Avatar: Φωτιά και Στάχτη
Μόλις τρία χρόνια μετά το δεύτερο μέρος, ο Τζέιμς Κάμερον επιστρέφει στον πλανήτη της Πανδώρας για μια περαιτέρω εξερεύνηση της χλωρίδας και της πανίδας του. Το ψηφιακό περιβάλλον είναι και πάλι λεπτοδουλεμένο, το θέαμα παραμένει εντυπωσιακό, οι χαρακτήρες έχουν αυξημένες ορμόνες, ο θόρυβος ανεβαίνει ελαφρώς και, στην απίθανη περίπτωση που τα ταμεία δεν αναστενάξουν και η εποποιία σταματήσει εδώ, στο φινάλε αφήνεται η εντύπωση ενός τέλους. Συνεπώς, όσοι διστάζουν να το δοκιμάσουν, νομίζοντας ότι θα παρακολουθήσουν απλώς ένα κινηματογραφικό «επεισόδιο» που κλείνει με cliffhanger, μπορούν να μείνουν ήσυχοι. (Από 18/12)
Η αγγελία
Διασκευάζοντας το ευπώλητο και ευκολοδιάβαστο βιβλίο της Φρίντα ΜακΦέιντεν, ο Πολ Φάιγκ επιχειρεί μια αναδρομή στα ερωτικά θρίλερ των ’90s, βγαίνει κερδισμένος από την παρουσία των Αμάντα Σέιφριντ και Σίντνεϊ Σουίνι, αμπαλάρει τις ελκυστικές εικόνες με ποπ tracklist και ενστερνίζεται το camp στοιχείο της ίντριγκας. Oι κριτικές μάλλον θα είναι εχθρικές, μα οι θεατές θα περάσουν καλά – όπως συνέβαινε και παλιότερα με τους αντίστοιχους εκπροσώπους του σινεμά αναφοράς της ταινίας. (Από 18/12)
Father Mother Sister Brother
Τρεις ιστορίες, τρεις επισκέψεις, τρεις οικογένειες, με τις διαφορές τους και τις ομοιότητές τους, τις οποίες εντοπίζει και αναδεικνύει ο καλός μας Τζιμ Τζάρμους, κερδίζοντας τον Χρυσό Λέοντα στο περασμένο Φεστιβάλ Βενετίας. Η καλύτερη εμφάνιση του Τομ Γουέιτς στον κινηματογράφο, κανονική μεταμόρφωση από την Κέιτ Μπλάνσετ και μια κατακλείδα σημαντική εντός της τζαρμουσικής φιλμογραφίας: ένας δημιουργός που, μεταξύ άλλων, στήριξε την καριέρα του στον φετιχισμό με τα αντικείμενα τα κλειδώνει όλα σε μια αποθήκη και τα αφήνει πίσω του. (Από 25/12)
Καποδίστριας
Αλίμονο, αξίζει να έχει και το συντηρητικό κοινό τις ταινίες του, αλλά καλό θα ήταν να είναι και καλές ταινίες. Υπόδειγμα λαϊκίστικου σινεμά, το οποίο, σε αντιδιαστολή με το λαϊκό, που φέρει πάντα το στοιχείο της αυτοκριτικής, χαϊδεύει τα αυτιά του θεατή του, το φιλμ του Γιάννη Σμαραγδή στηρίζεται σε ένα σενάριο που αφήνει το δράμα εκτός κάδρου. Αντ’ αυτού, απλώς παραθέτει γεγονότα, σαν καταχώριση στη Wikipedia, εκθειάζοντας επανειλημμένα και διά στόματος των χαρακτήρων το μεγαλείο του βιογραφούμενου και μεριμνώντας να συνδέσει όλα του τα κατορθώματα με την ευλογία της Μεγαλόχαρης. Ένα κοινό που σπάνια βλέπει σινεμά ίσως βρει αρετές στο θέαμα, ένα άλλο ίσως το προσεγγίσει ως «ένοχη απόλαυση». (Από 25/12)
Vie Privée
Είχε κάνει ένα γαλλόφωνο πέρασμα από τους «Ατέλειωτους Αρραβώνες», νεότερη είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου την προώθηση του «Ταξιτζή» στην Κρουαζέτ στους απανταχού δημοσιογράφους, όπως μάθαμε από το ντοκιμαντέρ «Mr. Scorsese», εδώ, όμως, η Τζόντι Φόστερ αποκτά τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στα γαλλικά. Πρόκειται για πρωταγωνιστική εμφάνιση περιωπής, σε ένα ελαφρύ whodunit που (παρ)εκτρέπεται αδικαιολόγητα σε ψυχαναλυτικές ατραπούς, μα διαθέτει τα στοιχειώδη για να ικανοποιήσει το κοινό του και, κυρίως, την Τζόντι Φόστερ. Αν η ηθοποιός πάρει τη «γαλλική» της καριέρα σοβαρά, η Ιζαμπέλ Ιπέρ θα πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί. (Από 01/01)
