ως θύματά του νεαρούς ταξιδιώτες που αναζητούσαν το χίπικο όραμα στην Μπανγκόκ και στο Κατμαντού της δεκαετίας του ’70.
