Είμαι η Τζο, είμαι 34 χρονών και δουλεύω στο marketing – δηλαδή περνάω περίπου 8 ώρες τη μέρα μπροστά από μια οθόνη και άλλες δύο διερωτώμενη γιατί συνεχίζω να μπαίνω σε dating apps, ενώ μου προκαλούν το ίδιο συναίσθημα που νιώθω όταν μπαίνω στο μετρό Αύγουστο μήνα με 42 βαθμούς. Δυσφορία.
Έμεινα single στο τέλος του 2023, μετά από μια σχέση πέντε ετών (η οποία κατέληξε situationship έπειτα από πέντε χρόνια κανονικής σχέσης), με έναν σκύλο, ο οποίος αν ήταν παιδί θα λέγαμε ότι μοιραζόμαστε την επιμέλειά του, και μια συγκατοίκηση. Πάντα χωρίζω πολιτισμένα. Μένω φίλη με τους πρώην μου στα social media, χαίρομαι να τους βλέπω μία στο τόσο για να κάνουμε catch up και αν ποτέ ποστάρουν κάποια νέα σχέση σε story ή post χαμογελάω ασυναίσθητα. Πάντα θέλω το καλό τους, τους αξίζει να είναι καλά.
Θυμάμαι ότι χώρισα με αφορμή κάτι μπιφτέκια που είχαν ξεχαστεί στον πάγκο της κουζίνας. Ήταν Τρίτη βράδυ. Την επόμενη μέρα πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στο γραφείο. Και όσο οδηγούσα, μία σκέψη μου τριβέλιζε το μυαλό: «Πώς γίνεται η δική μου ζωή, όπως την ήξερα, να άλλαξε μέσα σε μία στιγμή, μα ο κόσμος να συνεχίζει να γυρίζει;»
Επέστρεψα για λίγο στους γονείς μου και αρκετά γρήγορα νοίκιασα δικό μου σπίτι, ευτυχώς. Ξέρεις πώς είναι να γυρνάς στο πατρικό σου μετά τα 30;
Όλοι μιλάνε με όλους, κανείς δεν επενδύει χρόνο και ενέργεια στο άλλο άτομο· όλοι έχουν την αίσθηση ότι «ίσως υπάρχει κάτι καλύτερο αν κάνω άλλο ένα swipe». Γι’ αυτό και οι περισσότερες συζητήσεις δεν κρατάνε περισσότερο από μία μέρα. New day, new match.
Πέρασαν περίπου τρεις ή τέσσερις μήνες από τον χωρισμό για να ανοίξω dating apps. Είχα ανοίξει ξανά στο παρελθόν, αλλά τώρα είχαν αλλάξει όλα. Νέες εφαρμογές, νέα interfaces, νέα features. Πλέον υπήρχε η επιλογή να «τικάρεις» μέχρι και το εάν είσαι εμβολιασμένος ή όχι.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και πάλι η online dating περίοδος της ζωής μου. Με αισιοδοξία στην αρχή. Με ένα cute bio (νόμιζα ότι τα διαβάζει κάποιος αυτά, αλλά δεν διαβάζουν καν ότι μιλάω ελληνικά και είμαι από την Αθήνα και επειδή με λένε «Jo» και είμαι ανοιχτόχρωμη όλοι στην αρχή μού μιλάνε αγγλικά). Με δύο φωτογραφίες δήθεν αυθόρμητες. Είχα πάρει και 20 κιλά μέσα στη σχέση μου, έπρεπε να βρω εκείνες που δεν θα τόνιζαν τα «αδύναμά» μου σημεία. Και με την ψευδαίσθηση ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν θα μου πει «έλα σπίτι μου να δούμε ταινία» στα πρώτα επτά λεπτά συνομιλίας. Πλέον βέβαια ούτε την πρόφαση της ταινίας δεν χρησιμοποιούν. Όλοι ξέρουμε.
Μέσα σε έναν χρόνο βγήκα 17 ραντεβού και πλέον νιώθω ότι έχω κάνει μεγαλύτερη κοινωνική έρευνα πάνω στον Αθηναίο άντρα απ’ ό,τι η Kάρι Μπράντσο στον Νεοϋορκέζο.
Η online dating σκηνή της Αθήνας σαν escape room χωρίς έξοδο
Δεν ξέρω αν φταίνε τα apps ή η εποχή ή η Αθήνα συγκεκριμένα, αλλά το dating εδώ μοιάζει με ένα ατελείωτο casting ανθρώπων που:
• Δεν έχουν ξεπεράσει πρώην
• Δεν ξέρουν τι θέλουν
• Βαριούνται να προσπαθήσουν έστω και ελάχιστα
• Θέλουν relationship benefits χωρίς relationship
Γενικό συμπέρασμα: Υπάρχει μια γενική κούραση και παραίτηση.
