Ο Στινγκ δεν μιλά για την τοξική αρρενωπότητα σαν να βρίσκεται σε πάνελ κοινωνιολογίας. Μιλά για άνδρες που κάποτε έχτιζαν πλοία και μπορούσαν να δείξουν με το χέρι τους κάτι τεράστιο και να πουν: «Αυτό το έφτιαξα εγώ».
Σε συνέντευξή του στον Guardian, με αφορμή την επιστροφή του μιούζικαλ The Last Ship στο West End, ο Βρετανός μουσικός συνέδεσε τη σύγχρονη ανδρική κρίση με την απώλεια της χειρωνακτικής εργασίας. Όχι νοσταλγώντας αθώα τα ναυπηγεία, ούτε εξιδανικεύοντας έναν κόσμο σκληρό, επικίνδυνο και γεμάτο τοξικά υλικά, αλλά κοιτάζοντας τι χάθηκε μαζί με αυτά: η αίσθηση ότι το σώμα, η δύναμη και τα χέρια είχαν ακόμη έναν σκοπό.
«Δουλεύω με τα χέρια μου κάθε μέρα ως μουσικός και είμαι τυχερός», είπε. «Είναι σπάνιο πράγμα για τους σύγχρονους άνδρες να χρησιμοποιούν πραγματικά τα χέρια τους και τη δύναμή τους για να κάνουν κάτι. Κάτι έχουμε χάσει εκεί».
Αυτό το «κάτι» είναι ο πραγματικός πυρήνας της συζήτησης. Για τον Στινγκ, η αποβιομηχάνιση δεν σήμαινε μόνο χαμένες δουλειές. Σήμαινε και χαμένες μορφές ταυτότητας, χαμένες κοινότητες, χαμένη τοπική περηφάνια. Μια ολόκληρη ανδρική ενέργεια έμεινε χωρίς κατεύθυνση και ίσως, λέει, εκεί να βρίσκεται ένα μέρος της σημερινής κοινωνικής τοξικότητας.
«Δεν έχω απαντήσεις», είπε, αλλά πρόσθεσε ότι η τοξικότητα στην κοινωνία μπορεί να συνδέεται με το ότι οι άνδρες έχουν χάσει μια κατεύθυνση για την ενέργεια και τη δύναμή τους. «Είναι σπάνιο πια να χρειάζεται να τη χρησιμοποιήσουμε», ανέφερε.
Το The Last Ship, που έκανε πρεμιέρα στο Σικάγο το 2014 πριν ανέβει στο Broadway, είναι εμπνευσμένο από τον κόσμο των ναυπηγείων στο Γουόλσεντ, όπου μεγάλωσε ο Στινγκ. Το μιούζικαλ αφηγείται την κρίση μιας εργατικής κοινότητας τη στιγμή που το ναυπηγείο της κλείνει και μαζί του μοιάζει να χάνεται μια ολόκληρη γλώσσα ανδρικής ταυτότητας, εργασίας και αξιοπρέπειας.
Ο Στινγκ είπε ότι το κλείσιμο των ναυπηγείων και η αποβιομηχάνιση σημάδεψαν τη βόρεια Αγγλία, κατηγορώντας διαδοχικές κυβερνήσεις ότι εγκατέλειψαν τις εργατικές περιοχές. Όπως ανέφερε, ο πλούτος της Βρετανίας χτίστηκε στα ανθρακωρυχεία, στις χαλυβουργίες, στα υφαντουργεία και στα ναυπηγεία, πριν αυτές οι δεξιότητες πεταχτούν «στον σκουπιδότοπο» για το όραμα της Θάτσερ περί οικονομίας των υπηρεσιών.
Ο ίδιος, πάντως, επιμένει ότι δεν θέλει να ωραιοποιήσει τη ζωή στα ναυπηγεία. «Είμαι ο άνθρωπος που δεν ήθελε να δουλέψει εκεί, και για καλό λόγο», είπε, περιγράφοντας έναν χώρο επικίνδυνο, σκληρό, γεμάτο αμίαντο και τοξικά υλικά. Αυτό που νοσταλγεί δεν είναι οι συνθήκες εργασίας, αλλά η αίσθηση κοινότητας που υπήρχε γύρω από αυτές.
«Η δουλειά ήταν απαίσια, επικίνδυνη και δύσκολη», είπε. «Αλλά αυτοί οι άνδρες μπορούσαν να κοιτάξουν πίσω και να πουν: “Αυτό το έχτισα εγώ”. Η τοπική περηφάνια ήταν τεράστια».
Το The Last Ship επιστρέφει στο Theatre Royal Drury Lane του Λονδίνου από τις 22 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Οκτωβρίου, με τον ίδιο τον Στινγκ στη σκηνή. Ο μουσικός παραδέχεται ότι διάλεξε τον δύσκολο δρόμο, γράφοντας ένα πρωτότυπο μιούζικαλ αντί να βασιστεί σε μια ήδη γνωστή ιστορία ή να φτιάξει ένα jukebox musical με δικά του τραγούδια.
«Αυτές είναι οι εύκολες διαδρομές», είπε. «Εγώ διάλεξα την πιο δύσκολη και έχω απολαύσει κάθε λεπτό της».
Με στοιχεία από Guardian.
