Ένας σκληροτράχηλος βυζαντινός πολεμιστής, ο οποίος αποκεφαλίστηκε μετά την κατάληψη του οχυρού του από Οθωμανούς κατά τον 14ο αιώνα, είχε στο σαγόνι του νήμα πιθανόν από χρυσό, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Η ανάλυση της κάτω γνάθου του πολεμιστή αποκάλυψε ότι είχε σπάσει άσχημα την γνάθο του σε κάποια επίθεση, αλλά ότι ένας ταλαντούχος γιατρός της εποχής είχε χρησιμοποιήσει νήμα ή λεπτό σύρμα - πιθανότατα από χρυσό - για να ράψει το σαγόνι του μαζί μέχρι να επουλωθεί.
«Το σαγόνι του είχε σπάσει σε δύο κομμάτια», δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης Αναγνώστης Αγελαράκης, καθηγητής ανθρωπολογίας στο Τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Adelphi της Νέας Υόρκης. Η ανακάλυψη της γνάθου ηλικίας σχεδόν 650 ετών είναι ένα εκπληκτικό εύρημα, διότι δείχνει την ακρίβεια με την οποία «ο επαγγελματίας ιατρός μπόρεσε να ενώσει τα δύο μεγάλα θραύσματα της γνάθου». Επιπλέον, ο επαγγελματίας ιατρός φαίνεται ότι ακολούθησε τις συμβουλές που είχε δώσει ο Ιπποκράτης τον 5ο αιώνα π.Χ., η οποία αναφερόταν σε τραυματισμούς γνάθων, περίπου 1.800 χρόνια πριν από τον τραυματισμό του συγκεκριμένου πολεμιστή.
Ο Αγελαράκης και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν το κρανίο και την κάτω γνάθο του πολεμιστή στο φρούριο Πολύστυλο, έναν αρχαιολογικό χώρο στη Δυτική Θράκη, στην Ελλάδα, το 1991.
Η αιτία του τραύματος της γνάθου δεν έχει αποσαφηνιστεί, ωστόσο εκτιμάται ότι ίσως προήλθε από σφοδρή πτώση από άλογο, ένα τραύμα κατά την μάχη από μια αιχμή δόρατος ή ένα άλλο αιχμηρό, ή ένα βαλλιστικό βλήμα που τροφοδοτήθηκε με μπαρούτι, αναφέρει ο Αγελαράκης στη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Mediterranean Archaeology and Archaeometry». Ο πολεμιστής ήταν μεταξύ 35 και 40 ετών όταν πέθανε, και περίπου 10 χρόνια πριν τον θάνατό του, τραυματίστηκε σοβαρά στη γνάθο.
Μια ανάλυση των δοντιών στην κάτω γνάθο του, αποκάλυψε οδοντική πέτρα, η οποία είχε συσσωρευτεί στο σημείο όπου υπήρχε ένα λεπτό σύρμα. Το σύρμα αυτό συγκρατούσε τη γνάθο καθώς επουλωνόταν, δήλωσε ο Αγελαράκης. Το σύρμα έχει εξαφανιστεί εδώ και καιρό, αλλά οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ήταν χρυσό. Δεν υπήρχαν ενδείξεις κράματος αργύρου, το οποίο θα άφηνε ένα γκριζωπό χρώμα, ούτε πράσινους λεκέδες χαλκούχου οξέος που θα άφηναν τα χάλκινα σύρματα. «Πρέπει να ήταν κάποιο είδος χρυσής κλωστής, ένα χρυσό σύρμα ή κάτι τέτοιο, όπως συνιστά ο Ιπποκράτης τον πέμπτο αιώνα π.Χ.», ανέφερε ο Αγελαράκης.
