Η Πειραιώς 260 συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια λειτουργίας και ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου Μιχαήλ Μαρμαρινός οργάνωσε μια παρουσίαση-γιορτή του προγράμματος του θεσμού που αυτό το καλοκαίρι, για δύο μήνες, θα αλλάξει το πολιτιστικό τοπίο της Αθήνας παρουσιάζοντας περισσότερες από 50 εκδηλώσεις.
Η Πειραιώς 260, στην οποία επικεντρώθηκε η φετινή παρουσίαση –το πρόγραμμα του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου και του Ηρωδείου έχει ήδη ανακοινωθεί–, λειτουργεί αδιάλειπτα εδώ και δύο δεκαετίες και από το πρόγραμμά της δεν θα μπορούσε να λείπει ένα αφιέρωμα στον άνθρωπο που μεταμόρφωσε τη δομή και την ουσία του Φεστιβάλ, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του από το 2005 έως το 2015, Γιώργο Λούκο. Στις 13 Ιουνίου, λοιπόν, θα προβληθεί το σχετικό ντοκιμαντέρ που ετοίμασε ο Ηλίας Γιαννακάκης.
Πολλές καινούργιες προτάσεις, ένα εντελώς σύγχρονο πεδίο συνάντησης των τεχνών και της τεχνολογίας, νέες δράσεις, θέατρο, περφόρμανς, χορός και μουσικές θα πλημμυρίσουν τον χώρο που αποτελεί σημείο συνάντησης των ανθρώπων που αγαπούν την τέχνη, τους νέους δημιουργούς, τους ανήσυχους καλλιτέχνες, τη σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα, και ανοίγοντας γεωγραφικά, καλλιτεχνικά και υφολογικά τους ορίζοντές του, το Φεστιβάλ έρχεται εξαιρετικά ανανεωμένο για να μας δείξει πολλά καινούργια πράγματα που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο και αξίζει να τα γνωρίσει το ελληνικό κοινό.
Η νέα πρόταση του Φεστιβάλ συστήνεται με τον τίτλο «Έναστρος ουρανός – Έναστρες νύχτες»: πρόκειται για μεταμεσονύκτιες προβολές του εφήμερου της σκηνικής πράξης, έργα που έχουν κινηματογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο, όχι ως απλή τεκμηρίωση αλλά ως αυτόνομες μεταγραφές της σκηνικής εμπειρίας.
Χάινερ Γκαίμπελς, Μπομπ Γουίλσον και Φίλιπ Γκλας
Από τις 29 Μαΐου ως την 1η Ιουνίου ο σπουδαίος δημιουργός του ευρωπαϊκού θεάτρου Χάινερ Γκαίμπελς θα παρουσιάσει μια πολυεπίπεδη σκηνική σύνθεση, το «Σλήμαν III» με αφετηρία τα ημερολόγια του Σλήμαν. Φωνές, περφόρμερ και μουσικοί αλληλεπιδρούν με ένα ετερόκλητο κειμενικό και μουσικό υλικό που περιλαμβάνει ψευδοαρχαϊκές απαγγελίες και αποσπάσματα από την «Ιλιάδα», μέρη από τους «Τρώες» –την όπερα του Εκτόρ Μπερλιόζ–, δημοτικά τραγούδια, ηλεκτρονικά ηχητικά δείγματα και προηχογραφημένα κομμάτια.
Ένα αδιαμφισβήτητο καλλιτεχνικό κατόρθωμα, το «Einstein on the beach» των Ρόμπερτ Γουίλσον και Φίλιπ Γκλας, θα δούμε στις 30 Μαΐου σε συναυλιακή εκδοχή ερμηνευμένη από το μουσικό σύνολο Ictus Ensemble και τη χορωδία Collegium Vocale Gent, με την αφήγηση της Σουζάν Βέγκα, σε μια εκδοχή που αποθεώνει τη μαθηματική ακρίβεια και τις σωματικές υπερβάσεις που απαιτούνται για τη μουσική εκτέλεση του έργου. Το αποτέλεσμα είναι θριαμβευτικό, με τα εμπλεκόμενα μέρη να παραδίδουν έναν υποδειγματικό για τον 21ο αιώνα «Einstein on the beach».
