Παρά τις δεκάδες μελέτες που έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια, τα Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας και τις φιλόδοξες εξαγγελίες για ποδηλατοδρόμους, η πρωτεύουσα εξακολουθεί να μη διαθέτει ένα συνεκτικό και ασφαλές δίκτυο που να μπορεί να υποστηρίξει την καθημερινή μετακίνηση.
Τι φταίει τελικά; Η γραφειοκρατία, η πολιτική απροθυμία ή η ίδια η φιλοσοφία του σχεδιασμού της πόλης; Για ποιους λόγους ώριμα έργα, όπως ο μητροπολιτικός άξονας Κηφισιά-Γκάζι-Φαληρικός Όρμος, παραμένουν στα χαρτιά;
Πρέπει, άραγε, η προτεραιότητα να δοθεί στα υπερτοπικά δίκτυα που συνδέουν μεγάλους άξονες της πόλης ή στις μετακινήσεις στις γειτονιές, όπως προτείνει το νέο σχέδιο ποδηλατοδρόμων σε περιοχές όπως η Κυψέλη, τα Εξάρχεια, τα Σεπόλια και τα Πετράλωνα; Γιατί ένας ποδηλατόδρομος πρέπει να είναι συνεχής, ασφαλής και συνδεδεμένος με μέσα σταθερής τροχιάς και βασικούς προορισμούς, ώστε να αποκτήσει πραγματική λειτουργικότητα;