Aνακόντα
Χτυπημένο αλύπητα από την κριτική, φορτωμένο με τη ρετσινιά των «Χρυσών Βατόμουρων», όταν ο Τύπος έδινε σημασία σε αυτά τα φαιδρά (ας τα πούμε) βραβεία, το «Anaconda» είναι μια κακή ταινία που απλώς γαργαλάει το υπογάστριο της νοσταλγίας όσων το πέτυχαν ως παιδιά. Εκεί στηρίζονται οι δημιουργοί αυτής της νέας ταινίας, η οποία καταφεύγει σε ένα μεταμοντέρνο twist που θέλει 40άρηδες να επιχειρούν low-budget ριμέικ της πρωτότυπης ταινίας και να μπλέκουν σε περιπέτεια με ένα πραγματικό ανακόντα. Αντικειμενικά μιλώντας, πρόκειται για μια ανώτερη δημιουργία από τον προκάτοχό της. (Από 01/01)
Σπασμένη Φλέβα
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη έχει ξεπεράσει ήδη τα 100.000 εισιτήρια, χάρη στο θετικότατο word of mouth. Διόλου μικρό κατόρθωμα για μια δημιουργία με κεντρικό ήρωα έναν αρνητικό χαρακτήρα που χρωστάει παντού, αλλά συμπεριφέρεται σαν να του χρωστούν όλοι. Mετά το σπαρταριστό κωμικό διάλειμμα της «Μπαλάντας της τρύπιας καρδιάς», ο Οικονομίδης επιστρέφει στον ρεαλισμό, περνά από την εργατική τάξη στη μεσαία και, χάρη σε ένα καλογραμμένο σενάριο που τροποποιεί ευρηματικά μοτίβα και συμβάσεις του αρχαιοελληνικού δράματος, συστήνει το πρότυπο της νεοελληνικής τραγωδίας. (Παίζεται ακόμα)
Τα κάλαντα των Χριστουγέννων
Ναι, πέρα από την ελληνική γλώσσα και τη μεταφορά της δράσης στην Ήπειρο, η ελληνική διασκευή του έργου του Ντίκενς δεν φέρνει κάτι πραγματικά δικό της στον κανόνα των (δεκάδων) κινηματογραφικών διασκευών της γνώριμης νουβέλας. Αποτελεί, όμως, μια αξιοπρεπή μεταφορά της αρχετυπικής χριστουγεννιάτικης ιστορίας, και, με δεδομένο πως η ζήτηση του ελληνικού κοινού για στρωτό, εύληπτο αφηγηματικό σινεμά μένει ανικανοποίητη από την εγχώρια παραγωγή, δεν είναι να απορείς που το κοινό συρρέει στις αίθουσες στις οποίες παίζεται. Πιστεύουμε ότι θα αυξηθούν οι ελληνικές χριστουγεννιάτικες παραγωγές το επόμενο διάστημα. (Παίζεται ακόμα)
Καμία άλλη επιλογή
Ο σκηνοθέτης του «Oldboy» και του «Handmaiden» Παρκ Τσαν-Γουκ διασκευάζει το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά, υπερτονίζει το στοιχείο του μαύρου χιούμορ, προσθέτει διαλεκτική και, μαζί της, ακόμα έναν αξιόλογο τίτλο στην εκλεκτή φιλμογραφία του. Αξέχαστα ειρωνικό φινάλε, με τη «θέση στον ήλιο» να ταυτίζεται με εκείνη σε ένα ατέρμονο μποτιλιάρισμα και τον νικητή να φαντασιώνεται πως διαφεντεύει τις μηχανές, ενώ, στην πραγματικότητα, τον «καταπίνουν», σε μια σαρδόνια παραλλαγή της διασημότερης σκηνής των «Μοντέρνων Καιρών» του Τσάπλιν. (Παίζεται ακόμα)
Συναισθηματική αξία
Σε μία από τις ωραιότερες ταινίες της χρονιάς, που δύσκολα θα φύγει άνευ βραβείων από την επερχόμενη οσκαρική απονομή, ο Γιοακίμ Τρίερ, δημιουργός του «Worst person in the world» και της «Thelma», δεν εξυμνεί μόνο την ιαματική λειτουργία της τέχνης αλλά ξαναγράφει την κινηματογραφική ιστορία, στήνοντας μπεργκμανικά την τεταμένη σχέση πατέρα και κόρης, για να δώσει στους μπεργκμανικούς ήρωες εκείνη τη συμφιλίωση και την ευτυχή κατάληξη που ο σπουδαίους Σουηδός δημιουργός τούς στέρησε. Ευλογημένο με μια τελική σκηνή ανεκτίμητης «συναισθηματικής αξίας». (Παίζεται ακόμα)
Το άρθρο δημοσιεύηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