Όλοι μιλάνε με όλους, κανείς δεν επενδύει χρόνο και ενέργεια στο άλλο άτομο· όλοι έχουν την αίσθηση ότι «ίσως υπάρχει κάτι καλύτερο αν κάνω άλλο ένα swipe». Γι’ αυτό και οι περισσότερες συζητήσεις δεν κρατάνε περισσότερο από μία μέρα. New day, new match.
Και κάπως έτσι, άνθρωποι που θα μπορούσαν κανονικά να ερωτευτούν, κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλο και κάνουν interview. Ή και όχι. Σας έχει τύχει ραντεβού που να κάνετε μόνο εσείς ερωτήσεις και ο άλλος να μην ενδιαφέρεται να μάθει τίποτα για εσάς; Από τα χειρότερα.
Τα green flags και τα red flags μου
Τα green flags μου είναι πολύ απλά πλέον:
• Να είναι ευγενικός με τους ανθρώπους γύρω του.
• Να κάνει ερωτήσεις και να ακούει, να δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον.
• Να μη θεωρεί το bare minimum προσωπικό επίτευγμα (αν μου προσφέρεις λουλούδια δεν είσαι φλώρος, αλλά μάγκας).
Τα red flags:
• Όταν ένας άντρας λέει «δεν ψάχνω κάτι συγκεκριμένο αυτή την περίοδο», μεταφράζεται πάντα σε: «Θέλω προσοχή, επιβεβαίωση και περιστασιακό σεξ αλλά χωρίς καμία ευθύνη, και μη με ζαλίσεις και πολύ, έχουμε και δουλειές».
Επίσης:
• Όσοι αποκαλούν όλες τις πρώην «τρελές».
• Όσοι κάνουν alpha male και «ισότητα δεν θέλατε;» references.
Αν έπρεπε να περιγράψω την dating ζωή μου στην Αθήνα με μία εικόνα…
Θα ήμουν εγώ, ντυμένη πολύ καλά για κάποιο wine bar στο Παγκράτι, να κοιτάζω έναν άντρα απέναντί μου που μου εξηγεί γιατί «οι σχέσεις είναι κοινωνική κατασκευή» ενώ φοράει βέρα. Ή η δασκάλα από το «Καφέ της Χαράς» στην τελευταία της σκηνή στη σειρά, πάνω στον γάιδαρο. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Το φλερτ σε offline περιβάλλον για μένα πλέον είναι σπάνιο φαινόμενο. Το αστείο είναι ότι όταν κάποιος σε προσεγγίζει φυσικά πια, νιώθεις σχεδόν ότι συμβαίνει κάτι παράνομο. Ένα βράδυ μού μίλησε κάποιος σε ένα μπαρ και δεν κατάλαβα ότι είναι πέσιμο παρά πολλές ώρες αργότερα. Τόσο περίεργο μου φάνηκε. Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τα apps, που η κανονική ανθρώπινη επαφή μοιάζει cringe, ενώ στην πραγματικότητα είναι μάλλον το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Και επειδή ξέρω ότι οι γυναίκες πολλές φορές είναι απότομες όταν τους την πέφτουν έξω, με αποτέλεσμα οι άντρες να έχουν κόψει αυτό το «χόμπι», φοβούμενοι την απόρριψη face to face, ξέρετε ότι συμβαίνει και στις γυναίκες αυτό, έτσι; Μου έχει συμβεί να μιλήσω πρώτη σε άντρα και να είναι τρομερά απότομος. Μου έχει τύχει επίσης να κάνω την ερώτηση «τι κάνεις εσύ, τάδε μου, στη ζωή σου;» σε τύπο που ήταν σε κοινή παρέα, να με έχει κοιτάξει λες και του ζήτησα δανεικά, και μετά να γυρίσει στον φίλο του και να πει: «Μπρο, εγώ την κάνω». Λίγη κοινωνική ευγένεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, βρε παιδιά, γυναίκες και άντρες.
Τα apps που χρησιμοποιώ είναι κυρίως το Tinder, το Bumble, και το Hinge κατά καιρούς. Το Tinder σε αυτήν τη φάση το έχω σβήσει, έκανα τον κύκλο μου και αποσύρθηκα. Το Bumble έχει ανθρώπους που το life goal τους είναι να πάνε στην Ιαπωνία. Πότε έγινε η Ιαπωνία συλλογικό side quest της γενιάς μας και δεν πήρα το memo; Στο Hinge όλοι έχουν «δουλέψει με τον εαυτό τους» μέχρι το τρίτο ραντεβού.
