Γνωστός στο πιο «ψαγμένο» ΛΟΑΤΚΙ+ κοινό αφενός από την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του He Loves Me, αφετέρου από την πλατφόρμα Queer Archive που είχε τρέξει, μεταξύ άλλων, τις εκθέσεις φωτογραφίας της Πάολας Ρεβενιώτη και του Κωστή Φωκά στο Λονδίνο και το καλλιτεχνικό event The Sauna Session στην Alexander Sauna τον Σεπτέμβριο του '17, ο Κωνσταντίνος Μενελάου επιστρέφει φέτος δυναμικά με το πρότζεκτ The Queer Archive Festival το οποίο διεξάγεται υπό την αιγίδα της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, φιλοδοξώντας να συνδυάσει δημιουργικά το μέινστριμ με το underground στοιχείο «σε μια μεγάλη γιορτή της διαφορετικότητας». Ιδού πώς παρουσιάζει σε λίγες γραμμές ο ίδιος το «στοίχημα» που έβαλε, το σκεπτικό πίσω από αυτό και τη γενικότερη συλλογιστική του:
H εναλλακτική, ας την πούμε, queer κοινότητα της Αθήνας δεν είναι αναλογικά μικρή, είναι εντούτοις πολυδιασπασμένη. Έχουν γίνει ορισμένα DIY εκδοτικά εγχειρήματα, φεστιβαλικά events, πάρτι, κάποιες πολιτικές παρεμβάσεις επίσης, αλλά πρόκειται για αποσπασματικές κυρίως προσπάθειες που απευθύνονται σε περιορισμένο κοινό.
«Το Queer Archive Festival διεξάγεται φέτος πρώτη φορά με την υποστήριξη της Στέγης, όμως η πλατφόρμα Queer Archive, από όπου προέκυψε, τρέχει επτά χρόνια τώρα και την ξεκίνησα όταν ακόμα ζούσα στο Λονδίνο. Την ιδέα γι' αυτή τη συνέλαβα όταν εργαζόμουν στο Fringe! Queer Film & Arts Festival, στον τομέα του προγραμματισμού. Διοργάνωσα κάποια πρώτα events στο Λονδίνο τα οποία χρηματοδοτούνταν με fund raising parties, συνεργάστηκα με καλλιτέχνες και επιμελητές όπως οι Stuart Comer, Κωστής Φωκάς, Πάολα Ρεβενιώτη, Aron Kantor, Antonio da Silva, Olympe de G και Bruce La Bruce, προχώρησα σε παραγωγές ταινιών μικρού μήκους καθώς επίσης της μεγάλου μήκους δικής μου, He Loves Me, και φέτος αποφάσισα να υλοποιήσω την ιδέα ενός 4ήμερου φεστιβάλ στην Αθήνα σε διάφορους χώρους. Το τελευταίο και λόγω της πληθώρας των εκδηλώσεων αλλά και για να παρακινήσουμε τον κόσμο –queer ή μη– να εμπλακεί, να ενδιαφερθεί, να το ψάξει λίγο το θέμα!».
«Τα δρώμενα περιλαμβάνουν από εικαστικά, εγκαταστάσεις, βιντεοπροβολές και εκθέσεις φωτογραφίας μέχρι συζητήσεις, περφόρμανς και μουσικές. Όλα τα καλλιτεχνικά πρότζεκτ που θα παρουσιαστούν είναι νέες δουλειές Ελλήνων και ξένων δημιουργών: Ο Κωστής Φωκάς συνομιλεί φωτογραφικά με τον Gerardo Vizmanos ορίζοντας το ανθρώπινο σώμα ως πεδίο κοινωνικοπολιτικής έρευνας, η Jeanne Jacob αναζητά την αγάπη σε ένα πατριαρχικά δομημένο σύστημα με προκαθορισμένους κώδικες και αξίες, ο Aaron Moth εμπνέεται από την ελληνική αρχαιότητα, τη ρετρό porn αισθητική και την τεχνική του κολάζ, ο περφόρμερ Κυριάκος Χατζηϊωάννου σηματοδοτεί τη βιογραφία ενός σώματος μέσω υπαρξιακών καταστάσεων ενόψει πιθανών μελλοντικών προοπτικών, ο εικαστικός Torben Jost θέτει ερωτήματα σχετικά με την εμπειρία της pop κουλτούρας μέσω της μουσικής, η φωτογράφος Eden Levi Am αναζητά τη σεξουαλική ταυτότητα έξω από τα δίπολα.
Το πρόγραμμα συμπεριλαμβάνει το αιχμηρό video "Αδερφή" του Sam Albatros, την εγκατάσταση "Skin Flags" του Στάθη Μητρόπουλου, το διαδραστικό workshop των Athens Subsumption "Cruising The Erotic Potentiality of Athens", ένα φωτογραφικό workshop του Κωστή Φωκά και βέβαια τη συμμετοχή του Fringe! Film And Arts Festival με μια επιλογή art videos καλλιτεχνών, αποκλειστικά για το The Queer Archive Festival. Σε συνεργασία επίσης με το Athens Fashion Film Festival (14-16/2) παρουσιάζουμε το έργο του σκηνοθέτη και φωτογράφου Matt Lambert ο οποίος έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα fashion brands παγκοσμίως, "εξοικειώνοντας" τη μόδα με την queer αισθητική (15/2 Τεχνόπολη)».