1 & 2 Ιουνίου, το έργο The Child, γραμμένο από την Ιρανή συγγραφέα Ναγκμέ Σαμινί ως ηχηρή δήλωση υπέρ της ειρήνης και της ισότητας, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της γεννημένης στην Τεχεράνη Αφσανέχ Μαχιάν, δημιουργού με σταθερό καλλιτεχνικό προσανατολισμό σε κοινωνικά ζητήματα και στις γυναικείες εμπειρίες.
Στις 6 & 7 Ιουνίου θα δούμε το νέο έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη, GRAUTS. Στο νέο αυτό έργο, το θέμα των «Βακχών» και η διαλεκτική αντιπαράθεση Πενθέα - Διονύσου επανέρχονται με τρόπο λοξό. Ο χρόνος και ο τόπος του έργου είναι το πλατό μιας τηλεοπτικής συνέντευξης την εποχή της εκτόξευσης των διαπλανητικών Βόγιατζερ. Στον απόηχο των πειραματισμών με LSD, ένα σκηνοθετημένο talk show ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο, στην παραίσθηση και στη συναυλία.
Μια νέα γενιά παίρνει τη σκυτάλη
Μια νέα γενιά δημιουργών έρχεται να συστηθεί στο κοινό, ονόματα ίσως δεν τα έχετε ξανακούσει μέσα από μια νέα πρωτοβουλία που ονομάζεται Gen 260 και δίνει φέτος τους πρώτους καρπούς της με ωριαίες παραστάσεις στον χώρο Β.
Στις 5 Ιουνίου η Αλεξία Παραμύθα παρουσιάζει το CARCOMA, βασισμένο στη νουβέλα «Σαράκι» της Λάιλα Μαρτίνεθ. Ακολουθεί στις 6 Ιουνίου ο Γιάννης Διδασκάλου με το «όμικρονγιώτα», στις 7 Ιουνίου ο Άρης Κακλέας διασκευάζει το έργο του Πέτερ Χάντκε «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι» και στις 8 Ιουνίου η Αρίστη Τσέλου σκηνοθετεί το «Πώς κατοικώ». Στις 9 Ιουνίου θα δούμε το «Τούνελ», που βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Φρίντριχ Ντίρενματ σε σκηνοθεσία Πάνου Ηλιόπουλου και στις 10 Ιουνίου ο Δημήτρης Τσικούρας θα παρουσιάσει το «Παραμύθι των λύκων».
Ιδιαίτερες ερμηνείες και αλλόκοσμα ταξίδια
Από τις 8 ως τις 11 Ιουνίου η Στεφανία Γουλιώτη σκηνοθετεί και ερμηνεύει το «Φονικό της Ιζαμπέλα Μόλναρ», που βασίζεται στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή. Πρόκειται για μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση στο χάος, μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.
Πρεμιέρα στις παραστάσεις χορού στις 10-11 Ιουνίου με το MÁM, που σημαίνει πέρασμα ανάμεσα στα βουνά, του Ιρλανδού χορογράφου Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν. Οι «Irish Times» περιέγραψαν την παράσταση ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης», ένα στοιχειωτικό, αλλόκοσμο ταξίδι βαθιά εμποτισμένο με το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας.
Στις 14-15 Ιουνίου ο Γιώργος Βαλαής παρουσιάζει το «Stores» με έναν χορό ανθρώπων που ψωνίζει ρούχα μέσα σε ένα πολυκατάστημα. Οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με μικρά πρακτικά αδιέξοδα, μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, τη δυσκολία του να ζεις στον 21ο αιώνα. Ένας κόσμος που επαναλαμβάνεται, που ανακυκλώνει χειρονομίες και συμπεριφορές σε έναν κλιματιζόμενο χωρόχρονο που οι διέξοδοί του σταδιακά εξαφανίζονται.
Στις 14-15 Ιουνίου, η εικαστική καλλιτέχνις Νικολίν βαν Χάρσκαμπ παρουσιάζει την «Προσωδία». Μια «συνθετική» ηθοποιός με το όνομα Προσωδία, δύο ένσαρκες ηθοποιοί, ένας θεατρικός σκηνοθέτης και ένας παραδοσιακός μουσικός προετοιμάζουν τη μεταφορά μιας παλαιάς ιστορίας, του «Epic of Siri», ενός έπους που εξυμνεί τα κατορθώματα μιας γυναίκας και τραγουδιέται ακόμα και σήμερα στη Νότια Ινδία, συναγωνιζόμενο την «Ιλιάδα» σε έκταση και παλαιότητα.