Τα 3 ραντεβού που δεν θα ξεχάσω ποτέ
Ραντεβού 1: Ο Κροκοδειλάκιας
Ένα αγόρι με καταγωγή από την Αυστραλία (εξού και το nickname), το οποίο είδα συνολικά δύο φορές. Τη δεύτερη φορά κανονίσαμε ραντεβού στο tattoo studio που πηγαίνω, για να κάνουμε matching tattoo. Παρορμητικό; Εντελώς! Παρ’ όλα αυτά, εκείνη η απόφαση μού έδειξε κάτι για τον εαυτό μου: πόσο πολύ έχω ανάγκη τη σύνδεση και πόσο εύκολα αυτό μπορεί να με οδηγήσει σε σπασμωδικές κινήσεις, όταν προσπαθώ να τη δημιουργήσω.
Προς υπεράσπισή μου, είχε πει ότι θα πολεμούσε με ένα καγκουρό για μένα.
Ραντεβού 2: Αυτό που με βρήκε τσακισμένη και με γλύκανε
Μετά από μια δύσκολη φάση που περνούσα, είχα αποφασίσει μια μέρα να πάρω άδεια από τη δουλειά και να πάω μόνη μου στην παραλία. Δεν με χωρούσε ο τόπος. Όσο ήμουν στο λεωφορείο (γιατί φυσικά εκείνη τη μέρα το αμάξι μου ήταν στο συνεργείο), μου έστειλε μήνυμα στο Hinge ένας τύπος με τον οποίο μιλούσαμε κάποιες μέρες. Δεν είχα καμία διάθεση για texting. Του είπα απλά, αν θέλει, να έρθει στην παραλία. Και ήρθε.
Ήπιαμε μπίρες στην άμμο, μου ζωγράφισε ένα λουλουδάκι στο coloring book μου και μιλήσαμε για τη ζωή σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. Εγώ του έλεγα για στίχους του Πάνου Βλάχου και εκείνος για τον Τζαμάλ. Μετά παραγγείλαμε πίτσα. Του είπα ότι δεν πολυτρώω αλλαντικά και αποφάσισε να πάρουμε vegan πίτσα, απλά γιατί δεν τον ένοιαζε να επιμείνει.
Και κάπου εκεί έγινε αυτό το μικρό «τσαφ». Όχι κάτι μεγάλο. Απλώς μια σκέψη που πέρασε τόσο γρήγορα όσο ένα φως πατινιού στη νυχτερινή Αθήνα: υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν ένα βήμα πίσω στα απλά, καθημερινά πράγματα – όχι γιατί χάνουν κάτι, αλλά γιατί σε βλέπουν. Ο Α. με γλύκανε. Και με έκανε να ξανασκεφτώ τι ψάχνω πραγματικά.
Ραντεβού 3: Το situationship
Εκείνο το ραντεβού που είχε τρομερή ροή, συνέχεια, εκείνο που κύλησε αβίαστα – και όλα τα επόμενα. Που κάθε φορά, από την πρώτη στιγμή, μοιραζόμασταν κομμάτια από τα βάθη της ψυχής μας που δεν τα είχαμε μοιραστεί ποτέ ξανά. Και έμοιαζε φυσικό να το κάνουμε. Εκείνο το ραντεβού που εξελίχθηκε σε situationship με άλλαξε, με διαμόρφωσε και με έκανε να ενηλικιωθώ. Δεν είχε ποτέ προοπτική να γίνει κάτι περισσότερο, ούτε το ήθελε κανείς μας. Αλλά με έκανε να κοιτάξω τόσο πολύ μέσα μου που επιτέλους με είδα και άρχισα να με μαθαίνω καλύτερα.
Με τσάκισε; Nαι. Αλλά κάπως έτσι μαθαίνουμε.
