Οι αραβικές εξεγέρσεις που ξέσπασαν στις αρχές της χρονιάς, και από πολλούς αναλυτές θεωρήθηκαν το αραβικό 1848, εξακολουθούν να τροφοδοτούν τη διεθνή ειδησεογραφία και να προκαλούν γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Στην Αίγυπτο, τα πρώτα πολιτικά αποτελέσματα ήταν η διέλευση από τη διώρυγα του Σουέζ ιρανικών πλοίων με προορισμό τη Συρία, αλλά και το άνοιγμα των συνόρων με τη Γάζα. Ταυτόχρονα την προοδευτική πλημμυρίδα, διαδέχεται η συντηρητική άμπωτη, κάτι που εκφράστηκε στο δημοψήφισμα του Μαρτίου για το σύνταγμα, όπου κυριάρχησαν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι (μετριοπαθές Ισλάμ), αλλά και το κόμμα του έκπτωτου Μουμπάρακ, αντί των δυνάμεων που ζητούσαν όχι αναθεώρηση του υπάρχοντος συντάγματος, αλλά νέο σύνταγμα.
Στη Λιβύη, ο πόλεμος που μετρά ήδη δύο μήνες, εκτός από το να έχει διχάσει το στρατόπεδο του ΝΑΤΟ και να προκαλεί θύματα μεταξύ του άμαχου πληθυσμού, αδυνατεί να υλοποιήσει το βασικό του στόχο, που είναι η ανατροπή του κανταφικού καθεστώτος.
Μπορεί η Ιταλία να προστίθεται στις δυτικές χώρες που αναγνωρίζουν ως νόμιμη εξουσία το αμφιλεγόμενο συμβούλιο της Βεγγάζης, μπορεί να προεξοφλείται από το Νάτο η πτώση του Καντάφι ( σχεδόν κάθε 15 ημέρες), το βέβαιο είναι, όπως επισημαίνουν πολλοί αναλυτές, πως η λύση της διχοτόμησης κερδίζει συνεχώς έδαφος.
Στη Συρία, εδώ και 90 ημέρες το καθεστώς Άσαντ δολοφονεί αντικαθεστωτικούς διαδηλωτές, αλλά τόσο το Ισραήλ, όσο και η Δύση, σιωπά γιατί προτιμά έναν γνωστό αντίπαλο από μια ακόμα πολιτική αλλαγή στην περιοχή με άγνωστες συνέπειες.
Τέλος στην Υεμένη, οι άγριες συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει από προχθές ανάμεσα στις πιστές στον πρόεδρο Σάλεχ δυνάμεις και σε αντικαθεστωτικούς διαδηλωτές ( που ένα τμήμα τους υποστηρίζει τον αρχηγό της ισχυρής φυλής Χάσεντ, Σάντεκ αλ Άχμαρ. τίναξαν στον αέρα την εύθραυστη ισορροπία, αλλά και τη στρατηγική της βελούδινης μεταπολίτευσης που επιθυμούσαν διακαώς οι δυτικές δυνάμεις.
Μια άνοδος της τιμής του πετρελαίου, συνέπεια της συνεχιζόμενης αναταραχής, απειλεί να ναρκοθετήσει την αναιμική ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Από την άλλη, απ’ ότι φαίνεται, τα ποσοστά φτώχειας, οι διαψευσμένες προσδοκίες της νεολαίας και οι δεκαετίες αυταρχικής διακυβέρνησης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όλοι οι λόγοι δηλαδή που πυροδότησαν την αραβική αφύπνιση, έχουν για τους λαούς εκεί μεγαλύτερη βαρύτητα από το δείκτη ανόδου του πετρελαίου.
σχόλια