Instanbul, not Athens

Πέμπτη βράδυ στην πλατεία Συντάγματος. • Τα emo kids γεμίζουν τα σκαλοπάτια έξω από το μετρό, βάζουν στο τέρμα τους My Chemical Romance στα iPod και φρεσκάρουν τα αλαφιασμένα κουρέματα με λακ και άργιλο. Η σκηνή θυμίζει Ολυμπιακούς Αγώνες. Η πλατεία είναι γεμάτη («με το νόημα που ’χε κάτι απ’ τις φωτιές», που θα ’λεγε και ο Σαββόπουλος) με τη νέα μοντέρνα πιτσιρικαρία που βλέπει Mad, ακούει νέο Rock Fm και κάνει ζογκλερικά έξω από τα McDonalds, δίπλα από τους ξενύχτηδες με τις βαλίτσες που προτιμούν να τη βγάλουν στο Σύνταγμα αντί για το Σταθμό Λαρίσης μέχρι να φύγει το τρένο τους για τα Παλαιοφάρσαλα. Σκέιτ και χάμπουργκερ με διπλό τυρί, πεταμένα εισιτήρια του μετρό που τα παίρνει ο αέρας σαν την πλαστική σακούλα στο American Beauty. • Mια κουστωδία με χοντρές κυρίες βγαίνει από μια πολιτική συγκέντρωση κάπου από την Καραγεώργη Σερβίας, ένα σκηνικό σαν ολόγραμμα της πλατείας του χωριού, ενός ιδιοσυγκρασιακού landmark στη συνείδηση του Έλληνα που επιβιώνει ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις (βλέπε φωτιές). • Κοιτάζω μαγεμένος το νέο «μαύρο σύννεφο» από ρίμελ, skinny jeans και coup αλά Horrors, και σκέφτομαι ότι η νέα τηγανιά είναι τα στριφτά τσιγάρα (που για κάποιον μετα-κομμουνιστικό λόγο έχουν επιστρέψει στη μόδα τελευταία) και ότι η νέα (άλλοτε) καφενειακή πρέφα είναι οι σκεϊτάδικες φιγούρες inline, δίπλα από τις αφίσες του ΚΚΕ με κεντρικό σύνθημα «τα χειρότερα έρχονται». Τίποτα στη μεταδιακοπική πόλη δεν μυρίζει εκλογές. • Στο κατάστημα με είδη σπιτιού δίπλα στο Αττικόν που κάνει εκποίηση, Ρωσοπόντιοι αυγατίζουν τη συλλογή τους με κολονάτα ποτήρια (τα έξι, δύο ευρώ), ενώ απέναντι, στο Evergreen, οι wannabe Σαντινίστας της πόλης τρώνε μακαρόνια με τόνο πριν από την total black συγκέντρωση για το περιβάλλον. • Παρασκευή βράδυ στην Κωνσταντινούπολη και τίποτα και συγχρόνως όλα θυμίζουν την Αθήνα. Τα μπαρ του Beyoglu είναι κάπως σαν αυτά κάτω από το Σύνταγμα, οι dj φοράνε κοκάλινα μυωπικά γυαλιά σαν την Αβραμιώτου, η περιοχή γύρω από το Taxim έχει την ίδια βλαχιά με το Ψυρρή· κόρνες, κίνηση και εκνευρισμός, αλλά υψηλές υπηρεσίες και καθαριότητα που ούτε επί Τζουλιάνι δεν την είχε δει η Νέα Υόρκη. • Τελικά πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. Αντί το «ανοίκομεν εις τη Δύσην», πρέπει επιτέλους να αποδεχτούμε ότι «ανοίκομεν εις την Ανατολήν» και να απενοχοποιήσουμε την (κάργα) αραβική συνήθεια των Πόρσε έξω από τα mega clubs (της συμφοράς). Τα αμάξια μαρσάρουν, οι τραβεστί τρομάζουν, τα κεμπάπ γυρίζουν. i Καλημέρα Αθήνα (που μας είπε και ο ξεναγός), ούνα φάτσα ούνα ράτσα (εδώ ισχύει πραγματικά!), Παρίσι, Βιέννη, Άμστερνταμ, Βερολίνο, Αθήνα σε ένα. Στο Sesame Bar παίζει ένα κομμάτι του Μόρισεϊ και από κάτω, μερικά μέτρα μακριά, ένα ζευγάρι κάνει γαμήλιο γεύμα σε ένα κρουαζιερόπλοιο στο Βόσπορο. • Η Αθήνα θα μπορούσε να είναι η Πόλη. Ή το Τελ-Α-Βιβ. Ή τίποτα από όλα αυτά. Απλά μια πόλη που ζει στο ρυθμό των νέων. Κάπου στο Σύνταγμα. Θα το δεις αν περάσεις από εκεί.