«Ιδιαίτερα σημαντική θεωρώ την επετειακή επανέκδοση στο πλαίσιο του φεστιβάλ του ιστορικού περιοδικού "Κράξιμο" (1981-1992) που εξέδιδε η Πάολα Ρεβενιώτη – ένα ριζοσπαστικό, πρωτοπόρο queer εκδοτικό εγχείρημα που αξίζει να γνωρίσουν και οι νεότερες γενιές, να πάρουν αφορμές και να αντλήσουν ερεθίσματα. Το "Κράξιμο 2020" που επιμελήθηκε η ίδια η Πάολα με τη δική μου συνεργασία, είναι κάτι σαν εορταστική επανέκδοση, πιστή μεν στον χαρακτήρα του εντύπου αλλά με άρθρα, δοκίμια όπως και έργα νέων καλλιτεχνών, εμπνευσμένα από τη σύγχρονη ελληνική queer πραγματικότητα. Θα μοιράζεται δωρεάν στο κοινό στη διάρκεια του φεστιβάλ στο Gallery Space του Ρομάντσου κι έχει επίσης προγραμματιστεί δημόσια συζήτηση με την εκδότρια (Ρομάντσο 15/2). Η έκδοση έγινε με την ευγενική υποστήριξη της Στέγης, η οποία σημειωτέον δεν παρενέβη διόλου στο περιεχόμενό της».
«H εναλλακτική, ας την πούμε, queer κοινότητα της Αθήνας δεν είναι αναλογικά μικρή, είναι εντούτοις πολυδιασπασμένη. Έχουν γίνει ορισμένα DIY εκδοτικά εγχειρήματα, φεστιβαλικά events, πάρτι, κάποιες πολιτικές παρεμβάσεις επίσης, αλλά πρόκειται για αποσπασματικές κυρίως προσπάθειες που απευθύνονται σε περιορισμένο κοινό. Σίγουρα δεν μπορούν να γίνουν συγκρίσεις με το Λονδίνο που είναι μια παγκόσμια μητρόπολη και για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε όλες της τις εκφάνσεις, θα μπορούσαν όμως να γίνονται περισσότερα και πιο δημιουργικά πράγματα.
Νομίζω ότι εκείνο που λείπει κατά βάση είναι η ποικιλομορφία, η σύμπνοια επίσης. Ένα ΛΟΑΤΚΙ+ event θα είναι –ή τουλάχιστον θα θεωρείται– είτε "πολύ" mainstream είτε πολύ underground, με έντονα ακτιβιστικό χαρακτήρα. Δεν υπάρχουν σημεία επαφής, ούτε συνεργάζονται εύκολα οι μεν με τους δε, κάτι που δεν συμβαίνει, ας πούμε, στο Λονδίνο, όπου τα άτομα της κοινότητας διαθέτουν περισσότερο συλλογικό πνεύμα, είναι επίσης πιο ανοικτά στη συνεργασία και στον διάλογο, ακόμα κι αν έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις – δεν λειτουργούν σαν ανταγωνιστικά «παρεάκια» που ομφαλοσκοπούν τεμπελιάζοντας! Δεν συναντάς επίσης εκεί τόση κακεντρέχεια, φθόνο και κουτσομπολιό, μπορείς οπότε να αφοσιώνεσαι απερίσπαστος στη δουλειά σου. Υπάρχει φυσικά και μεγάλη διαφορά κουλτούρας...
Τα λέω αυτά όχι από υπεροψία ή σνομπισμό, αλλά επειδή την ελληνική ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα την "πονάω" περισσότερο από όλες – πώς αλλιώς εφόσον εδώ μεγάλωσα. Αν, μάλιστα, επέστρεψα στην Αθήνα, δεν είναι επειδή έγινε cool και trendy πόλη αλλά επειδή εδώ ανήκω, άσχετα που μου πήρε αρκετά να το συνειδητοποιήσω.
Προσωπικά, πάντως, προτιμώ queer εκδηλώσεις που και αίσθηση να μπορούν να κάνουν και σε ευρύτερα κοινά να απευθύνονται, καθώς επίσης καλλιτεχνικά εγχειρήματα πρωτότυπα, όχι εύκολες αντιγραφές. Όλα αυτά, δε, με ένα πνεύμα αισιόδοξο και μια διάθεση ερωτική, παιγνιώδη, joie de vivre – όχι άλλα δράματα και θυματοποιήσεις, τα ξέρουμε, τα ζήσαμε, πονέσαμε, αλλά ας προχωρήσουμε και παρακάτω!».
«Δίνω ιδιαίτερη σημασία στο κομμάτι τέχνη γιατί θα ήθελα να το έβλεπα περισσότερο μέσα στην καθημερινότητα του Έλληνα όπως είναι π.χ. για τον Βρετανό. Να γίνονται περισσότερα πράγματα στην πόλη, πιο πρωτότυπα και πιο κοντά στις σύγχρονες αναζητήσεις. Αυτά που βλέπω στη Αθήνα τα τελευταία δύο χρόνια που ζω εδώ σε γκαλερί, χώρους τέχνης κ.λπ. τα βρίσκω στη μεγάλη πλειονότητά τους βαρετά, ξεπερασμένα καλλιτεχνικά επίσης. Όχι πως δεν υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες, είναι όμως μεμονωμένες περιπτώσεις.
Νομίζω ότι και με την κρίση ακόμη οι Έλληνες καλλιτέχνες, αντί να γίνουν πιο ανήσυχοι και δημιουργικοί, μάλλον τεμπέλιασαν είτε κάνανε πράγματα ακόμα πιο προβλέψιμα από πριν. Αν κάτι έμαθα ζώντας 15 χρόνια στο Λονδίνο είναι να μην επαναπαύομαι, να παρακολουθώ διαρκώς τις εξελίξεις και προπαντός να δουλεύω σκληρά, προκειμένου να πετύχω κάτι ουσιαστικό ή τουλάχιστον ενδιαφέρον».
Αναλυτικά το πλήρες πρόγραμμα εδώ.
σχόλια