Στη Νέα Υόρκη, η φετινή AIPAD δεν μοιάζει απλώς με μεγάλη αγορά φωτογραφίας. Μοιάζει περισσότερο με καθρέφτη ενός μέσου που έχει πάψει εδώ και καιρό να πιστεύει μόνο στην καθαρή καταγραφή. Στην 45η έκδοση του The Photography Show, που φιλοξενείται στο Park Avenue Armory από 22 έως 26 Απριλίου, η φωτογραφία εμφανίζεται πιο σωματική, πιο queer, πιο φαντασματική και πιο χειροποίητη, υπενθυμίζοντας ότι το βλέμμα δεν είναι ποτέ ουδέτερο και ότι η εικόνα δεν τελειώνει στην επιφάνειά της.
Από τη μία, τα παραμορφωμένα γυμνά του Bill Brandt, όπου το σώμα παύει να είναι απλώς ανθρώπινη μορφή και γίνεται σχεδόν τοπίο. Από την άλλη, οι ghost εικόνες του Andy Mattern, όπου παλιές φωτογραφίες αφήνουν πάνω σε άλλες ίχνη από τυχαίες δεύτερες εκθέσεις, σαν η ίδια η φωτογραφία να παράγει τα φαντάσματά της όταν κανείς δεν κοιτά.
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα απλώνεται ένας κόσμος από νέες ορατότητες και σύγχρονες αγωνίες. Η Tania Franco Klein φέρνει μέσα στην εικόνα το άγχος μιας ζωής που περνά από τις οθόνες και τις νευρικές υπερδιεγέρσεις της ψηφιακής καθημερινότητας. Η Rania Matar επιστρέφει στη γυναικεία εμπειρία και στην εφηβεία σαν πεδίο προσωπικής και συλλογικής μνήμης. η Zanele Muholi μετατρέπει το πορτρέτο σε πράξη ορατότητας, φέρνοντας στο προσκήνιο queer και μαύρες ζωές που για δεκαετίες έμεναν έξω από το επίσημο κάδρο.
Εκεί βρίσκεται ίσως και το πιο καθαρό νόημα της φετινής διοργάνωσης. Η φωτογραφία δεν θέλει πια να διαλέξει μία μόνο ταυτότητα. Δεν είναι μόνο ντοκουμέντο ή όνειρο, μόνο πολιτική ή μόνο αισθητική. Είναι ταυτόχρονα μνήμη και επινόηση, μαρτυρία και σκηνοθεσία, σώμα και ιδέα. Και γι’ αυτό μια διοργάνωση όπως η AIPAD, ακόμη κι όταν λειτουργεί ως αγορά, παραμένει χρήσιμη και ως χάρτης: γιατί δείχνει προς τα πού μετακινείται το ίδιο το φωτογραφικό βλέμμα.
