Ηype ανάλογο του Longlegs, λίγες ταινίες τρόμου της πρόσφατης μνήμης είχαν. Αναπόφευκτα η συζήτηση θα επικεντρωθεί στο αν και κατά πόσο η ταινία ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες, στα μάτια μας είναι ένα ατμοσφαιρικό throwback στα ‘90s, που οφείλει μεγάλο μέρος της επιτυχίας του σε έναν ανατριχιαστικό Νίκολας Κέιτζ.
Μιλώντας για επιστροφή στην αγαπημένη δεκαετία πολλών, το Twisters αποτελεί χαλαρή συνέχεια της επιτυχημένης ταινίας καταστροφής του Γιαν Ντε Μποντ, σκηνοθετημένη από τον δημιουργό του Minari – κι όμως.
Κατά την πρώτη του ώρα και το Fly me to the Moon ανατρέχει στο κινηματογραφικό παρελθόν, επικαλούμενο τη screwball συνταγή που ευθύνεται για μερικές από τις αγαπημένες μας ρομαντζάδες, Στη συνέχεια σοβαρεύει παραπάνω (και ατυχώς), αλλά σε γενικές γραμμές εκπληρώνει τις απαιτήσεις μιας ανέφελης θερινής προβολής.
Το C’ e Ancora Domani, που υπήρξε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία, περισσότερο μιμείται παρά επικαλείται το λαϊκό θέαμα περασμένων δεκαετιών, προσθέτει μια μικρή δόση μαγικού ρεαλισμού, γίνεται υπερβολικά διδακτικό και στηρίζεται σε ένα μυστικό που μάλλον δεν έχει τον ίδιο αντίκτυπο εκτός ιταλικών συνόρων.
Στο Boneyard αστυνομικοί κυνηγούν serial killer, ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Μελ Γκίμπσον. Με τέτοιο προϋπολογισμό, θα είναι κατόρθωμα αν τον πιάσουν.
Η επανέκδοση της εβδομάδας είναι, δίχως αμφιβολία, το All that Jazz. Ο Μπομπ Φόσι καταθέτει τη δική του πρόταση πάνω στο είδος του μιούζικαλ, με τη χορογραφία να προκύπτει όχι εντός του κάδρου, αλλά από το μοντάζ, και αναδεικνύει την καλλιτεχνική δημιουργία σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Πραγματικά, σπουδαία ταινία.
Αν, πάλι, θέλεις να (απο)δείξεις σε κάποιον τη σημασία του πρωταγωνιστή για το σινεμά, πήγαινέ τον να δει το Breakfast at Tiffany’s, μια ταινία που οφείλει τη διαχρονική φήμη της στην κλάση και στο σκέρτσο της Όντρεϊ Χέπμπορν.
Τέλος, για τους μικρούς μας φίλους κυκλοφορεί και το animation Puffin Rock: New Friends.