Στις 16 Ιουνίου ο συνθέτης Ορέστης Καραμανλής έρχεται με το TEMPI, όπου πενήντα επτά άτομα συνδέονται μεταξύ τους στη σκηνή (μέσω καλωδίων) και δημιουργούν ένα ηχοτοπίο που αποτελείται από τους χτύπους της καρδιάς τους.
Στις 16-17 Ιουνίου το «Haribo Kimchi» μας μεταφέρει σε ένα pojangmacha, ένα από τα τυπικά νυχτερινά στέκια για γρήγορο φαγητό που συναντά κανείς στους δρόμους της Νότιας Κορέας. Ο σκηνοθέτης Τζάχα Κου αφηγείται οικείες, γλυκόπικρες και σουρεαλιστικές μικροϊστορίες, προετοιμάζοντας ένα γεύμα επί σκηνής.
Στις 20-21 Ιουνίου, στο «Hide to show», έργο γραμμένο από τον πολυπράγμονα Γερμανό συνθέτη Μίχαελ Μπάιλ ειδικά για το Nadar Ensemble, οργανική και ηλεκτρονική μουσική συναντούν το βίντεο και την τεχνολογία, προσφέροντας ένα συμπυκνωμένο σχόλιο πάνω στο τι συνιστά πραγματικό στις μέρες μας, ενώ παράλληλα αποτυπώνουν την κάτοψη ενός κόσμου στον οποίο όλα καλύπτονται κάτω από ένα παχύ στρώμα εικονικότητας.
Σε πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα στις 20-21 Ιουνίου το «Badke(remix)» των Παλαιστίνιων καλλιτεχνών Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ επισκέπτεται τη γλώσσα της παράδοσης και της δίνει μια άλλη μορφή, αφουγκραζόμενο τις σύγχρονες αγωνίες. Πέρα από τις σκληρές γραμμές των συνόρων του γεωγραφικού και πολιτισμικού χάρτη, εκπέμπει σήματα προς κάθε δέκτη και προωθεί την ιδέα ενός διεθνούς «ανήκειν».
Χορός στην πλατεία, παράξενες φωνές και θραύσματα μνήμης
Από την πλατεία δεν θα μπορούσε να λείπει το AEF Urban Dance Contest, το σταθερό σημείο συνάντησης της hip hop και της street dance σκηνής στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, που επιστρέφει για έκτη συνεχόμενη χρονιά, πιο δυναμικό από ποτέ στις 20 και 21 Ιουνίου, φέρνοντας στο προσκήνιο τους καλύτερους Έλληνες και διεθνείς hip hop και street dancers.
Στις 21-22 Ιουνίου ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, με το NOD, φέρνει επί σκηνής δύο άνδρες που συναντιούνται και αποκαλύπτουν τον αδιάκοπο –και ενίοτε ζοφερό– κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης: από την αγάπη στη βία, από την εγγύτητα στη σύγκρουση, από την ένωση στη δολοφονία, από τον Κάιν και τον Άβελ μέχρι εμάς.
Στις 22-24 Ιουνίου ο Αλέξανδρος Μιστριώτης παρουσιάζει το έργο «Η Ζ' Επιστολή ή ο απογοητευμένος Πλάτωνας». Το έργο ξετυλίγεται μέσα από τη φωνή του αφηγητή, που τον καλεί να απεκδυθεί τα πολυάριθμα πρόσωπα που εμφανίζονται στους διαλόγους του και να μας μιλήσει αυτοπροσώπως.
Στις 23 Ιουνίου η Εύα Στεφανή με την ταινία-ντοκιμαντέρ «Πρόγονοι» συγκροτεί μια κιβωτό θραυσμάτων από ημιτελείς ιστορίες και ασύνδετες φαινομενικά στιγμές που κινηματογραφήθηκαν μέσα σε διάστημα τριάντα ετών. Η συνειρμική αυτή ύφανση εικόνων και ήχων –«ρετάλια», όπως τα λέει η ίδια– συνθέτει ένα μωσαϊκό παρόντος και μνήμης.