Πώς αποφάσισα να μοιραστώ τις εμπειρίες μου στο TikTok και τι μου λένε οι φίλες μου
Ως single που έβγαινε ραντεβού με κάθε ευκαιρία και είχε συνέχεια παρατράγουδα, ήμουν πάντα το επίκεντρο της συζήτησης στις εξόδους με τις φίλες μου. Πες μας καμία ιστορία, τι φόρεσες, τι σε ρώτησε, που πήγατε, α τον… (μπιπ). Κοινώς, οι φίλες μου αντιμετωπίζουν τα ραντεβού μου σαν κακογραμμένο reality show. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι αν δεν γελάσουμε με όλο αυτό, μάλλον θα κλάψουμε. Παράλληλα, εκείνη την περίοδο έπεσε στη For You μου στο TikTok μια creator από την Αμερική η οποία δημιουργούσε ακριβώς αυτό το περιεχόμενο (πλέον κάνει πρόβα νυφικού, παντρεύεται σε λίγους μήνες), οπότε είπα γιατί να μην το κάνω κι εγώ; Σίγουρα υπάρχουν και άλλα κορίτσια εκεί έξω που έχουμε ζήσει τα ίδια. Και είχα δίκιο.
Έχω πάει σε μάζωξη για singles;
Ναι. Και ήταν σαν networking event με κρίση άγχους. Άνθρωποι να κρατάνε ποτά και να κοιτάνε ο ένας τον άλλο σαν να περιμένουν οδηγίες χρήσης. Είναι κάτι που σίγουρα δεν θα ξαναέκανα.
Έχω κινδυνεύσει ποτέ;
Δυστυχώς ναι. Μία φορά. Και δυστυχώς κάθε γυναίκα που βγαίνει ραντεβού έχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού της έναν μικρό φόβο. Στέλνουμε πάντα το location του κινητού μας στις φίλες μας. Προσέχουμε το ποτό μας. Παρακολουθούμε πώς αντιδρά κάποιος όταν του λέμε «όχι». Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου;
Να συνηθίσουμε τόσο πολύ την επιφανειακή σύνδεση που να μην μπορούμε πια να δεθούμε πραγματικά. Νιώθω ότι πολλοί άνθρωποι αποζητούν την εγγύτητα και τη συντροφικότητα αλλά φοβούνται τη συναισθηματική ευθύνη που τη συνοδεύει. Το προσωρινό είναι πάντα πιο εύκολο, δεν έχει βάθος, δεν έχει ξόδεμα. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, μπορεί να αρχίσεις να προτιμάς αυτό που απλά δεν σε εκθέτει, αντί για αυτό που σε αγγίζει πραγματικά. Νομίζω ότι όλοι χτίζουμε τείχη. Από φόβο, από εμπειρίες, από κούραση. Στην αρχή νομίζεις ότι τα τείχη αυτά τα φτιάχνεις για να προστατευτείς. Για να μην μπει ο λάθος άνθρωπος. Αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν κρατάς απ’ έξω μόνο τους άλλους, κρατάς μέσα κι εσένα.
Φίλοι και γνωστοί που ξέρουν πόσο συχνά βγαίνω ραντεβού με ρωτάνε «αν ήξερες ότι το dating το 2026 θα ήταν έτσι, θα χώριζες;»
Σίγουρα. Γιατί το να μένεις κάπου χωρίς να το θες πραγματικά, μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι τι υπάρχει εκεί έξω, είναι χειρότερο. Απλώς κανείς δεν με είχε προετοιμάσει ότι το «έξω» θα ήταν τόσο γκραν γκινιόλ και θα πλήρωνα και τα κοκτέιλ 12 ευρώ.
Ελπίζω και πιστεύω σε μένα και ότι θα βρω αυτό που μου αξίζει και με κάνει να νιώθω καλά. Ακούγομαι ρομαντική και ίσως ανόητα αισιόδοξη; Ναι, φυσικά. Γιατί μέσα σε όλα αυτά τα άβολα ποτά, το ghosting, τα «τι ψάχνεις εδώ;» και τα situationships, υπάρχουν στιγμές που θυμάσαι ότι η σύνδεση δεν είναι αλγόριθμος. Είναι timing, τύχη, χημεία και άνθρωποι που αποφασίζουν να είναι ειλικρινείς και ευάλωτοι.
Υπάρχουν καλοί άντρες εκεί έξω. Άντρες που θα ξυπνήσουν το πρωί και θα σκεφτούν να σου στείλουν μια καλημέρα. Που μέσα στη μέρα τους θα βρουν πέντε λεπτά για να σε πάρουν ένα τηλέφωνο. Όχι από υποχρέωση, αλλά γιατί ήθελαν απλώς να σε ακούσουν. Το πιστεύω βαθιά αυτό. Και ίσως γι’ αυτό συνεχίζω να πηγαίνω στο επόμενο «πρώτο ραντεβού της χρονιάς», με όλη την αμηχανία και την ελπίδα που κουβαλάει.
