Το πρόσφατο περιστατικό στο Μουσείο του Λούβρου ξαναέφερε στο προσκήνιο το φαντασιακό των λογοτεχνών και σεναριογράφων: από τον Αρσέν Λουπέν του Maurice Leblanc μέχρι σύγχρονες σειρές και ταινίες, ο Λούβρος και οι θησαυροί του είναι συχνά αντικείμενο μυθοπλαστικών σχεδίων λεηλασίας.
Η τηλεοπτική σειρά «Lupin» (Netflix) τοποθετεί στο επίκεντρο ένα πολύτιμο κολιέ της Αντουανέττας, με τον ήρωα Assane Diop (Omar Sy) να προσλαμβάνεται ως καθαριστής για να προσεγγίσει τη συλλογή. Ο λογοτεχνικός χαρακτήρας του Arsène Lupin, δημιούργημα του Maurice Leblanc, έχει από τον 20ό αιώνα τροφοδοτήσει την εικόνα του «ευγενή κλέφτη» που κινείται στα σαλόνια των μουσείων.
Στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, από το «On a volé la Joconde» (1966) έως το παγκόσμιο φαινόμενο «Da Vinci Code» του Dan Brown, ο Λούβρος εμφανίζεται συχνά ως σκηνικό εγκλήματος, μυστήριου ή συνωμοσίας. Ο Γάλλος συγγραφέας Dan Franck, στο «Le vol de la Joconde» (2019), φαντάζεται το κλέψιμο με φόντο το καλλιτεχνικό Παρίσι της εποχής.
Σειρές όπως το «Cat’s Eyes» αξιοποιούν το μουσείο ως χώρο μυστηρίου χωρίς όμως να αποκαλύπτουν ή να μιμούνται τα πραγματικά συστήματα ασφαλείας. Κατά τη διάρκεια γυρισμάτων συνεργάτες του Λούβρου φροντίζουν να μην αποκαλύπτονται οι πραγματικές διατάξεις προστασίας. Η υπεύθυνη ανάπτυξης φανταστικών σεναρίων του μουσείου έχει επισημάνει ότι οι παραγωγές συμφωνούν σε τεχνητούς μηχανισμούς (εικονικά CCTV, ειδικά σκηνοθετικά τεχνάσματα) ώστε να σεβαστούν τη λειτουργία και την ασφάλεια του ιδρύματος.
Η λογοτεχνική παράδοση και η πραγματικότητα
Η φαντασία γύρω από κλοπές στον Λούβρο τροφοδοτείται και από ιστορικά επεισόδια. Η κλοπή της Μόνα Λίζα το 1911, η οποία αποκαταστάθηκε δύο χρόνια αργότερα, έδωσε έμπνευση σε λογοτεχνικά και κινηματογραφικά σενάρια. Η μυθοπλασία, έτσι, δεν απλώς αναπαράγει φόβους αλλά διαμορφώνει και την κοινή εικόνα για το μουσείο: από το ρομαντισμό του «ευγενούς διαρρήκτη» έως το σύγχρονο θρίλερ με οργανωμένα «κομάντα».
Παρά τη γοητεία του δράματος, παράγοντες του Λούβρου και παραγωγοί εξηγούν πως κατά τα γυρίσματα επιδιώκεται να μην αποδοθούν ψευδώς εύκολοι τρόποι πρόσβασης ή να υπονοηθούν κενά ασφαλείας που δεν υπάρχουν. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί «μύθος μέσα σε μύθο» χωρίς να θίγεται η πραγματική λειτουργία και προστασία ενός από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου.
Η πραγματική ληστεία αναδεικνύει τώρα την ευαισθησία του θέματος: ό,τι πριν ήταν υλικό μυθοπλασίας αποκτά νέα διάσταση όταν οι φόβοι για ευπάθειες στη φύλαξη των συλλογών γίνονται πραγματικότητα.
Με πληροφορίες από Le Parisien