Στις 24 Ιουνίου στο Voice Lab - Post Internet Dance Edition η υψίφωνος, φωνητική καλλιτέχνις και συνθέτις Φράουκε Άουλμπερτ ακροβατεί πάνω σε λεπτό πάγο, παρουσιάζοντας μια αλληλουχία φωνητικών πράξεων στην οποία πρωταγωνιστούν η φωνή και η πληθυντικότητά της. Υιοθετώντας τη μορφή ενός YouTube blog, αλιεύει ευρεθέντα «αντικείμενα», στιγμές και καταστάσεις από τον ωκεανό του διαδικτύου, συστήνοντας μια ιδιότυπη χορογραφία για φωνή.
Σε πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα, στις 27-28 Ιουνίου, με τη συμμετοχή ατόμων με οπτική αναπηρία, ο Κουρό Τανίνο συνθέτει μια βαθιά αισθητηριακή εμπειρία, όπου ο κόσμος γίνεται αντιληπτός πέρα από το βλέμμα και την όραση, τον ήχο, τον ρυθμό, την όσφρηση και την αφή. Στο «Sleeping Fires» φωτίζει όχι μόνο τη συνθήκη του αποκλεισμού αλλά και τις απρόβλεπτες μορφές ελευθερίας που μπορεί να γεννηθούν έξω από τις κυρίαρχες κοινωνικές δομές.
Αγαπημένη γνώριμη του φεστιβάλ, η Ανχέλικα Λίντελ, μία από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της σύγχρονης ισπανικής σκηνής, παρουσιάζει στις 28-30 Ιουνίου το «Seppuku. The funeral of Mishima or the pleasure of dying» ως στοχασμό πάνω στην ελευθερία, την πειθαρχία, την ομορφιά και το όριο, υπογράφοντας μία από τις πιο χαρακτηριστικές παραστάσεις του σύγχρονου ευρωπαϊκού theatre-performance.
Με τους ήχους και τις λέξεις του παρόντος
Στις 28 Ιουνίου ο Μάνος Τσαγκάρης, συνθέτης, ερμηνευτής κρουστών, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης και νυν πρόεδρος της Ακαδημίας των Τεχνών του Βερολίνου παρουσιάζει το «Reinventing the wheel» και με τη μορφή μιας «lecture performance» πλάθει ένα επιτόπιο συντακτικό με «φωνή, εξω-σκηνικούς ήχους και βίντεο» και φαντάζεται από το μηδέν έναν διαισθητικό μουσικό κόσμο που συμφιλιώνει το ορατό με το άφατο. Στις 28 Ιουνίου θα παρακολουθήσουμε ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Απέργη από το πολυεθνικής σύνθεσης σύνολο Quatuor Diotima με έργα των Απέργη, Τζώρτζη και Λίγκετι. Από τις 30 Ιουνίου ως τις 2 Ιουλίου ο Θέμης Πάνου και Βίλια Χατζοπούλου σκηνοθετούν την παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα».
Η αφήγηση κινείται σε δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι η εσωτερική γεωγραφία της ηρωίδας, μια ενδοχώρα που απαρτίζεται από σκέψεις, μνήμες, πρόσωπα και σχέσεις που δεν σβήνουν, σαν μια πληγή που επιμένει και δεν κλείνει. Ο δεύτερος είναι το εξωτερικό τοπίο, το εκτυφλωτικό φως των Κυκλάδων της δεκαετίας του ’50, η θάλασσα, η απομόνωση, η ανοιχτή γραμμή του ορίζοντα.
Από το Ιράν, στην Ευρώπη του εφιάλτη και των ονείρων
Σε πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα, στις 1-2 Ιουλίου θα δούμε το «Shiraz» του Ιρανού Άρμιν Χόκμι, με επτά χορευτές να κινούνται μαζί και συνάμα μόνοι σε μια εντυπωσιακή μουσική παρτιτούρα, έναν παλλόμενο, βιομηχανικό ρυθμό, ενισχυμένος από μελωδικά στοιχεία της ιρανικής μουσικής παράδοσης, που τους ωθεί σε μια σχεδόν εκστατική, υπνωτική κατάσταση.
Ο Μίλο Ράου και οι NTGent παρουσιάζουν στις 4-5 Ιουλίου το «Medea’s Children» με φόντο τον φόνο πέντε παιδιών στο Βέλγιο από τη μητέρα τους. Ο πρωτοπόρος του θεάτρου ντοκιμαντέρ στην Ευρώπη έρχεται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ με μια παράσταση που συνομιλεί με τον πυρήνα της ευριπίδειας τραγωδίας, όχι για να την αναβιώσει, αλλά για να δοκιμάσει τα όρια του ορατού και του ανεκτού.
