Mυστηριωδώς, οι δυο πολυσυζητημένες ταινίες τρόμου της χρονιάς βγαίνουν την ίδια εβδομάδα στη χώρα μας, μαζί με έναν πραγματικά αδιανόητο αριθμό νέων κυκλοφοριών που αψηφά τις συνθήκες της αγοράς, αλλά και της εποχής.
Το Weapons είναι το φιλόδοξο δεύτερο χτύπημα του Ζακ Κρέγκερ, δημιουργού του «Barbarian». Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουμε δει ακόμα την ταινία, οι κριτικές πάντως είναι ενθαρρυντικές και οι εισπράξεις στο εξωτερικό ήδη εντυπωσιακές. Αντίθετα, το Bring her Back των Ελληνοαυστραλών Φιλίππου το έχουμε δει. Αν και πιο ομοιογενές σε σχέση με το ντεμπούτο τους Talk to Me και με εικονογραφία τρόμου που μένει αξέχαστη, πρόκειται για ένα επιτηδευμένο και δραματουργικά ανερμάτιστο ρεσιτάλ δυσθυμίας.
Στο υπέροχο Venue de l’ Avenir ο Σεντρίκ Κλαπίς παντρεύει παρόν και παρελθόν με μια ευρηματική ταινία που εξασκεί θαυμάσια την τέχνη του crowdpleaser, δίχως να εγκλωβίζεται στα όρια της φιλμικής συνταγής. Στο χαμηλότονο και ευγενές Day of the Fight ο Τζακ Χιούστον, της γνωστής οικογενείας, επιχειρεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, στο Peacock ο Αυστριακός Μπέρνχαρντ Βένγκερ επικαλείται τις σάτιρες του Ρούμπεν Έστλουντ, ενώ στο Damned ο Ρομπέρτο Μινερβίνι έχει μια και μόνη στιλιστική ιδέα και την επαναλαμβάνει διαρκώς κατά τα ατέλειωτα 89 λεπτά που διαρκεί η ταινία του – μια καλή υπενθύμιση ότι στο σινεμά σημασία έχει η οικονομία και όχι η διάρκεια.
Το Eden εμπνέεται από αληθινό γεγονός και αποτελεί, αναμφίβολα, την πιο ιδιοσυγκρασιακή ταινία της φιλμογραφίας του Ρον Χάουαρντ, ενώ τα Στρουμφάκια αλλάζουν ιδιοκτησία, μετακομίζοντας από τη Sony στην Paramount, και γνωρίζουν ακόμα ένα κινηματογραφικό reboot με τον εύγλωττο τίτλο Smurfs.
Όσο για τις επανεκδόσεις, πραγματικά είναι πολύ δυνατές αυτή την εβδομάδα – δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Από τη μία έχεις διπλό Σίντνεϊ Λιούμετ, με τους αξεπέραστους (και τακτικούς θαμώνες της αθηναϊκής θεατρικής σκηνής εδώ και κάμποσα χρόνια) 12 Angry Men του Ρέτζιναλντ Ρόουζ, και με το Verdict, της κτηνώδους ερμηνείας του Πολ Νιούμαν, της άπταιστης ανάπτυξης της αγαπημένης θεματικής του σκηνοθέτη – ο Άνθρωπος απέναντι στο Σύστημα- και των καίριων σκηνοθετικών παρεμβάσεων που εμπλουτίζουν και αναβαθμίζουν το θέαμα – το κόκκινο χρώμα χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη διαφθορά και να υποδείξει όσους εναντιώνονται στη σταυροφορία του ήρωα.
Από την άλλη έχεις το μπεργκμανικό Winter Light, την παγερή ταινία του Σουηδού δημιουργού, που εκ πρώτης όψεως φαντάζει παράταιρη επιλογή για θερινό, αλλά παραμένει αριστούργημα παντός καιρού. Και σ’ αυτά προστίθενται το σπαρταριστό Party, όπου ο Μπλέικ Έντουαρντς παραδίδει μαθήματα κωμικής ενορχήστρωσης και ο Πίτερ Σέλερς κωμικής διάνοιας και χρονισμού, αλλά και η πόλη-φάντασμα του Last Picture Show, με τον Πίτερ Μπογκντάνοβιτς να καταγράφει μελαγχολικά ένα τέλος εποχής, αλλά και μια ακόμα μεγάλη στιγμή του επονομαζόμενου «New Hollywood».
