Οι αναγνώστες εξάντλησαν μέσα σε δύο ώρες το βιβλίο του Χρήστου Βακαλόπουλου (1956-1993) «Γραμμή του οριζόντος» που ήταν και πάλι διαθέσιμο – σε περιορισμένο όμως αριθμό αντιτύπων.
Τη «Γραμμή του ορίζοντος» που εκδόθηκε το 1991, επανασύστησε σε μια νέα γενιά αναγνωστών η ομώνυμη και βασισμένη σε αυτό θεατρική παράσταση του Εθνικού: Οι θεατές που παρακολούθησαν το έργο στο σανίδι, το αναζήτησαν στη συνέχεια στα ράφια των βιβλιοπωλείων, εμπνευσμένοι τόσο από το ίδιο το βιβλίο όσο και από τη ζωή του δημιουργού του, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 37 ετών - αφού πρόλαβε όμως να δημιουργήσει λογοτεχνία που διαρκεί στον χρόνο. Δυστυχώς, όμως, μόνο οι λίγοι τυχεροί μπόρεσαν να αποκτήσουν τώρα τη «Γραμμή του ορίζοντος» – με τις μαρτυρίες να αναφέρουν πως τα αντίτυπα αγοράζονταν «δύο – δύο», για να προσφερθούν και ως δώρα σε αγαπημένους.
Πληροφορίες αναφέρουν πως το τελευταίο διάστημα, το συγκεκριμένο βιβλίο στο διαδίκτυο πωλείται έως και για 150 ευρώ – καθώς η ζήτηση είναι τεράστια.
Ο εκδοτικός οίκος Εστία επανέκδωσε μόλις 1000 αντίτυπα, που εξαντλήθηκαν αμέσως. Τη Δευτέρα ανακοινώθηκε πως τα εξαντλημένα βιβλία του Χρήστου Βακαλόπουλου πρόκειται να ανατυπωθούν και πως το γεγονός πως κάτι τέτοιο δεν γινόταν εδώ και χρόνια οφείλεται σε διαδικαστικά και γραφειοκρατικά ζητήματα νομικής φύσεως, όπως δήλωσε σχετικά η εκδότρια Εύα Καραϊτίδη στην «Καθημερινή».
Το Εθνικό Θέατρο ανέβασε τη «Γραμμή του ορίζοντος», το τελευταίο έργο του συγγραφέα - εκτός από αυτό όμως, έργα του Βακαλόπουλου όπως οι «Πτυχιούχοι», η «Υπόθεση μπεστ-σέλερ», οι «Νέες αθηναϊκές ιστορίες», καθώς και οι συλλογές δοκιμίων «Η ονειρική υφή της πραγματικότητας» (επιμ. Κώστας Λιβιεράτος) και «Από το χάος στο χαρτί» (επιμ. Νίκος Δ. Τριανταφυλλόπουλος), καταγράφουν σημαντική, αυξανόμενη ζήτηση.
Γραμμή του ορίζοντος: Η υπόθεση του βιβλίου
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του Χρήστου Βακαλόπουλου, γράφει για τη «Γραμμή του ορίζοντος»: Η ταυτότητά της γράφει Ρέα Φραντζή, ελαφρά ντυμένη, έχει μερικά λεφτά, κάθεται με την πλάτη ακουμπισμένη στον απέναντι τοίχο του μικρού μαγέρικου, στην πλατεία του Άνω Κάμπου, απέναντι από την άσπρη εκκλησία, χιλιάδες χρόνια μετά την Αποκάλυψη, εννιακόσια χρόνια από τότε που ο μοναχός Χριστόδουλος έχτισε ένα μοναστήρι εκεί που ήταν ο ναός της Αρτέμιδος, τρεις μέρες από τότε που χώρισε με τον άντρα της. η άσπρη εκκλησία τρυπάει τον γαλάζιο ουρανό, για πρώτη φορά βλέπει ζωντανή μπροστά στα μάτια της την ελληνική σημαία. Κάτω από τη σημαία παρελαύνει πάνοπλος ο ξανθός κόσμος, πηγαίνει να ψηθεί, πηγαίνει για μπάνιο τρέχει να ξεκουραστεί. Κανείς δεν προσέχει τη σημαία που στέκει αόρατη, μόνο μια γυναίκα που μόλις χώρισε είναι σε θέση να την αντιληφθεί, βγάζει τα μαύρα γυαλιά και ο ήλιος την τυφλώνει. [...]
Το Εθνικό Θέατρο αναφέρει για το έργο, οι παραστάσεις του οποίου ολοκληρώθηκαν: «Με τη Γραμμή του ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου σε σκηνοθεσία του αριστούχου του τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, Γιώργου Παύλου κλείνει ο φετινός κύκλος των παραγωγών στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών.
«Μια ιστορία φυγής» χαρακτήριζε ο πρόωρα χαμένος συγγραφέας (αλλά και κριτικός, δοκιμιογράφος, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός) το εν πολλοίς βιωματικό και ίσως ωριμότερο έργο του. Μια 32χρονη γυναίκα, η Ρέα Φραντζή, βρίσκεται σε μια μεταιχμιακή στιγμή της ζωής της: έχει μόλις χωρίσει –χωρίς να ξέρει γιατί– και καταφεύγει στην Πάτμο, στο μυσταγωγικό νησί της Αποκάλυψης, όπου καταδύεται σε έναν επώδυνο απολογισμό ζωής. Η αναδρομή της δεν είναι μόνο μια καταμέτρηση προσωπικών απωλειών, αλλά και ένας αποχαιρετισμός σε μια γενιά που συνθηκολόγησε, μια Αθήνα που χάθηκε ανάμεσα στους συρμούς, μια Ελλάδα που απορροφήθηκε από τον υλισμό, μια κοινωνία που παρέδωσε την ταυτότητά της στην επίφαση.
Η Γραμμή του oρίζοντος γράφτηκε το 1991 σε μία γλώσσα αφοριστική και αφοπλιστική, γεμάτη ολοζώντανες εικόνες και υποβλητική σιωπή, με έντονη χρήση ποιητικής ειρωνείας και επαναλήψεων, με υπονομευτικό χιούμορ και ιδιότυπο ρυθμό. Είναι ένα έργο που βρίθει από προφητικές ενοράσεις, εντυπωσιάζει με τη σκληρή αλήθεια του, μιλάει για το σήμερα όπως λίγα τωρινά, και δεν διστάζει να φέρει όλους ενώπιον των ευθυνών μας για την ύψωση του τόπου μας σε μια φαντασιακή χώρα, όπου όλοι θέλουν να ζήσουν…»