Στις 4-5 Ιουλίου η Τζέμα Χάνσον Καρμπόνε παρουσιάζει τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας» του Δημήτρη Δημητριάδη. Η Ιταλοσουηδή ηθοποιός και σκηνοθέτιδα εισχωρεί βαθύτερα στο σύμπαν του Δημητριάδη, ενσαρκώνοντας η ίδια το κείμενο σε ένα φωνητικό και σωματικό γεγονός όπου τα πάντα μετατρέπονται σε ύμνο.
Στις 5 Ιουλίου το σύνολο Galan Trio παρουσιάζει το «Raw Portraits», ένα πρόγραμμα που αποτελείται από έργα πέντε συνθετών και δύο νέες παραγγελίες. Πρόκειται για μια σταχυολόγηση έργων που είτε γράφτηκαν ειδικά για τον πρωταγωνιστή της βραδιάς είτε αποτελούν πλέον σταθερά σημεία αναφοράς του σύγχρονου ελληνικού ρεπερτορίου για πιάνο τρίο.
Στις 7 και 8 Ιουλίου, στο «Lee Miller in Hitler’s Bathtub», ο καλλιτέχνης Γιαν Λάουερς, μαζί με τον συνθέτη Μάαρτεν Σέχερς και την πολύτιμη παρουσία της μεσόφωνου Έλεν Ρόουζ Κέλι και της κόρης του Ρόμι Λουίζ Λάουερς, δεν καταθέτει μια αγιογραφία της Μίλερ, αλλά ένα εκτυφλωτικό λιμπρέτο που διατρέχει όλες τις εκφάνσεις της τέχνης, της μνήμης, του τραύματος και της ουσίας του να είναι κανείς γυναίκα και μούσα.
Σώματα ως φορείς μνήμης και εμπειρίας
8-9 Ιουλίου ο χορογράφος Φώτης Νικολάου παρουσιάζει το έργο «Ο διάδρομος», μια παράσταση χορού και θεάτρου που αρθρώνεται ως ποιητική και πολυφωνική σύνθεση γύρω από τις έννοιες του πένθους, της μνήμης, της αντίστασης και της ταυτότητας.
12-13 Ιουλίου ο Ραμπί Μρουέ –από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου πολιτικού και εννοιολογικού θεάτρου– επιστρέφει στην Πειραιώς 260, συμπράττοντας αυτήν τη φορά στη σκηνοθεσία με τη σταθερή του συνεργάτιδα Λίνα Ματζνταλανί με το «Four walls and a roof», για να αρθρώσουν μετωπικά την εμπειρία του να ζεις και να εργάζεσαι στην εξορία.
Η χορογράφος Γκλόρια Ντορλιγκούτσο έρχεται στις 12-13 Ιουλίου με το «Butchers», ένα έργο που εκκινεί από την τυχαία ανακάλυψη ότι το χασάπικο, ο ελληνικός παραδοσιακός χορός, σημαίνει κυριολεκτικά «χορός των χασάπηδων». Οι συμμετέχοντες δεν λειτουργούν μόνο ως φορείς εμπειρίας αλλά και ως ερμηνευτές της τελικής σκηνικής σύνθεσης.
13-14 Ιουλίου το TAO Dance Theater, μία από τις πιο εμβληματικές και ριζοσπαστικές ομάδες σύγχρονου χορού, με μια χορογραφική γλώσσα, αυστηρή, ανόθευτη και απολύτως διακριτή, παρουσιάζει το «16 & 17» και καταδύονται στα βάθη της εσωτερικής αρχιτεκτονικής του σώματος, με τον χορογράφο Τάο Γιε να συμπυκνώνει με εντυπωσιακή διαύγεια τη χορογραφική του ταυτότητα.
14-15 Ιουλίου το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και η Γεωργία Μαυραγάνη παρουσιάζουν τη «Γη της Επαγγελίας», που καταγράφει από το Σχέδιο Μάρσαλ και την απαρχή της λιγνιτικής ανάπτυξης τη δεκαετία του 1940 μέχρι την οικονομική άνθηση και τη «μονοκαλλιέργεια» της ΔΕΗ, τις χιλιάδες θέσεις εργασίας και τη ριζική μεταμόρφωση του τοπίου της Κοζάνης μέσα από αθέατες όψεις αυτής της ιστορίας.
