Πέθανε σε ηλικία 87 ετών η ηθοποιός Κλαούντια Καρντινάλε.
Η Καρντινάλε, είδωλο του κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, πέθανε το βράδυ της Τρίτης «περιτριγυρισμένη από τα παιδιά της» στο Νεμούρ, κοντά στο Παρίσι, όπου διέμενε, όπως ανακοίνωσε το βράδυ ο ατζέντης της.
Η Κλωντ Ζοζεφίν Ροζ Καρντινάλε, όπως ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό της, είχε παίξει σε περισσότερες από 150 ταινίες και τη δεκαετία 1960-1970 ήταν από τις σημαντικότερες σταρ του ιταλικού κινηματογράφου.Γεννημένη στην Τύνιδα στις 15 Απριλίου 1938, η Κλαούντια Καρντινάλε συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς, μεταξύ των οποίων οι Λουκίνο Βισκόντι, Φεντερίκο Φελίνι, Ρίτσαρντ Μπρουκς, Ανρί Βερνέιγ και Σέρτζιο Λεόνε.
«Μας αφήνει την κληρονομιά μιας ελεύθερης και εμπνευσμένης γυναίκας, τόσο στην προσωπική της πορεία όσο και στην καλλιτεχνική της καριέρα», δήλωσε ο ατζέντης της, Λοράν Σαβρί.
Η πρώτη της ιταλική ταινία ήταν η πολύ επιτυχημένη κωμωδία «Ο κλέψας του κλέψαντος». Αν και ο ρόλος της δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλος, η φωτογένειά της την έκανε αμέσως γνωστή και αναγνωρίσιμη. Ακολουθούν άλλες δυο ταινίες, στις οποίες εργάστηκε κρύβοντας από όλους την εγκυμοσύνη της.
Η ψυχολογική της κατάσταση τότε δεν ήταν καθόλου καλή, είχε πάθει κατάθλιψη και κατατρυχόταν από βασανιστικές σκέψεις αυτοκτονίας. Όταν πλέον είχε φτάσει στον έβδομο μήνα της, πήγε στον παραγωγό για να ζητήσει διακοπή του συμβολαίου της. Ο Κριστάλντι μαντεύει το πρόβλημα και αποφασίζει να τη στηρίξει. Την βοήθησε να αντιμετωπίσει την οικογένειά της (που ακόμη δεν γνωρίζει τίποτα για το θέμα) και την έστειλε στο Λονδίνο για να γεννήσει μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του ιταλικού Τύπου.
Όμως ο Κριστάλντι θα της επιβάλει να συνεχίσει να κρατά κρυφή την ύπαρξη του παιδιού που θα γεννηθεί για να μην καταρρεύσει η εικόνα που είχε το κοινό γι’ αυτήν, η εικόνα μιας δροσερής και αγνής ενζενί. Η Καρντινάλε κράτησε το μυστικό της για 7 ολόκληρα χρόνια και ο γιος της ο Πάτρικ μεγάλωσε με την οικογένειά της και αναφερόταν σαν ο μικρός της αδελφός. Ούτε στον ίδιον δεν της επέτρεψαν να αποκαλύψει την πραγματική τους σχέση. Όταν μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα δημοσίευσε την αλήθεια, η Καρντινάλε ένιωσε απελευθερωμένη και διηγήθηκε τα πάντα σε μια συνέντευξη στον δημοσιογράφο Έντσο Μπιάτζι.
Άρχισε να γυρίζει τη μία ταινία μετά την άλλη. Η στρατηγική του Κριστάλντι, για να την καθιερώσει, ήταν να την βάζει να παίζει μικρούς ρόλους αλλά σε ταινίες σπουδαίων σκηνοθετών, οι οποίοι γίνονται σιγά σιγά οι δάσκαλοί της στην υποκριτική. Από το 1960 μέχρι το 1963 παίζει σε 10 ταινίες.
Το 1963 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για την καριέρα της. Συναργάστηκε με δυο από τους σπουδαιότερους Ιταλούς σκηνοθέτες: με τον Λουκίνο Βισκόντι στην ταινία «Ο γατόπαρδος» και με τον Φεντερίκο Φελίνι στην ταινία 8½. Η φωνή της θ’ ακουστεί για πρώτη φορά στην ταινία του Φελίνι. Θα είναι ο πρώτος σκηνοθέτης που δεν θα θελήσει να την ντουμπλάρει.
Το 1963 γύρισε και την πρώτη της αμερικάνικη ταινία, τον «Ροζ πάνθηρα». Ο συμπρωταγωνιστής της Ντέιβιντ Νίβεν, με το εγγλέζικο χιούμορ του, θα της χαρίσει ένα ιδιαίτερα εκκεντρικό κομπλιμέντο: «η πιο όμορφη ιταλική εφεύρεση… μετά τα σπαγκέτι!».
