Ο Κρίστοφερ Νόλαν λέει ότι με το The Odyssey προσπάθησε να φτιάξει «την πιο ακραία εκδοχή μιας ιστορίας» που μπορούσε. Και επειδή η ιστορία αυτή είναι η Οδύσσεια, το στοίχημα γίνεται αμέσως μεγαλύτερο: Όμηρος, IMAX, Δούρειος Ίππος, πλοίο του Οδυσσέα, 91 ημέρες γυρισμάτων σε πέντε χώρες και δύο εκατομμύρια πόδια φιλμ.
Μιλώντας στο 60 Minutes, ο Νόλαν περιέγραψε τη νέα του ταινία ως τη μεγαλύτερη παραγωγική πρόκληση της καριέρας του. Το The Odyssey είναι η πρώτη κινηματογραφική κυκλοφορία που έχει γυριστεί εξ ολοκλήρου με κάμερες IMAX φιλμ, με γυρίσματα σε Ελλάδα, Ισλανδία, Μαρόκο, Ιταλία και Σκωτία.
«Όταν ανέλαβα την Οδύσσεια, το θέμα έγινε η κλίμακα», είπε ο σκηνοθέτης. «Έπρεπε να είναι η μεγαλύτερη ταινία που έχουμε κάνει. Έπρεπε να είναι δύσκολη για όλους μας, γιατί αυτή είναι η φύση της ιστορίας».
Ο Νόλαν εξήγησε ότι όταν γράφει μια ταινία, προσπαθεί να τη φανταστεί σαν θεατής, σαν κάποιος που βιώνει την ιστορία από μέσα. Στην περίπτωση της Οδύσσειας, αυτό σημαίνει να βάλει το κοινό «μέσα στο άλογο» και «στο κατάστρωμα του πλοίου του Οδυσσέα».
Δεν θέλει, όπως είπε, να κοιτάζει τους χαρακτήρες «από τα 30.000 πόδια», αλλά να βρίσκεται μέσα στον αγώνα και στον λαβύρινθο μαζί τους. Θέλει ο θεατής να νιώσει πώς μυρίζει ένας τόπος, πώς είναι να ζεις μέσα σε αυτόν, πώς είναι να διασχίζεις έναν κόσμο αντί απλώς να τον παρακολουθείς από μακριά.
Η Οδύσσεια είναι η 13η ταινία του Νόλαν σε 28 χρόνια και η πρώτη του μετά το Oppenheimer, που κέρδισε επτά Όσκαρ, ανάμεσά τους καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Αυτή τη φορά, ο σκηνοθέτης στρέφεται σε ένα από τα παλαιότερα και πιο αναγνωρίσιμα κείμενα της δυτικής λογοτεχνίας, επιχειρώντας να το μετατρέψει σε ένα τεράστιο κινηματογραφικό γεγονός.
Ο Ματ Ντέιμον, που πρωταγωνιστεί στην ταινία και συνεργάζεται για τρίτη φορά με τον Νόλαν μετά το Interstellar και το Oppenheimer, είπε ότι το The Odyssey ήταν «η πιο δύσκολη ταινία» που έχει κάνει. Θυμήθηκε μάλιστα ότι ο Νόλαν τον είχε προειδοποιήσει από την πρώτη τους συνάντηση: «Αυτή η ταινία θα είναι δύσκολη». Όταν ο Ντέιμον αντέδρασε σαν να το περίμενε, ο σκηνοθέτης επέμεινε: «Όχι, αυτή η ταινία θα είναι πραγματικά δύσκολη».
Ο Νόλαν έχει χτίσει μεγάλο μέρος της δημόσιας μυθολογίας του πάνω σε αυτή την επιμονή στο δύσκολο: πρακτικά γυρίσματα, φιλμ αντί για ψηφιακή ευκολία, τεράστιες κάμερες, πραγματικές κατασκευές, blockbuster που θέλουν να μοιάζουν με χειροποίητα κινηματογραφικά μηχανήματα. Για το Tenet αγόρασε ένα Boeing 747 και έχτισε ένα υπόστεγο για να το ρίξει πάνω του. Για το The Dark Knight κατέρρευσε πραγματικό κτίριο.
Στο The Odyssey, όμως, αυτή η εμμονή συναντά κάτι πολύ παλαιότερο από το ίδιο το Χόλιγουντ. Η ιστορία του Οδυσσέα, του νόστου, της περιπλάνησης, των τεράτων, της καθυστέρησης και της επιστροφής γίνεται στα χέρια του Νόλαν μια ταινία που δεν θέλει απλώς να αφηγηθεί τον μύθο, αλλά να τον κάνει εμπειρία.
Στο ίδιο αφιέρωμα, ο Νόλαν λέει ότι αντιμετωπίζει κάθε ταινία σαν να ήταν η τελευταία του. Για την Οδύσσεια, αυτή η φράση ακούγεται λιγότερο σαν γενική καλλιτεχνική δήλωση και περισσότερο σαν εξήγηση της υπερβολής: αν είναι να μεταφέρεις τον Όμηρο στο σημερινό σινεμά, το κάνεις σαν να μην υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.