17-18 Ιουλίου, σε πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα, ο δραματουργός, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης Ελ Χατίμπ παρουσιάζει το «Ending in beauty», μια εξομολόγηση που βασίζεται σε συνεντεύξεις της μητέρας του. Η δουλειά του κινείται ανάμεσα στο θέατρο, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και το μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ, προσεγγίζοντας διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα αλλά και πιο προσωπικές επικράτειες με ποιητική διάθεση, χιούμορ και τρυφερή ενσυναίσθηση .
17-18 Ιουλίου το Φεστιβάλ στρέφει το βλέμμα στο έργο μιας χορογράφου που συγκαταλέγεται στις καθοριστικές φυσιογνωμίες της αμερικανικής πρωτοπορίας, της Ντέμπορα Χέι, που ανανέωσε εκ θεμελίων τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη χορογραφία με τα «No time to fly και as holy sites go».
Αιχμηρές φωνές και απρόβλεπτες προσεγγίσεις
20-22 Ιουλίου η Λένα Κιτσοπούλου με τις «Βάκχες» δεν θέλει να καταθέσει άλλη μια ψυχαναλυτική προσέγγιση στο ευριπίδειο δράμα ούτε να μεταδώσει μηνύματα που ικανοποιούν την αντιληπτική ικανότητα των θεατών ως «Υψηλά», προσφέροντάς τους την οποιαδήποτε τέρψη χάρη στη θεατρική εμπειρία. Ίσως το μόνο που θέλει είναι να στήσει ένα γλέντι για το αδιέξοδο Θεών και Ανθρώπων.
22-23 Ιουλίου η Μαρία Χασάπη παρουσιάζει το «Us», που αντιμετωπίζει τον χρόνο ως υλικό και την παρουσία ως μια ενεργή, διαρκή κατάσταση, την οποία πραγματεύεται στιγμή προς στιγμή. Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν το νήμα της έντασης τεντωμένο μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο.
22-24 Ιουλίου η Ζωή Ευσταθίου έρχεται με το «When did silence get this loud?». Μέσα από μια συμφωνία κίνησης, ήχου, φωτός και δονήσεων, οι χορευτές και η χορογράφος θέτουν την έννοια της σιωπής σε διάλογο με την έννοια του ηλεκτρισμού, διερευνώντας τους τρόπους με τους οποίους βιώνουμε την υπερδιέγερση της πληροφορίας και τον αισθητηριακό θόρυβο στις μέρες μας.
22-24 Ιουλίου θα δούμε το «Brightest Heroine», τη νέα σόλο περφόρµανς του χορευτή και χορογράφου Πάνου Μαλακτού που φέρνει στο προσκήνιο το σώμα που αντιδρά, κινητοποιείται και εξεγείρεται ενάντια στα τέρατα του παρόντος.
22-24 Ιουλίου η Χριστιάνα Κοσιάρη παρουσιάζει τα «Κόλλυβα», μια παράσταση χορού που σμίγει την ελληνική τελετουργική παράδοση με τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο μεταξύ ζωής και θανάτου.
26-27 Ιουλίου η Βραζιλιάνα δημιουργός Κριστιάν Ζαταΐ, βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα για το Θέατρο στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2022, παρουσιάζει το A TRIAL, που βασίζεται στο έργο «Ένας εχθρός του λαού» του Ίψεν, μετατρέποντάς το σε ένα σύγχρονο, συμμετοχικό «λαϊκό δικαστήριο», όπου η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται απλώς αλλά τίθεται υπό κρίση.
Μια γεύση από τον 21ο αιώνα
Από τις 13 ως τις 30 Ιουνίου ο Ρώσος συνθέτης και καλλιτέχνης Σεργκέι Κισμάτοφ παρουσιάζει το «Pοlitunes», το «Suono Povero» και το «Rotonda», τρία δείγματα της τέχνης που επινόησε μέσα από έναν νέο οπτικοακουστικό μορφότυπο, τον οποίο βάφτισε «Video Ensemble». Όλα αυτά τα βίντεο δεν είναι ηχητικές ιδιοτροπίες ή ομφαλοσκοπήσεις αλλά αυτόνομα και ουσιαστικά έργα φτιαγμένα και βγαλμένα μέσα από την ανήσυχη κουζίνα ενός συνθέτη που αξιοποιεί όλο το φάσμα και τις δυναμικές της σύνθεσης. Αν όλα αυτά φαίνονται ζαλιστικά, μην ανησυχείτε, αυτή είναι η γεύση του εικοστού πρώτου αιώνα.