Για 3 χρόνια εργάστηκε μόνιμα στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας σε πολλές ταινίες. Δούλεψε με πολλά διάσημα αστέρια του Χόλιγουντ όπως ο Ροκ Χάτσον, ο Μπαρτ Λάνκαστερ, ο Τόνι Κέρτις, ο Σον Κόνερι, ο Τζον Γουέιν, η Ρίτα Χέιγουορθ κ.ά.
Το 1967 παντρεύτηκε στην Ατλάντα των ΗΠΑ τον παραγωγό Φράνκο Κριστάλντι, ύστερα από επταετή δεσμό. Ο γάμος τους δεν ήταν έγκυρος στην Ιταλία αλλά ο Κριστάλντι αποφασίζει και υιοθετεί τον γιο της Πάτρικ. Η Καρντινάλε ένιωθε ότι του χρωστάει ευγνωμοσύνη για την καριέρα της αλλά κυρίως γιατί την είχε βοηθήσει με την εγκυμοσύνη της αλλά αισθανόταν ότι ο δεσμός τους και στη συνέχεια ο γάμος τους ήταν μια προσπάθεια από την πλευρά του να την κρατάει βασανιστικά δέσμια της εταιρείας παραγωγής του.
Στις αρχές της δεκαετίας επέστρεψε στην Ιταλία, όπου έλαβε μέρος σε αρκετές ευρωπαϊκές παραγωγές. Η ταινία που καθόρισε την μετέπειτα πορεία της έρχεται το 1973-4. Ήταν η ταινία «Αίμα στην κόψη του ξυραφιού» με σκηνοθέτη τον Πασκουάλε Σκουιτιέρι. Η Καρντινάλε γοητεύτηκε από τον αντικομφορμιστή ναπολετάνο σκηνοθέτη.
Το 1975 εγκατέλειψε τον Κριστάλντι ο οποίος την εκδικήθηκε όσο μπορούσε, παρακινώντας πολλούς σκηνοθέτες να μην εργαστούν μαζί της και για περίπου 2 χρόνια η καριέρα της πέρασε κρίση. Γύρισε αρκετές ταινίες με τον Σκουιτιέρι και το 1979 απέκτησε μια κόρη μαζί του. Η σχέση τους κράτησε μέχρι το 1999.
Συμμετείχε σε πολλές ιταλικές ταινίες αλλά και σε αρκετές σημαντικές διεθνείς παραγωγές όπως το Φιτζκαράλντο του Βέρνερ Χέρτζογκ. Αυξήθηκαν οι συμμετοχές της σε γαλλόφωνες ταινίες και τελικά το 1989 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου ένιωθε περισσότερο άνετα λόγω της γλώσσας. Το 1993 της απονεμήθηκε ο Χρυσός Λέων για το σύνολο της καριέρας της στο Φεστιβάλ της Βενετίας.
Από το 1977 και μετά συμμετείχε σε περισσότερες από 10 διεθνείς παραγωγές για την τηλεόραση. Σημαντικότερες ήταν 2 μίνι σειρές «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» του Φράνκο Τζεφιρέλι (1977) και η Γαλλική επανάσταση (1989).
Το 2002 της απονεμήθηκε η Χρυσή Άρκτος για το σύνολο της καριέρας της στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Δεν είχε ποτέ τολμήσει να παίξει στο θέατρο γιατί θεωρούσε πάντα ότι η φωνή της δεν θα είχε την κατάλληλη απήχηση σε ζωντανό ακροατήριο. Τελικά το 2000 πείθεται να παίξει στη Βενετσιάνα που ανεβαίνει σε θέατρο του Παρισιού.
Ακολούθησε μια τουρνέ στην Ιταλία το 2002/2003 με έργο του Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Σκουιτιέρι. Το 2005 συμμετείχε σε ανέβασμα του Γλυκού πουλιού της νιότης και τον επόμενο χρόνο του Γυάλινου κόσμου του Τένεσι Ουίλιαμς.
Το 2011 την τίμησαν με τη Χρυσή Λεοπάρδαλη για τη συνολική της καριέρα στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Είχε παρασημοφορηθεί 2 φορές (1995 και 2002) από την Ιταλική Δημοκρατία για την προσφορά της στην 7η Τέχνη και είχε τιμηθεί με το παράσημο του Ιππότη και του Αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής από την Γαλλική Δημοκρατία.
Από το 2000 ήταν Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNESCO για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών.
