Ο Κρίστοφερ Νόλαν απάντησε στις online αντιδράσεις για το The Odyssey, την πολυαναμενόμενη κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας, που αναμένεται στις αίθουσες στις 17 Ιουλίου.
Η ταινία, η πρώτη του μετά το Oppenheimer, έχει ήδη προκαλέσει τεράστια συζήτηση πριν από την κυκλοφορία της. Δεν είναι μόνο το μέγεθος της παραγωγής, τα γυρίσματα σε 70mm IMAX ή το εντυπωσιακό καστ με τον Ματ Ντέιμον ως Οδυσσέα, την Αν Χάθαγουεϊ ως Πηνελόπη, τον Τομ Χόλαντ ως Τηλέμαχο, τη Ζεντάγια ως Αθηνά και τον Ρόμπερτ Πάτινσον ως Αντίνοο. Είναι και οι αισθητικές επιλογές του Νόλαν, που έχουν ήδη γίνει αντικείμενο έντονης κριτικής στα social media.
Ένα από τα σημεία που σχολιάστηκαν περισσότερο ήταν η πανοπλία του Αγαμέμνονα, τον οποίο υποδύεται ο Μπένι Σάφντι. Πολλοί θεατές θεώρησαν ότι η σκοτεινή, βαριά όψη της θυμίζει περισσότερο μοντέρνα στολή υπερήρωα, ακόμη και τον Batman, παρά αρχαία πολεμική εξάρτυση.
Ο Νόλαν υπερασπίστηκε την επιλογή, εξηγώντας ότι η ομάδα του βασίστηκε σε θεωρίες γύρω από τα υλικά της μυκηναϊκής εποχής. Όπως είπε, υπάρχουν μυκηναϊκά μαχαίρια από μαυρισμένο μπρούντζο και η υπόθεση είναι ότι μια αντίστοιχη τεχνική θα μπορούσε να υπάρχει και τότε. Παίρνεις μπρούντζο, προσθέτεις περισσότερο χρυσό και ασήμι και στη συνέχεια χρησιμοποιείς θείο, ανέφερε, περιγράφοντας τη λογική πίσω από το υλικό.
Στην περίπτωση του Αγαμέμνονα, πρόσθεσε, η ενδυματολόγος Έλεν Μιρόζνικ ήθελε να δείξει, μέσα από τα υλικά, πόσο ανώτερος και πιο πλούσιος είναι σε σχέση με τους υπόλοιπους. Η πανοπλία, με άλλα λόγια, δεν λειτουργεί μόνο ως ιστορική αναφορά, αλλά και ως ένδειξη εξουσίας.
Ο σκηνοθέτης απάντησε και στην κριτική για την επιλογή του Τράβις Σκοτ, ο οποίος εμφανίζεται στην ταινία ως ραψωδός. Η παρουσία του ράπερ είχε αιφνιδιάσει αρκετούς θεατές όταν εμφανίστηκε σε πρώιμο διαφημιστικό υλικό της ταινίας.
Ο Νόλαν εξήγησε ότι τον επέλεξε επειδή ήθελε να συνδέσει την Οδύσσεια με την προφορική παράδοση από την οποία προέρχεται. Για τον σκηνοθέτη, η ομηρική ποίηση, ως ιστορία που περνούσε από στόμα σε στόμα, έχει μια αναλογία με το rap ως σύγχρονη μορφή ρυθμικής αφήγησης.
Η προσέγγισή του, όπως την περιγράφει, δεν είναι μια προσπάθεια απόλυτης αναπαράστασης του αρχαίου κόσμου, αλλά μια κινηματογραφική υπόθεση εργασίας βασισμένη σε έρευνα. Ο Νόλαν συνέκρινε μάλιστα τη διαδικασία με το Interstellar. Εκεί, όπως είπε, το ζητούμενο ήταν η καλύτερη δυνατή εικασία για το μέλλον. Στην Οδύσσεια, το ερώτημα είναι αντίστοιχο, μόνο που αφορά το μακρινό παρελθόν: ποια είναι η καλύτερη δυνατή εικασία και πώς μπορεί να γίνει ένας ζωντανός κόσμος.
Ο σκηνοθέτης παραδέχθηκε ότι δεν θα συμφωνήσουν όλοι με τις επιλογές του. Θύμισε όμως ότι ακόμη και στο Interstellar υπήρξαν επιστήμονες που διαφώνησαν με πλευρές της ταινίας. Το σημαντικό, είπε, είναι να μην πιστέψει το κοινό ότι το υλικό αντιμετωπίστηκε επιπόλαια.
Το The Odyssey είναι μία από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές του καλοκαιριού και μία από τις σπάνιες φορές που το σύγχρονο Χόλιγουντ επενδύει σε ένα επικό sword-and-sandals θέαμα τέτοιας κλίμακας. Για τον Νόλαν, η πρόκληση φαίνεται να είναι διπλή: να μετατρέψει τον Όμηρο σε μεγάλο λαϊκό σινεμά και, ταυτόχρονα, να πείσει ότι κάθε ελευθερία του έχει πίσω της μια σκέψη.