Θα δούμε επίσης τη βιντεο-εγκατάσταση «Theater» των Κάλα Χένκελ και Μαξ Πιτέγκοφ, που περιπλανιέται στον αινιγματικό κόσμο του θεάτρου, στις πρόβες, στα παρασκήνια, στη σκηνή, στα καμαρίνια. Γύρω της δυναμικές εξουσίας κι εκμετάλλευσης, όνειρα που συγκρούονται, φαντάσματα του παρελθόντος, καθώς και η ισχνή υπόσχεση της μεταμόρφωσης μέσω της φήμης.
16, 24 & 28 Ιουνίου και 4, 8, 13, 21 & 24 Ιουλίου η νέα πρόταση του Φεστιβάλ συστήνεται με τον τίτλο «Έναστρος ουρανός – Έναστρες νύχτες» με μεταμεσονύκτιες προβολές του εφήμερου της σκηνικής πράξης, έργα που έχουν κινηματογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο, όχι ως απλή τεκμηρίωση αλλά ως αυτόνομες μεταγραφές της σκηνικής εμπειρίας, και διατηρούν την ένταση, τον ρυθμό και τη δραματουργική ποιότητά τους.
Ας μείνουμε για λίγο ακόμα ξύπνιοι με το ΑΦTER, ένα επιμελημένο πρόγραμμα μουσικών live, που κρατάει την Πειραιώς 260 λίγο ακόμα ξύπνια τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Στις 29 Μαΐου, με την έναρξη του Φεστιβάλ, η νέα αυτή δράση συστήνεται στο κοινό μέσα από μια σειρά live που διατρέχουν το πρόγραμμα της Πειραιώς 260, μεταμορφώνοντας τον χώρο σε ένα ζωντανό σημείο συνάντησης τα μεσάνυχτα. Από το Κουαρτέτο της Camerata Junior μέχρι τον Σωκράτη Σινόπουλο και τον Yann Keerim, τους Televisio, τους Bonnie Nettles, μέχρι την Βillie Kark και το George Kontrafouris Baby Trio, αναζητήστε αυτές τις μικροσυναυλίες που υπόσχονται εκπληκτικές μουσικές εμπειρίες.
Στον εξωτερικό χώρο της Πειραιώς 260, στον κήπο, στις 13 Ιουνίου το περίφημο από τα χρόνια του Γιώργου Λούκου Τροχόσπιτο, μια ιδέα της Όλιας Λαζαρίδου, ανασύρεται για να φωτίσει ξανά τις καλοκαιρινές βραδιές, φιλοδοξώντας από του χρόνου να ανοιχτεί ξανά και εκτός των συνόρων της.
Παραμένει και φέτος η πρωτότυπη εγκατάσταση εικαστικού φωτισμού του βραβευμένου design studio Objects of Common Interest, αποτελώντας πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της οπτικής ταυτότητας του χώρου.
Εκτός των τειχών
Στις 18-21 Ιουλίου, ο Γιώργος Βουρδαμής παρουσιάζει την επιτυχημένη «Νοχαβελάνδη», ένα γουέστερν δωματίου του Γιάννη Αποσκίτη, στο θέατρο 104. Στις 20-23 Ιουλίου η Μαριλένα Κατρανίδου παρουσιάζει τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια», ενώ στο Σύγχρονο Θέατρο, από τις 21 ως τις 23 Ιουλίου ο Θανάσης Κριτσάκης παρουσιάζει το «Michel: Ασκήσεις θνητότητας». Στις 17-21 Ιουνίου ο Γιώργος Δρίβας πραγματοποιεί έναν AI περίπατο στην Αρχαία Αγορά με τη Συνομιλία με ένα λογισμικό.
Η Επίδαυρος εκτός του αρχαίου θεάτρου
Από τις 3 Ιουλίου ως τις 29 Αυγούστου, η περιοδική έκθεση «Χορών Χώρος», ο εικαστικός καλλιτέχνης Γιώργος Σαπουντζής μετατρέπει τον εκθεσιακό χώρο της Επιδαύρου σε μια φιλόξενη δομή η οποία γεννά εστίες και δράσεις Χορού.
Γέροντες από τα Σούσα, από τις Φερές, από τη Θήβα ή την Αθήνα, γυναίκες από την Τροία, μαινάδες στον Κιθαιρώνα, ακόλουθες της Κρέουσας, ναύτες από τη Σαλαμίνα και γεωργοί, ομάδες ανθρώπων, Χοροί, που έρχονται φέτος στην ορχήστρα της Επιδαύρου, γίνονται το θέμα στο μακρύ τραπέζι της έκθεσης.
Στο Στάδιο Επιδαύρου, στις 26-27 Ιουνίου, ο Δημήτρης Καμαρωτός δημιουργεί την «(Άλκηστη) Τοπίο μετά την υπόσχεση», μια σκηνική εμπειρία σε αρχαιολογικό χώρο με μία ερμηνεύτρια και κουιντέτο εγχόρδων, ενώ ο Ζήσης Σέγκλιας, στις 10 και 11 Ιουλίου, παρουσιάζει το «Oedipus Steps», μια περιπετειώδη συνάντηση μουσικής, χορού και λόγου. Στις 4, 5, 11, 12, 18, 19, 25 και 26 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί η περιπατητική περφόρμανς αφηγηματικής αρχαιολογίας στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου, έναν αρχαιολογικό χώρο που παραμένει άγνωστος δεδομένων του εύρους και του πλήθους των πολιτιστικών δράσεων που φιλοξενούνται εκεί, οι οποίες πραγματοποιούνται κατά κύριο λόγο στο Αρχαίο Θέατρο.
Από τη Μικρή Επίδαυρο στον κόσμο όλο
Στη Μικρή Επίδαυρο, στις 26 & 27 Ιουνίου, έρχεται ο Ευριπίδης Λασκαρίδης με την «Τουρνέ». Με αιχμηρό χιούμορ και διάθεση που «γυρίζει» ανάποδα την κωμωδία, η περφόρμανς της ομάδας OSMOSIS αντιμετωπίζει το θέατρο ως πράξη προσφοράς. Μια κωμική τραγωδία που ισορροπεί ανάμεσα στην αφοσίωση και στον αυτοσαρκασμό. Στις 4 Ιουλίου, το «Mothers - A song for wartime» αναζητά ό,τι μπορεί να απομείνει από τη φωνή, όταν η βία έχει διαρρήξει ακόμα και τη δυνατότητα του λόγου, με τη Μάρτα Γκόρνιτσκα να δίνει φωνή σε ένα πολυπρόσωπο σώμα που κουβαλά τη μνήμη των γυναικείων πολυφωνικών παραδόσεων μέσα στον χρόνο.
10 & 11 Ιουλίου ο Κ. Βήτα, με το έργο «Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη», μια μουσική σύνθεση-γέφυρα μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, παρουσιάζει το ατομικό και το συλλογικό βίωμα. Περιλαμβάνονται τέσσερα τραγούδια του Γιάννη Παπαϊωάννου, ενός από τους σημαντικότερους εκφραστές του ρεμπέτικου, καθώς και ένα καινούργιο τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα.
17 & 18 Ιουλίου ο Θοδωρής Γκόνης, με τα «Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου», μας αφηγείται μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη του παλιού αγροτικού γιατρού της Επιδαύρου, που με το αίμα της έβαψε για πάντα τα πορτοκάλια της περιοχής. Στις 24-25 Ιουλίου οι Κορνήλιος Σελαμσής και Χάρης Φραγκούλης συμπράττουν στο «1961», μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος για μία ηθοποιό, δύο φωνές και έξι όργανα. Η κεντρική ιδέα του έργου περιστρέφεται γύρω από τη σκέψη και την εικόνα της αρχιτεκτονικής του μοντέρνου τη δεκαετία του 1960. 31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου ο Χαράλαμπος Γωγιός στη συναυλία CHOREKA συνθέτει μια απρόσμενη, σαγηνευτική μουσική αφήγηση. Στις 7-8 Αυγούστου έρχεται σε παγκόσμια έρχεται το I-ONE του Ιβάν Βιριπάγεφ σε σκηνοθεσία Γκαλίν Στόεφ, έργο που συνδέει τα αρχετυπικά μοτίβα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας με τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, φουτουριστικές σκηνικές προσεγγίσεις και μια επείγουσα υπαρξιακή διερεύνηση γύρω από την ευθύνη, τη βούληση και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης.
